SEPTEMBER BLUES @ WITTE ZAAL, BOLDERBERG HEUSDEN-ZOLDER - 05/09/15

Drie jaar geleden ontstond het ‘september blues’ initiatief dat, tegelijk met het aanbod van bluesmuziek aan bluesminnende sympathisanten, ook kinderen wil helpen, die het in het leven minder getroffen hebben. Bezieler Marcel Schaeken en zijn gelijkgezinde kompanen geven hiermee een eigen invulling aan het Bolderbergse festival dat elk jaar het herfstseizoen inluidt. Zeggen dat Marcel charisma heeft mag bijgevolg letterlijk worden opgevat en slaat dus niet alleen op zijn persoon maar ook op zijn engagement en die van alle medewerkers achter de schermen. Dat de drie bluesbands, - met eindelijk ook een frontdame op de affiche -, dit initiatief genegen zijn bleek uit hun volle inzet tijdens hun concert. Dat het publiek minder talrijk was ten overstaan van vorige jaar - omwille van de parallelle kroegentocht in de buurt - minderde geenszins het enthousiasme van de bands uit de Lage Landen. Integendeel mochten zij zich als regelrechte voorvechters van de blues ieder afzonderlijk beroemen op een soort viering, vijf, twintig hetzij veertig jaar voortbestaan.

Barrelhouse

Reeds bij de Limburgse band ‘Bourbon Street’, die om klokslag twintig uur van start ging, was er reeds sprake van een zekere viering. Deze band bestaat sinds september namelijk vijf jaar, waarbij de muzikanten elkaar vonden via de digitale snelweg. Bluesfreaks Mario Jossels, Jo Vossen en Luc Boonen, bandleden van het eerste uur, werden nadien met drummer Wilfried Claesen (her)aangevuld wat zeker bijdroeg tot de soms swampy groove. ‘Natural High’, ‘The Owl’ en ‘Hometown’ kregen aanstekelijke ritmes mee. Zij brachten niet alleen covers maar ook eigen nummers als een spontane mix van boogie, funk en blues met daartussenin een prachtige slowblues als ‘County Jail Blues’, waarbij Jo Vossen met zijn inlevend gitaarspel je wist te raken als ontvouwde hij vóór je ogen het tafereel. Mario heeft een krachtige bluesstem en met de bij wijlen zwoele mondharmonicasound van Luc Boonen gaf dit meer dan eens subtiele contrasten. De drumbeat van Wilfried samen met de bluesharp riep een enkele keer herinneringen op aan de zuiderse ritmes en het koloriet van Louisiana met inbegrip van de voodoo’s van ‘Jojo’s Mojo’. Dat deze band nog geen full-cd heeft uitgebracht is een leemte of onrecht dat gauw zou moeten worden hersteld. De Nederlandse band ‘Barrelhouse’ uit Haarlem, met zangeres Tineke Schoemaker als frontdame, heeft nog niet zo lang geleden eveneens een jubileum achter de rug, maar dan van een muzikale carrière die vier decennia omspant. Zij werden trouwens opgenomen in de ‘Dutch Blues Hall Of Fame’. Dat er in de loop der jaren even een time-out werd ingelast doet niets af aan de gedrevenheid waarmee het collectief van zes muzikanten hun bluesmuziek nog steeds een persoonlijke inkleuring geeft. Met songs als ‘Skin And Bones’ of ‘Coming Home No More’ putten zij uit het eigen bekende quasi onuitputtelijk repertoire, wat niet moeilijk is als je als band reeds een tiental albums hebt uitgebracht. Bij een soulblues als ‘If You Really Wanna Leave’ betrad een koppeltje de dansruimte als bij de opening van het bal om het naderend afscheid alvast te verzachten. Oprichters Jan Willem Sligting, bassist, en Han van Dam, pianist, zijn er vanaf het begin bij en ook gitaristen Johnny en Guus Laporte, samen met drummer Bob Dros, beheersen de kunst om elke song nieuw te laten klinken alsof zij ter plekke kadrering, podium en publiek vergeten om zich alleen op de ritmes, sound en gevoelslagen te concentreren. Met een stemkleur als deze van Tineke Schoemaker, met daarin dat bluesy graankorreltje, kan zij moeiteloos aansluiten bij de onverwoestbare countryblues van de ‘originals’ zoals bij het aanklampende ‘Hard Time Killing Floor’ van Skip James, verkillend mooi gebracht, gezongen en uitgevoerd met o.m. gedempte contrabasaccenten van Jan Willem, die de emotionele onderstroom als het ware verhevigde. Op dat moment bracht het ensemble in alle opzichten mondiale wereldblues in zijn zowel universele als actuele gegevenheid. Ook het hartverscheurende ‘O Death’, wederom met contrabas en verrukkelijke pianobegeleiding, wist te ontroeren, terwijl ‘Hard Feelings’ in een koortsige gloed werd gehuld waardoorheen niettemin een fris briesje waaide. Een aandachtige lezer van hun website weet dat je desgevallend op voorhand een verzoeknummer mag aanvragen en als dit dan niet wordt vergeten, wordt dit in dank aanvaard. Uiteraard vroeg het publiek om een toegift.

Blues Lee

De Belgische Blues Lee’ band werd dan weer omstreeks 1995 opgericht en bestaat dus zo’n twintig jaar, wederom een viering volgens een niet zo nauwkeurige tijdsklok. Als je hun concertschema’s in ogenschouw neemt krijg je in alle opzichten een wereldband want zij doorkruisten niet alleen Europa maar werden tot in Zuid-Afrika en Curaçao gespot. Het vriendengroepje met zanger/saxofonist Bies Biesmans, gitaristen Karel Phlix en Jan Corthouts, Yves Bosmans op drums en Steph op bas beheerst het ganse gamma van bluesgenres, van swing, funk, jump en rock-’n-roll, tot ballads, bluegrass en Caribische ritmes. Bij de instrumentale nummers zochten zij jazzy zijwegentjes op, zoals o.m. bij ‘Dolphin’s Swing’. Het maakte hun concert tot een avontuurlijke reis waarbij je meegelokt werd op hun eigenzinnig traject waarheen gitaren, sax, bluesharp of ritmesectie je op sleeptouw namen. Het sprankelende ‘Hillbilly Joe’ nodigde uit tot dansen. Het drassige ‘Ooh Baby’ met slidegitaar en harmonica was één van de hoogtepunten evenals het enigszins melancholieke ‘Rusty Guns’. Wat later sprong Karel van het podium af om op een fictieve ground zero zijn gitaarsolo dichter bij het publiek te laten opklinken. Een andere favoriet, het instrumentale’ Caribbean Duck’ kwam over als de eindgeneriek bij een zwoele ‘feeling good movie’, maar de apotheose kwam toch bij het hypnotische ‘Seven Days’ met suggestieve drum, waarbij Biesmans op zijn saxen blies alsof hij je in een tranceachtige omhelzing wilde omklemmen. Aan afwisseling geen gebrek! De songs ‘Never Ever’ en het up-tempo ‘Zip It’ komen op hun volgend album waarnaar alvast wordt uitgekeken. Ver na middernacht sloot ‘Blues Lee’ af om daarmee een kille septemberavond of ochtend af te sluiten, niettemin binnenshuis verwarmd door licht, sound en de goodwill en het enthousiasme van alle vrijwilligers die allen hetzelfde beoogden: muziek en vriendschap ineenverstrengelen en tot een ‘joy’ voor eenieder boetseren.

Marcie

Foto © Rootstime


 

Seven Days - Hilbilly Joe

 

Beware - I’m Torn Down - Hard Time Killing Floor

 

Jojo’s Mojo - Honey Hush

     

 
     
     
     
           
       
     
     
     
           
       
     
     
     
           

     

 
     
     
     
           
       
     
     
     
           
       
     
     
     
           

 


 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

Artiest info
website  
   

BOLDERBERG HEUSDEN-ZOLDER - 05/09/15