FANTASTIC NEGRITO @ BOTANIQUE, BRUSSEL - 14/09/16

Fantastic Negrito is de artiestennaam voor Xavier Dphrepaulezz (sic). Je zou voor minder een artiestennaam kiezen. De man was mij volslagen onbekend. Vermits hij in de kleine Witlof Bar geprogrammeerd stond werd er ook niet direct een grote toeloop verwacht. Hij doet samen met zijn band een Europese toer om zijn plaat “ The Last Days Of Oakland” te promoten. Op basis van de filmpjes die ik zag leek het me dat dit wel eens een verrassing kon worden.

Rond 20u15 beklommen hij en zijn band het podium. De band bestaande uit drum-bas-gitaar en toetsen. De samenstelling van de muzikanten was een smeltkroes van culturen een kleuren. Net zoals de redelijk gevulde zaal. Maar Xavier is de ster. Hun muziek kan je omschrijven als blues-soul-gospel (al wat we kennen als de zwarte genres) doorspekt met stevige rock. Het resultaat doet me denken aan Living Colour. Hoewel je het ook Sly Stone gemengd et Rage Against The Machine kan noemen. Net als bij die bands is er ook hier sprake van een groot sociaal engagement en schuwt hij het niet sommige mistoestanden expliciet aan de kaak te stellen. Het gaat dan over de klasse verschillen, discriminatie, uitbuiting, geweld maar ook man vrouw relaties.

Opener “Pascha” kreeg een gospelachtige intro, iets wat hij wel meer doet, die overgaat in een pompend ritme. Met de nodige branie brengt hij dit nummer dat naadloos overgaat in “Scary Woman”. Direct een oerknal om te starten. Het hele kelderzaaltje in het zweet. “Rant Rushmore” werd gebracht met de nodige pathos en weerhaakjes. Hierbij blijkt direct dat het podium een ideale setting is voor deze man. Hij wist zichzelf zeker te relativeren en maakte geregeld grapjes om zichzelf of de situatie. Volgden nog “Hump Through Winter” met een gierende gitaarsolo en het gebrek aan kansen voor “niggers” (zijn woorden) aan de kaak stellend.

“Honest Man” was een hoogtepunt: bluesy nummer dat overgaat in een stevige uppercut. Gevolgd door “Working Poor” over hoe velen voor een hongerloon jobs moeten combineren om rond te komen. Deze song had een ritme van een “chain gang song” en kan bluesy rock soul genoemd worden. Hij coverde “In The Pines” als een ode aan de vrouwen (het is een ladies man, gezien zijn aandacht voor enkele deernes op de eerste rij) met een aangepast tempo en tekst. “Night Has Turned” is duidelijk schatplichtig aan James Brown.

Hij kwam nog terug voor 2 bissen: de ballad “About A Bird” met een scherpe gitaarsolo en “Lost In The Crowd”. Het was zeker een aangename kennismaking met deze Negrito die zich als een vis in het water voelt op een podium en veel energie en zweet laat. Hij bezondigt zich nog een beetje aan teveel dezelfde opbouw met de gospelintro (samenzang met de bandleden) om daarna over te gaan naar een stevige rocksong. Alles bijeen zeker nog wat groeimarge maar meer dan veelbelovend. Laat hem op enkele festivals spelen en de trein is vertrokken.

(Lisael)

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

BOTANIQUE, BRUSSEL - 14/09/16