AD VAN MEURS PRESENTEERT: DANNY SCHMIDT & CARRIE ELKIN + OTIS GIBBS @ MENEER FRITS, EINDHOVEN - 14/09/15

Twee singer-songwriters, drie zelfs eigenlijk, stonden er vorige maandag op het programma in het uitverkochte Meneer Frits.

Otis Gibbs

Otis Gibbs situeert zich muzikaal zowat in hetzelfde genre als Springsteen, Townes Van Zandt, Steve Earle en Billy Bragg, en valt ook wel een beetje op door de humor in en tussen zijn songs. Hij was hier om zijn nieuwe album Souvenirs Of  A Misspent Youth voor te stellen en begon met Blue Railroad Train, dat ons al dadelijk aan Townes VZ deed denken, zowel qua stem als gitaar.  Heel goed dus.  Where Only The Graves Are Real ging over uiterlijke schijn, 'plastic people' zoals hij zei.

Tussen de nummers door vertelde Gibbs nu en dan wat grappige anecdotes, wat het concert nog leuker maakte.  Waiting On A Chance To Shine had een prachtige gitaarpartij en Small Town Saturday Night, over hoe het is om op te groeien in zo een dorp, werd voorafgegaan door een hilarisch verhaal over zijn nonkel, die hem al heel jong overal meenam om op te treden, maar achteraf wel de centen die Otis verdiende, voor zichzelf hield.  In dit nummer bleek duidelijk wat een een goeie storyteller Otis wel is.  Ghosts Of Our Fathers werd hevig en overtuigend gezongen met zijn hese, ietwat rauwe stem, die eigenlijk wel mooi paste bij dit soort repertoire.  Darker Side Of Me had een prachtig melancholisch kinkende gitaarpartij en leek wel verre familie van het onovertroffen liedje The City Of New Orleans van Steve Goodman.  Zeer mooi.

All Of My Friends Passed Away was een beklijvend nummer, mooi gebracht en meteen ook het hoogtepunt van de korte set. "Why do all these good people die young?" vroeg hij zich af in dit toch wel wat aan Steve Earle schatplichtige nummer.  De grappig "georchestreerde" bis Caroline was eveneens een pareltje, maar wel een met een verraderlijk wrange tekst : "She keeps all inside, all the pain she has to hide, the boys would stand in line, for Caroline".

Goed concert.  Deze man uit Nashville heeft er weer een aantal fans bijgewonnen in de Lage Landen.

Danny Schmidt & Carrie Elkin

Het concert stond aangekondigd als een Danny Schmidt concert, met als gast Carrie Elkin.  In praktijk was het echter een mooi duo-concert van dit gehuwde koppel.  Hun prachtige folk-geluid klonk af en toe wat zweverig, en de teksten waren af en toe nogal poëtisch, zodat we al eens aan Joni Mitchell en CSNY moesten denken, maar referenties als Johnny Cash en Springsteen waren in sommige nummers evenzeer op hun plaats.  Schmidt's laatste plaat heet Owls, en als je ze kocht kreeg je er nog een extra cd bij met mooie akoestische demoversies gezongen door Danny & Carrie.  Ik ben er nog niet uit welk van de twee ik het mooist vind.

This Too Shall Pass werd mooi en geaffecteerd gezongen door de Texaanse Schmidt & zijn echtgenote Carrie, die er trouwens ook nog een solo-carriere op nahoudt.  Ook A Child's Dream werd door de harmoniezang naar boven getild en de song over de grote allesfixer Looks Like God viel op door zijn minder geëigende songstructuren en een jazzy vrije expressie.  In Faith Will Always Rise maakten ze zich het bepaald niet gemakkelijk met die zeer hoge zangpartijen, maar het maakte het wel zeer de moeite waard.  In The Guns & The Crazy Ones haalde hij de 'way too far' doorgeschoten wapenproblematiek in de Verenigde Staten over de hekel : "Tell me now, where will it end?" is zijn persoonlijk aanvoelen van een politiek uiterst gevoelig issue aldaar.  In het al wat ouder nummer Company Of Friends klonk de duozang bijna als een mooie gospel, en met het nummer Kiss Me Now & Answer Me Tomorrow had Danny ooit op romantische wijze zijn Carrie ten huwelijk.  Opvallend hoe liefdevol zij hem aankeek tijdens haar partijtje mondharp.

Het op herkenningsapplaus onthaalde Stained Glass mocht meespelen in de Townes Van Zandt songwriters league, en eigenlijk weet u dan genoeg.  Een prachtig traag nummer, met heel fijne gitaarpartijen en idem dito zang.  Give It Back (?)  was ook hele straf, werd door beiden trefzeker gezongen, en bereikte een climax met die hoge uithalen van Carrie op het einde.  Als toegift kregen we "a sort of secular gospel song" die ook gewoonweg The Gospel Song  heette, en door het publiek zo gewaardeerd werd, dat D & C nog moesten terugkomen voor een niet gepland extraatje, en dat werd Blue Old Shirt, een cover van de iconische en bij leven reeds legendarische liedjessmid Guy Clark (die ik het geluk had ook een keer live te mogen aanhoren), een man die Schmidt naar eigen zeggen ten zeerste bewonderde.

Ook een steengoed concert.  Danny & Carrie, carry on!

Marc Vos

Foto © Ronald Rietman

meer foto's © Ronald Rietman

 

 

 

 

Artiest info
website Otis Gibbs  
website Danny Schmidt & Carrie Elkin  

Muziekgebouw Eindhoven - 14/09/15