RAY FULLER & THE BLUESROCKERS @ CAFÉ ‘T GOOR, GOOREIND - 18/09/16

Het huidige festivalseizoen loopt op zijn einde en dan verschuift de aandacht naar de bluesclubs. Ook in Café ’t Goor trapte men voorbije zondag het najaarsseizoen af. Deze eer was weggelegd voor Ray Fuller & The Bluesrockers. Ray Fuller is een zanger/gitarist uit New Albany Ohio. Sinds 1974 is hij actief als muzikant, maar pas in 2014 tourde hij voor de eerste keer in Europa. Nu is hij terug in ons continent om zijn gloednieuwe album ‘Long Black Train’ te promoten. Zijn passage in Gooreind is de eerste halte van zijn 14 daagse tour.

In zijn thuisland bevat de band een mondharmonicaspeler, maar nu zagen wij een triobezetting met Ray op gitaar, vaste bassist Myke Rock en de voor deze tour ingehuurde drummer Dave Schoepke. Ray haalt zijn inspiratie bij artiesten als Elmore James, Hound Dog Taylor en George Thorogood. Kortom, wij kregen een stevig potje high energy blues met hoofdrol voor de slide gitaar.

De eerste set bevatte 8 nummers waarvan de eerste 4 op slide werden gespeeld. Opener was Elmore James’ ‘Wild About You Baby’, een feestnummer dat bekend werd door Hound Dog Taylor en ook onze Guy Verlinde registreerde hiervan een sterke versie op Lighnin’Guy plays Hound Dog Taylor. Andere nummers op slide gespeeld waren Muddy Waters ‘Who’s Gonna Be Your Sweet Man When I’m Gone’ en Robert Johnson’s ‘Walkin’ Blues’. Vervolgens switchte Ray zijn slide gitaar voor een Fender Stratocaster. ‘Voodoo Mama’ was een leuk nummer van zijn nieuwe plaat, maar de andere nummers van het eerste gedeelte waren klassiekers zoals JL Hooker’s ‘Boom Boom’, Lighnin’ Hopkins’ ‘Mojo Hand’ en Billy Boy Arnold’s ‘Wandering Eye’.

Na een uurtje zat de eerste energieke set erop. Tijdens de pauze werd door Sherri, de echtgenote van Ray, de 4 verschillende albums vakkundig aan de man gebracht. Set 2 verliep naar analogie als het eerste gedeelte: enkele nummers op slide en daarna bluesrocknummers op zijn Fender. Van het nieuwe album klonk vooral ‘Somethin’ Shakin’’ en ‘Voodoo Mama’ overtuigend. Het bekendere werk voor de bluesliefhebbers waren o.a. Bo Diddley’s ‘I Can Tell’, Chuck Berry’s ‘Don’t You Lie To Me’. Het grootste verschil tijdens deze set was dat het publiek begon te dansen, wat er voor zorgde dat Ray en zijn band nog een tandje bijstaken in hun energieke performance.

De grappigste scène ontstond in de bis: de band dacht met het titelnummer van hun laatste cd gedaan te hebben, maar dit was niet naar de zin van cafébaas Paul Vissers. Vanuit zijn discobar vroeg hij via een micro om een lovesong als special request te spelen. Je kon de paniek in Ray’s ogen zien: trage lovesongs staan niet op ons repertoire. Hij vertelde dat hij ‘Blue Moon of Kentucky’ ging spelen, niet een song over de liefde voor een vrouw, maar voor een plaats. Het nummer werd inderdaad trager ingezet, maar na het eerste refrein riep Ray ‘too slow’ en werd het nummer een paar versnellingen hoger gespeeld. Paul liet door zijn micro horen dat dit niet het soort nummer was dat hij verwachtte. Hij vroeg om een slowbluesnummer. Ray keek naar zijn vrouw en plotseling zag hij het licht: een trage versie van John Lee Hookers ‘I’m In The Mood (For Love)’.Zo kreeg de cafébaas alsnog zijn gewenste slowbluesje.

Misschien als Ray met zijn vaste Bluesrockers komt, dat er meer slowblues en minder covers op de setlist staan, maar Ray bracht een energieke show. De publieke opkomst had gerust hoger mogen zijn, maar Ray en zijn band gaven zich volledig, zelf de vloer van het podium werd glad van hun zweetdruppels. Geen idee welk excuus de thuisblijvers hadden, maar Ray Fuller & The Bluesrockers zorgden voor een prettig tijdverdrijf op deze zondagmiddag.

Kris Vermeulen

Foto © JiVe

meer Foto © JiVe

 

 

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

CAFÉ ‘T GOOR, GOOREIND - 18/09/16