DANIEL ROMANO @ DE CASINO, SINT-NIKLAAS – 05/10/17

Daniel Romano (° 1985, Welland - Ontario, Canada) dient nog steeds aan de weg te timmeren in België want De Casino is vrij matig gevuld voor de Canadese bard. Hij bracht in 2013 zijn doorbraakalbum“Come Cry With Me” uit en dit werd in 2015 gevolgd door het al even succesvolle “If I've Only One Time Askin'”. Hij verwierf met deze twee platen een behoorlijke aanhang. Deze albums ademen de sfeer van good old country uit in de traditie van Hank Williams, Gram Parsons, George Jones en Johnny Cash. Hij bracht in 2016 het album “Mosey” uit, een stijlbreuk met het verleden want dit is een collectie songs die pop- en rockinvloeden uit de jaren ’60 en ’70 bevat en veel minder country gericht is. Zijn fans volgden niet allemaal want het album verkocht minder dan de twee vorige. Mosey is een genre dat hij zelf bedacht heeft omdat hij niet veel op heeft met de hedendaagse country en daar zeker niet toe gerekend wil worden. Op zijn in dit jaar verschenen album “Modern Pressure” is de invloed van Bob Dylan het meest duidelijk hoorbaar, zelfs zijn zangstijl doet aan de legende denken. Maar ook invloeden van The Beatles zijn er zeker en vast. Duidelijk een jongen die niet voor één gat te vangen is

Het voorprogramma wordt verzorgd door Paper Wings, een project van Bram Vanparys en Cleo Janse (Bony King) en Gertjan Van Hellemont (Douglas Firs). Ze tonen in deze 'supergroep' hun liefde voor het americanagenre. Het concert begint a capella met “(Give Me) Oil In My Lamp” met drie achter één microfoon, onwaarschijnlijk hoe mooi hun stemmen blenden. Vanaf het tweede nummer nemen de beide heren hun gitaar ter hand en laten ook deze prachtig versmelten. Af en toe voegt Cleo extra tamboerijnbegeleiding toe. Beide heren nemen om beurt de leadzang voor hun rekening maar meestal wordt er driestemmig gezongen. Ze spelen covers uit het rijke americanagenre, het is misschien een beetje braaf maar zonder discussie bloedmooi. Gertjan Van Hellemont brengt alvast een voorproefje uit het binnenkort te verschijnen album van Douglas Firs, de enige niet-cover van de avond. Het hoogtepunt is “Hello Stranger”, vooral bekend van Emmylou Harris' versie op “Luxery Liner”. Ze sluiten af zoals ze begonnen zijn met een a capella liedje. Paper Wings krijgt een verdiend afscheidsapplaus.

Daniel Romano (zang en elektrische gitaar) en groep (toetseniste/tweede zangstem, bassist en broer Ian Romano als drummer) geven er meteen een lap op met verschroeiende versies van “Modern Pressure” en “Hunger Is A Dream You Die In”, beide songs worden veel forser en ruiger gespeeld dan op plaat. Daniel gedraagt zich als een echte rocker, gaat regelmatig door de knieën en bespeelt al armzwaaiend zijn gitaar. De forse rocknummers worden soms afgewisseld met rustiger momenten zoals “Roya” - een ode aan zijn vriendin Roya Sarvestani, de melodieuze rocksong “When I Learned Your Name” of het smachtend gezongen “ A New Love (Can Be Found)”. De zang van Daniel is dikwijls lijzig en nasaal wat de gelijkenis met Bob Dylan voor de hand liggend maakt. De zang is echter dikwijls bijna niet verstaanbaar en zit te veel achteraan in de mix. Ook de toetsen zijn maar bij mondjesmaat hoorbaar. Daniel brengt zoals te verwachten was vooral songs uit zijn twee laatste platen “Modern Pressure”

en “Mosey”. Het is een heel evenwichtige set met een goede flow met de nadruk op melodieuze rocksongs. Er zit bij momenten een onderhuidse spanning in de nummers die aan de ribben blijft kleven. Daniel is niet heel spraakzaam maar naarmate het concert vordert, treedt hij toch af en toe in contact met het publiek. Hij voelt een positieve atmosfeer hangen in De Casino (wat ook zo is), het publiek geniet duidelijk van het optreden. “Gone Gone Gone” opent heftig met een drumsolo van broer Ian, op het einde van de song wordt er een stukje “My Generation” van The Who aan toegevoegd. Daniel wil niet meedoen aan het gebruikelijke even verdwijnen en dan terugkomen voor de bisnummers. Hij vraagt ons hard genoeg te klappen en te roepen, dan spelen ze meteen verder. Na wat aarzelend geklap is er uiteindelijk genoeg enthousiasme voor nog twee bisnummers. De uiteindelijke uitsmijter is het geweldige “What's To Become Of The Meaning Of Love” en daarmee is het concert na exact één uur voorbij.

Daniel Romano is een veelzijdig artiest, ook zijn beginperiode als punker bij Attack in Black hoor je terug meer door in zijn muziek. Hij wisselt van muziekstijl evenveel als van uiterlijk, het getuigt van moed om nieuwe uitdagingen te zoeken in de  muziek, hij is een rusteloze ziel die zich niet op één genre wil vastpinnen. Hij blijft een artiest die de moeite waard is om te blijven volgen. Ik ben steeds benieuwd wat zijn volgende stap gaat zijn.

Lou van Bergen

Foto's © JIve

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

DE CASINO, SINT-NIKLAAS - 05/10/17