DOUG MACLEOD - SIR OLIVER MALLY @ MENEER FRITS, EINDHOVEN - 29/09/15

 

De mij onbekende Oliver Mally, een Oostenrijkse bluesman, beet de spits af.  In See Me In The Morning iet hij ons zijn mooie en krachtige fingerpicking stijl bewonderen.  Zelf benoemde hij zijn muziek als een mix van blues, folk en country.  Hij citeerde daarbij Louis Armstrong met 'all music is country music, or did you ever hear a horse sing a country song?"  Butterfly Girl klinkt als Hans Theessink, toevallig ook een Oostenrijker, zij het dan van Nederlandse afkomst en My Old Friend The Blues was een cover van Steve Earle’s mooie countrysong.  Het verschil tussen country en blues legde hij als volgt uit : in de country muziek zingt men : "my baby left me - and I jumped from the bridge ; in de blues wordt dat : my baby left me - and I found me a new woman...

Sugar Coated Love was een vlot nummer en een soms grappig liefdesbetoon.  Het door hemzelf als een 'heartbreaker' bestempelde Sweet & Fine was een mooie ballade met reminiscenties aan Guy Clark en Townes Van Zandt. You Can't Beat The Devil ging over zijn drie favoriete topics : “women, drinks & the devil”, doch de kazoo die hij in dit nummer bezigde maakte het er jammer genoeg niet mooier op.  Wel gaf hij in het nummer een uitgebreide opsomming van een hele reeks Schotse & Ierse whiskey's en Amerikaanse bourbons.  Ook Jägermeister word genoemd, maar dat vond hij 'disgusting ; it's for horses..."  Een grappig maar een beetje een vreemd nummer. "Come on fill my cup..."  Jajadatzalwel.

Dit in tegenstelling tot het daaropvolgende The Cape, een parel van een nummer van Guy Clark, zoals enkel hij die kan schrijven, grootmeester als hij is.  En Oliver Nally had natuurlijk ook (nog) niet het patina van Clark, maar toch kwam hij er erg goed mee weg.  Tot slot het nummer Billy, opgedragen aan William Boney Bill The Kid, de legendarische outlaw uit het Wilde Westen.  Het liedje klonk avontuurlijk en mysterieus, maar was soms een beetje over de top en had een nogal hoog 'name dropping' gehalte : Pat Garrett (“knew where Billy was to be found...”), Butch Cassidy & The Sundance Kid, Calamity Jane, Buffalo Bill, etc...

Nadat hij met wat gitaarriffjes zijn vingers had ingespeeld, barstte Doug MacLeod los met Rosalee, voorzien van wervelend slidegitaarspel & begeleidende 'footstomp'.  Ook maakte hij meesterlijk gebruik van stiltes in zijn muziek, wat de impact ervan enkel nog vehoogde, een ware grootmeester waardig.  In The Night Of The Devil’s Road klonk hij erg als Tony Joe White, waar hij trouwens wel meer stijlovereenkomsten mee heeft, zowel qua gitaarspel als qua storytelling.  Indrukwekkende stemexpressie ook, gepaard met de nodige vreemde gelaatsuitdrukkingen, en dat alles in een dreigend en mysterieus sfeertje.  Change of mood dan met Heaven Is The Only Place, een rustig nummer over een jongeman uit North Carolina (hijzelf ?) die naar een waarzegster ging om zijn toekomst te laten voorspellen.  Dit keer was Ry Cooder zo een beetje het muzikale vergelijkingspunt.  En She’s Boogy’n ging over een knappe dame in St. -Louis die hem heel lang geleden (zowat 30 jaar vertelde hij) inspireerde tot dit aanstekelijke nummer met een leuk boogie-gitaarrifje.

Ook Rock It Till The Cows Come Home was een leuk nummer, geïnspireerd door Louis Jordan, wiens muziek hij al vroeg in zijn jeugd leerde kennen, en deed ons een beetje denken aan het eveneens uiterst aanstekelijke Rock Around The Clock van Bill Haley.  De betreurde want veel te jong gestorven en zeer getalenteerde Eva Cassidy hoorde hij ooit zijn nummer Nightbird  zo mooi zingen, dat hij besloot het nooit meer live te spelen, vermits elke versie in vergelijking met haar in het niets zou vallen.  Gelukkig voor ons dat MacLeod zich blijkbaar niet altijd aan zijn muzikale beloftes houdt.

Welcome In Your Home werd voorafgegaan door zijn hilarische 'dubb bucket theory' (de hele uitleg zou ons te ver leiden, doch zijn bijnaam Dubb kreeg hij alvast van George Harmonica Smith).  Een fijn ritmisch nummer, met geweldig gitaarspel & footstomp, en een kleine tekstverwijzing naar Dylan met "shelter from the storm…”.  Als bis krijgen we nog een stukje blues-geschiedenis, over de soorten blues, de Mississipi Blues, de Texas Blues en de Piedmont blues (= East Coast Blues = Southeastern Blues), en van die laatste soort zou hij ons nog een staaltje ten beste geven, met het nummer Zu-Zu Woman, en dat was een waanzinnige afsluiter.  Snel, met een hobbelend ritme, vrolijk, dansbaar, roaring twenties jazzy, (tap)dansbaar en nog grappig ook.

Zeer goed concert van een groot vakman, en waarschijnlijk de grootste nog levende vertegenwoordiger van de 'acoustic blues', en met "thank you so much for supporting the acoustic blues", stuurde hij ons de nacht in.  En nu weet ik eveneens - na enkele dagen luisteren - dat Exactly Like This, zijn recentste plaat, ook zeer de moeite waard is!

Marc Vos

Foto © Ronald Rietman

meer foto's © Ronald Rietman

 

 

 

Artiest info
DOUG MACLEOD  
SIR OLIVER MALLY  

MENEER FRITS, EINDHOVEN - 29/09/15