CHRIS REA @ VORST NATIONAAL, BRUSSEL - 11/10/17

Chris Rea zijn gloriejaren dateren van net voor en net na de eeuwwisseling. Het was dan ook verrassend de man zijn naam te zien opduiken in de concertkalender. Zeker als je zijn tragische levensloop wat kent. In 2001 kreeg hij de diagnose pancreaskanker. Hij kwam die te boven en ondanks een nog altijd wankele gezondheid kan hij het niet laten een toer te doen. Ik neem aan dat hij met zijn 30 miljoen verkochte platen het niet echt voor de centen moet doen.

Het feit dat iemand dit doet vanuit zijn liefde voor de muziek maakte het al een aantrekkelijke affiche voor mij. Wetende dat hij een blues en slide gitaar liefhebber is hoopte ik dat hij ook op dat vlak echt zijn zin ging doen. Onder de arm had hij zijn nieuw album: “Road Songs For Lovers”.

De bunker van Vorst was goed volgelopen voor dit concert. Ondanks het feit dat Chris vele hits had zijn er maar weinigen die 3 titels kunnen opnoemen. Het podium was al een eerste “wauw” van de avond. Het was een grote gitaar die heel het podium vatte en de gitaarhals die uitliep tot in de nok van de zaal. Dan in perspectief vele kleine gitaren eindigend op een witte doek. Achteraf zou dit een projectiescherm zijn waarop allerlei beelden geprojecteerd werden ter ondersteuning van de muziek.

Het hoofdthema van de avond was “The Road” dat als een rode draad door het concert liep. De nummers die hij bracht waren de “road” songs uit zijn songbook aangevuld met enkele klassiekers. Bij de start van het concert was het afwachten of hij na al die jaren nog altijd datzelfde typische donkerbruine stemtimbre had. Hij startte, met ondersteuning van zijn vijfkoppige band, de set in met een stevig rockend “The Last Open Road”. Onmiddellijk waren alle twijfels weg: die typische stem klonk beter dan ooit en de slide gitaarsolo die hij bracht toonde dat zijn vingers nog heel soepel waren. Zonder enige hapering ging het verder met “Happy On The Left Road” waarbij hij duidelijk maakt dat hij in dezelfde categorie als Mark Knopfler thuis hoort. Via een ingehouden “Nothing Left Behind” ging hij naar een knappe, herwerkte versie van “Josephine” . Knap dat hij dit aandurft, een song zo herwerken en met een geslaagd resultaat. Hij ging de blues toer op met “Easy Rider” (stevige gitaarsolo) om dan te compenseren met een enkel op piano en stem gebracht “Nothing Left Behind”.

Herkensignalen uit het publiek kwamen er bij “Julia” met een knappe licht show. “Money” had een knappe gitaarsolo maar werd ontsiert door het muzak geluid van de synthesizer. Volgens mij het enige minpuntje van het concert; echte blazers ipv de elektronische variant hadden een grote meerwaarde kunnen zijn. In “Looking For The Summer” was dat niet nodig want de gitaarsolo was weer prachtig. Vanaf dan was hij helemaal op dreef: “Stony Road” was rauwe blues van hoog muzikaal niveau, maar werd zo niet gesmaakt door de hele zaal. Bij het lange “Till The Mornig Sun Shines On My Love And Me” wierp de akoestische bottleneck gitaar beelden op van Ry Cooder zijn Paris Texas muziek. Daarna weer stevige blues met “The Road Ahead”.

Helemaal herwerkt was “Stainsby Girl” , zowaar zonder gitaren en a capella gebracht met enkele een sobere piano begeleiding. Kippenvel. Afsluiten deed hij met zijn “Road To Hell”, zowel “Pt 1 & 2” met de hele band die voluit ging. Het was een swingend orgelpunt van het concert. Uiteraard waren er nog bissen. Dit werden het reggae getinte “On The Beach”, laid back gebracht en met bandvoorstelling en het feel good nummer “Let’s Dance” met grappige beelden op het projectiescherm.

Het was dus duidelijk een zeer aangenaam weerzien met Chris die eigenlijk niets verloren heeft van zijn stem en wiens gitaarspel zeker nog top is. Als hij zijn liefde voor de blues etaleert zoals woensdagavond dan is dit voor een rootsliefhebber om duimen en vingers van af te likken. Het gaat je goed Chris en hopelijk tot nog eens, maar dan graag met echte blazers. Grote klasse !!!

Lisael

Foto © Philip Verhaege

 


 

Artiest info
website  
facebook  

VORST NATIONAAL, BRUSSEL

11/10/17