CHUCK PROPHET & THE MISSION EXPRESS @ ANCIENNE BELGIQUE, BRUSSEL - 30/10/17

Chuck Prophet is als gitarist van een van de bands die ik in mijn jeugdjaren adoreerde nl. Green On Red, altijd al een naam geweest die nieuwsgierigheid opwekt. Hij maakte in de post Green On Red periode (ondertussen al meer dan 25 jaar), met de regelmaat van de klok soloplaten. Lange tijd was zijn muze Stephanie Finch een niet belangrijk onderdeel van die bands. Zijn laatste langspeler, daterend van vorig jaar, was weer een ijzersterke plaat. Hoopgevend dus.

Het voorprogramma werd verzorgd door Curse Of Lono, een Engelse band die draait rond zanger, gitarist Felix Bechtolsheimer. Deze man is afkomstig uit de groep “Hey Negrita” en begon na de split deze band met 4 companen.

Zij brachten op een halfuur 9 nummers die vlot passeerden, de aandacht van het publiek hadden en de nodige respons kregen. Bleek ook na het concert aan hun stand waar ze goed verkochten. Het trekorgel, bespeeld door een Spaans lid van de band zorgde in de ballad “Don’t Look Down” voor een mooi accent. Het nummer werd gebruikt voor een serie en zorgde voor een beter inkomen voor de band. “Bad Trip For Valentine” werd meerstemmig gebracht en was een heel stuk minder. Hun afsluiter “Pick Up The Pieces” is duidelijk hun beste nummer. Zeker een goed voorprogramma dat nog wat moet groeien, en een betere stem verdient voor de songs.

Toen was het de beurt aan Chuck en zijn uit 3 leden bestaande Mission Express. Er werd een op Bo Diddley beat geënte instrumentale intro gespeeld om direct van start te gaan met het fantastische “Bobby Fuller Died For Your Sins” waarbij de twinkelende gitaren en zang deden denken aan de vroege Tom Petty. Zonder onderbreking ging hij stevig door met het catchy “Lonely Desolation”. “Bad Year For Rock N Roll” smeekt om een cover door Bruce Springsteen. Met “Temple Beautiful” en “The Left Hand And The Right Hand” greep hij in ouder werk dat zeker de tand des tijds doorstond. Na “Who Shot John” met de stevige gitaarsolo en het grappige “Jesus Was A Social Drinker” met een mooie slidesolo ging het concert met een ruk naar meer gitaargeweld.

“You Did” was catchy en met wederom mooi twinkelend gitaarspel een van de hoogtepunten van de avond. “In The Mausoleum” was een excuus om te soleren. Het concert verviel iets teveel in jamband gevoel. Maar bij het oudere “Summertime Thing” kregen we terug een hoogtepunt met mooie gitaar en een gevoelige solo die het van soberheid moest hebben. “Wish Me Luck” had iets van een Dylan nummer waarbij zijn guitige glimlach en zijn wandeling in de zaal voor de nodige opwinding zorgden. Afsluiten deed hij met “Willie Mae Is Up At Bat” zijn ode aan de legendarische baseball speler van zijn thuisstad San Francisco. Hij ging ruim over tijd in zijn enthousiasme zodat er nog maar snel een bisnummer afkon. Het werd een cover van de Flamin Groovies, met een verhaal uit zijn jonge jaren. Hun punkrock klassieker “Shake Some Action” werd met veel respect gebracht.

Conclusie: het was een knap optreden in de gezellige AB Club van een man die als geen ander verstaat hoe je een gitaar moet laten klinken in functie van de songs. Zijn jarenlange ervaring maakt dat hij vlot communiceert met het publiek, grappig is en geen probleem maakt van technische storingen (toen zijn akoestische gitaar dienst weigerde schakelt hij gewoon over op elektrisch). Voor een avondje overheerlijke, ongecompliceerde rock ’n roll ben je bij Chuck Prophet aan het goede adres. Vrijdagavond in Eeklo een herkansing voor degenen die het gemist hebben.

Lisael

Foto © Yvo Zels


 


 

Artiest info
website  
facebook  

AB, BRUSSEL

30/10/17

 

Curse Of Lono

Chuck Prophet