NOTHING @ TRIX, ANTWERPEN - 18/09/16

 

Nothing: dromerige pop verpakt in dikke lagen noise

Afgelopen zondag had Trix een beloftevolle naam uit de Amerikaanse indierock op bezoek. Amper een aantal maanden nadat ze hun tweede album “Tired of Tomorrow” op de mensheid loslieten, groeit Nothing stilaan uit tot een kleine sensatie in gitaarland. Hoewel de roots van het viertal in Philadelphia, Pennsylvania liggen, zijn ze overduidelijk beïnvloed door de Britse indie/shoegaze- beweging van begin jaren ’90 en halen ze hun mosterd bij bands als Ride, Slowdive en My Bloody Valentine. Kort vertaald: ze verstoppen dromerige posongs met een emotionele onderlaag onder dikke lagen noise en distortion. Op het podium voegden ze daar nog een extra dosis testosteron aan toe.

Nothing liet er van bij aanvang weinig gras over groeien en gooide er stevig de beuk in. Daaarbij klonken de songs live toch opvallend een stuk harder en luider dan op hun albums. Aanvankelijk leek de stem van frontman/tweede gitarist Domenic Palermo in songs als “Fever Queen” en “Vertigo Flowers” wat ten onder te gaan in de dikke lagen gitaarnoise. Verbaasd over de goede opkomst, leek de op het eerste zicht wat schuchtere Palermo stilaan wat open te bloeien en naar mate het concert vorderde zou hij zich ontpoppen tot een best amusante en grappige kerel. Zo kondigde hij “Chloroform” zonder enige verpinking aan als ‘a song about kidknapping’ en vevloekte hij de Britten (de band was de nacht ervoor nog maar net overgevlogen uit Engeland) voor de veel te grote hoeveelheden cider die ze hem de afgelopen dagen hadden voogeschoteld. En hoe het podium van het broeierig warm clubzaaltje in Trix als perfect basis diende om zijn katers uit te zweten.   

Muzikaal legde de band voornamelijk de focus op songs uit het laatste album. “The Dead Are Dumb”, “Eaten By Worms”, “A.C.D. (Abcessive Compulsive Disorder)” en het geweldige, uit hun debuutalbum geplukte “Get Well” hielden perfect de balans tussen stevig en dromerig, tussen hard en melodieus en tussen slaan en zalven. Gedreven door de enthousiaste respons van het publiek, bouwden de heren van Nothing hun set zorgvuldig op naar het ultieme kookpunt in slotsong “Curse of the Sun”. Er volgde nog een korte bisronde, maar na een dik uur zat de set erop. Meer was ook niet nodig om ons te overtuigen.

De jongens van Nothing zagen er op het eerste zicht geen types uit waarmee je ruzie wil en met de instrumenten in de hand leken ze bij momenten aan een duivelsuitdrijving te doen. Maar op het podium bleken het uiteindelijk best vriendelijke en grappige kerels te zijn, die onder hun dikke lage noise en distortion mooie, dromerige popsongs hadden verstopt.


(Stijn De Nys)

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

TRIX, ANTWERPEN - 18/09/16