TAKE ROOT @ DE OOSTERPOORT, GRONINGEN - 12/09/15

Nog steeds staat het op de affiche: “Past, Present and Upcoming American Music; maar past dit nog wel op de programmering? Inmiddels de 18e editie en voor mij één van de mooiste affiches die ik heb gezien. Maar het blijkt dat bij de vele discussies met mede bezoekers dat hier verschillend over wordt gedacht. En dat is begrijpelijk. Wie echt komt voor dat wat TakeRoot in het verleden hoog in het vaandel had staan is misschien wel wat teleurgesteld. De breedte van het aanbod wordt steeds groter. De tegenstelling dus ook, wat te denken van de countryster Patty Griffin tegenover de soul van Con Brio. Afijn, er valt vooraf in elk geval veel te bestuderen hoe de avond te bewandelen, en dan toch blijkt steeds weer dat dit moeilijk is waar te maken. Wat meteen opvalt is dat er inmiddels een vijfde podium is opgenomen in de programmering; The Basement. Op deze manier is het aanbod beter gespreid maar maakt het ook lastiger omdat er al zoveel is.

Carrie Elkin & Danny Schmidt

Al om 16.00 uur trapt Jan Donkers in de kleine zaal af met als artiest Danny Schmidt vergezeld door zijn echtgenoot Carrie Elkin. Carrie Elkin stond vorig jaar ook al op het festival. Dit jaar mag ze dat nog eens doen, en dan zelfs twee keer. Allereerst mag ze haar man Danny Schmidt vergezellen. Danny komt uit het mekka van de americana; Austin en heeft zojuist een nieuwe cd uitgebracht genaamd “Owls”. Deze cd staat vol met poëtische en expressieve beeldspraken. Zijn teksten roepen vergelijkingen op met Townes van Zandt en Leonard Cohen. Danny laat horen dat hij fantastisch gitaar kan spelen en Carrie laat horen dat ze een heel fijne stem heeft. Veel indruk maakt het nog niet en het gaat ook een beetje vervelen, dus maar naar de foyer waar Houndstooth staat te spelen. Houndstooth komt uit Portland , Oregon, USA en is een band geformeerd rondom zangeres Katie Bernstein en maakt vrij nonchalante muziek dat lijkt te komen uit de jaren ’60. Vergelijkingen gaan meteen naar de Velvet Underground en soms hoor ik iets van Blondie. In eerste instantie schrok ik van haar stem, vooral als ze samen zingt met de gitarist was het niet fijn om te horen. Echter na een aantal nummers ging dit steeds beter klinken. Vooral het nummer “Canary Island” van het laatste album “Ride Out The Dark” klinkt geweldig. Daarna volgen er nog meer, zoals ook het nummer “Baltimore”. Een werkelijk prachtige set en al is het niet vernieuwend, toch is het fantastisch om zo’n jonge band te zien spelen.

Vervolgens een plek opgezocht in de grote zaal, waar de Villagers gaan optreden. De zaal loopt helemaal vol en iedereen kijkt uit naar het optreden van deze uit Dublin, Ierland afkomstige band. Eigenlijk zijn de Villagers alleen Conor O’Brien want op zijn albums worden alle instrumenten gespeeld door Conor himself. Inmiddels heeft Conor drie albums op zijn naam staan met als meest recent werk het album “Darling Artithmetic”. In eerste instantie lijken het vaak sombere nummers, maar na een aantal luisterbeurten gaat de muziek steeds indringer worden. Enkele jaren geleden zijn ze al eens genomineerd voor een prestigieuze prijs voor het “best album” van de “Mercury Music Prize“. Even later stonden ze in het programma “Jools of Holland” en de carrière kwam toen echt op gang. Vanaf de eerste klanken grijpt deze band je bij de strot. Het geluid is perfect afgestemd, niet hard, maar zo zuiver klinkend. Wanneer het geluid van alle instrumenten over het publiek heen golven en je oren bereiken, krijg je kippenvel. Wanneer je de ogen vervolgens dicht doet komt het nog beter tot zijn recht. Werkelijk fenomenaal, wat een geluid. Conor neemt je mee naar grote hoogten. Ik heb nog nooit zo’n sfeer meegemaakt in deze zaal. Bijna alle nummers zijn afkomstig van het laatste album. Een aantal nummers wil ik daar even uitpikken. Allereerst het nummer “Everything I Am Is Yours”. Wanneer dit nummer door Conor op gitaar ingezet wordt gaan de rillingen over je lijf, wat een sfeer komt er over de zaal te liggen. Het nummer “Courage” begint heel rustig maar gaat op het einde over in fantastische apotheose. Een ander hoogtepunt is het nummer “Hot Scary Summer”. Aan het eind van het concert gaan de lampen uit, een heel licht schijnsel blijft over en iedereen moet de ogen dicht doen tijdens het nummer “So Naive”. Als het concert echt voorbij is wil je niet dat het afgelopen is. Dit was voor mij één van mijn allermooiste concerten ooit meegemaakt.

De overgang naar David Corley is groot. Maar ook dit gaat één van mijn meest memorabele optreden worden die ik ooit heb meegemaakt. David is een laatbloeier. Op zijn veertigste krijgt hij een hartaanval; dit verandert zijn leven vervolgens volledig. Voor die tijd leefde hij als universitaire drop out een leven als vrachtwagenchauffeur en dakdekker. Daarna kroop hij achter een piano en ging songs schrijven. Dit resulteerde in het vorig jaar uitgebrachte album “Available Light”. Een fenomenaal album, dat veel aandacht kreeg in de pers en eigenlijk niemand kon ontgaan door zijn krachtige ruige stem. Deze tour laat hij zich begeleiden door de “Wild Connection” een band rondom BJ Baartmans. David vertelt dat hij slecht kan communiceren met de bandleden omdat hij geen Nederlands kan spreken. Maar dat is geen enkel probleem, de band staat op een fantastische manier te spelen. Het zal niet verwonderlijk zijn dat bijna alle nummers afkomstig zijn van zijn album. De stem van David is zeer specifiek, die je soms doet denken aan Tony Joe White, zo donker, de muziek is bluesy, soms heel sloom, a la JJ Cale. Al met al ingrediënten om één van de mooiste optreden van deze avond neer te zetten. Maar dan slaat het noodlot toe. Net voor de toegift gaat hij tegen de vlakte; paniek, EHBO’ers aan het reanimeren. Het zal toch niet waar zijn, de schrik slaat me om het hart. Het duurt even en er wordt een groot zwart scherm om het podium gebouwd, voor de Oosterpoort staan zwaailichten van een ambulance. Pas later komt de melding dat hij nog leeft en op de intensive care ligt. Maar dan is de sfeer voor mij al een tijdje bedorven. Het valt dan ook niet mee om de concentratie gericht te houden op de muziek.

Drie jaar geleden ook al op het hoofdpodium en nu al weer; Dawes. Toen was ik niet onder de indruk, maar vanavond moet ik deze mening toch bijstellen. Het klinkt onvoorstelbaar strak, alhoewel het geluidsniveau te hoog is. Waarom vraag je je af, bij de Villagers bleek toch al dat het niet nodig is om het volume zo hoog op te zwepen. Dawes wordt nogal eens vergeleken met westcoast pop uit de USA, bands zoals The Eagles. Voor een deel ben ik het daar wel mee eens, persoonlijk vind ik het toch meer gelikte popmuziek a la de Dire Straits. Onlangs is het album “All Your Favourite Band” uitgekomen, met als een van de hoogtepunten het nummer “Right On Time”. Dit nummer knalt er vanavond ook op een magnifieke manier uit. In de foyer is het podium inmiddels leeg en we krijgen de melding dat David Corley het heeft overleefd. De opluchting is groot.

Maar dan krijgen de Crooked Brothers op hetzelfde podium de gelegenheid om de muziek hier verder voort te zetten. Een hele lastige opgave. Vooraf had ik me hier nog het meest op verheugd. Hun laatste album “Thank You I’m Sorry” maakte veel indruk en de verwachtingen waren dan ook hoog gespannen. Ze zijn met z’n drieën, drie mannen met baarden. Na de power van Dawes is dit even weer terug. Alleen gitaren , dobro, banjo, mandoline en mondharmonica. Qua volume allemaal zeer beperkt, echter de vocalen maken alles goed. Wat een stem hebben ze alle drie, prachtig, vooral Matt Crooked gaat heel diep, Tom Waits is niets bij vergeleken. The Crooked Brothers komen uit Canada en maken een mix van americana, folk en blues. Het lijkt ook op de andere broeders uit Canada, daar diep ergens in de “Deep Dark Woods”. De beheersing van de instrumenten is onmiskenbaar geweldig en soms wordt het nog ruwer en spookachtiger. Helemaal als Matt begint te tikken met ijzeren onderdelen van een spoorlijn. Op een gegeven moment staat Darwin Crooked alleen op het podium met een mondharmonica een geweldig nummer weg te geven: “Mean Mean Baby”. Even later krijgen we de vraag of er hier wel eens sneeuw heeft gelegen, en terwijl hij deze vraag stelt komt de gedachte bij hem op dat hij de sneeuw wel erg mist. Een opmaat naar even later, één van de allermooiste nummers van de afgelopen jaren: “Blackbird In The Snow”. Op cd klinkt dit nummer zo indringend, met bass en drums. Nu alleen gitaren, best lastig om dit nummer te brengen. Maar wat maken ze er nu ook een geweldig nummer van . Het lijkt zo rustig, maar wat zit hier een power in . Vooral de elektrische gitaar die er op het eind doorheen komt, zoveel kippenvel.

Het gonst al de hele avond door de Oosterpoort, bijna iedereen wil Patty Griffin zien spelen. Één van de allergrootsten als het gaat om singer-songwriters in het americana genre, maar dan toch in de kleine zaal. En waar ik al voor vreesde bleek te kloppen; de kleine zaal was tot aan de nok toe gevuld. Ergens achter in een hoekje heb ik de eerste klanken aangehoord. Ze werd vanavond begeleid door gitarist Dave Pulkingham. Patty speelt eerst ook op gitaar en wisselt dat later af met nummers op de piano. Ze brengt veel nummers van het gisteren uitgebrachte album “Servant Of Love”. Een staande ovatie werd haar toebedeeld aan het einde van het concert, en terecht. Wederom een hoogtepunt van de avond.

The Delines maken hun opwachting in de binnenzaal. De sfeer tijdens de soundcheck is al te proeven van wat we straks voorgeschoteld gaan krijgen. De Delines zijn een gelegenheidsband rondom zangeres Amy Boone en Willy Vlautin. De muziek laat zich nog het beste formuleren door altcountry met een vleugje soul, a la The Cowboy Junkies. En dan op een manier dat je denkt wat is dit langzaam, maar als je door luistert, merk je hoe fenomenaal dit in elkaar is gezet. Vorig jaar brachten ze het album “Colfax” uit, een fantastisch album. De meeste nummers van vanavond zijn dan ook van dit album aangevuld met nieuw werk en van het tour-album “The Scenic Sessions”. Wat is dit een geweldige afsluiting geworden vanavond. Zonder enige poespas staat hier werkelijk een fenomenale band te spelen. Hoogtepunten zijn “Colfax Avenue” en “The Oil Rigs At Night”.

Als afsluiting nog even staan luisteren naar Con Brio. Al snel duidelijk dat dit niet mijn ding is, maar bij vele bezoekers bracht dit kennelijk net het aanzetje om nog even te gaan swingen; iedereen blij. Na afloop nog even de stad in om een biertje te drinken op de Grote Markt. Onderweg nadenkend over wat er vanavond allemaal de revue is gepasseerd. En dat is niet mis. Wat mij betreft één van de beste edities die ik hier heb meegemaakt. Tijdens het schrijven van dit stuk komt net het bericht binnen dat het met David Corley volgens de artsen weer helemaal goed gaat komen. Eind goed al goed. Tot volgend jaar.

Roelof Passies

Foto © Gerrie van Barneveld in samenwerking met Blues Alone

 

 

 

 

 

Artiest info
website  
   

DE OOSTERPOORT , GRONINGEN

 

Houndstooth

Villagers

David Corley

Dawes

Crooked Brothers

Patty Griffin

The Delines