ALBERT LEE @ GC DE WILDEMAN, HERENT - 28/10/17

Dat Rock ‘n’ Roll vooral een mannenwereld is, bewees het talrijk opgekomen publiek in het Gemeenschapscentrum van Herent voor het concert van Albert Lee, een Britse, levende gitaarlegende. Albert Lee wordt gezien als één van de meest gerespecteerde gitaristen in de wereld. Bewonderaars als Eric Clapton, Joe Cocker, The Everly Brothers, Emmylou Harris (&The Hot Band), Ritchie Blackmore en Bill Wyman (Rhythm Kings) vroegen Albert Lee als gitarist en tourden met hem. Mr. (Fender) Telecaster, zoals hij eind jaren zestig al werd genoemd, is op vierenzeventig jarige leeftijd actiever en vitaler dan ooit. Albert Lee wordt getypeerd als ‘countryrocker’, maar ook invloeden van folk en blues komen terug in zijn songs. Zijn favoriete gitaar is nog altijd zijn rode Albert Lee SSS (Ernie Ball Music Man) signature gitaar. Music Man maakt sinds 1974 gitaren onder eigen naam toen de toenmalige bazen (CBS, de nieuwe eigenaar van Fender) Fender's bemoeienissen kotsbeu waren en voor eigen rekening begonnen. Music Man werd in 1984 verkocht werd aan Ernie Ball Company. Albert Lee’s rode signature SSS Trem gitaar kwam op de markt in 1993 en sindsdien duikt hij er altijd mee op.


Albert werd geboren in Herefordshire, maar groeide op in Blackheath, London. Hij leerde op zijn zevende eerst piano spelen en pas later, geïnspireerd door o.a. Jerry Lee Lewis, Jimmy Bryant, Buddy Holly &The Crickets, Gene Vincent en The Everly Brothers, gitaar spelen. Op zijn zestiende was hij de school beu en werd hij gitarist. Hij speelde eerst in de band van Bob Xavier en later met The Jury. Daarna verving hij Jimmy Page in The Crusaders en vervoegde hij in 1964 Chris Farlowe & The Thunderbirds. Lee’s eerste band was Country Fever. Daarna speelde hij in Poet & The One Man Band, die later (wanneer Jerry Donahue en Pat Donaldson van Country Fever vervangen werden door Albert Lee en Chas Hodges) Heads, Hands & Feet werden. HH&F debuteerden in 1971 met een titelloos album, waarop het originele “Country Boy” stond.

Albert Lee’s reputatie groeide en hij werd gevraagd door Joe Cocker (Lee speelde op Cocker’s album ‘Stingray’ [1976]) en door Emmylou Harris, als vervanger van James Burton in The Hot Band (Lee speelde op Harris’ album ‘Luxury Liner’ [1977]). Albert Lee debuteerde zelf in 1979 met zijn eerste solo album ‘Hiding’ (met producer Brian Ahern, Emmylou: backing vocals en Ricky Skaggs: viool). Nadat Lee in London Eric Clapton ontmoet, werkte hij vijf jaar met hem samen. Lee is te horen op Clapton’s live album ‘Just One Night’ [1980], ‘Another Ticket’ [1981] en ‘Money & Cigarettes’ [1983]. Lee’s jongensdroom komt uit als hij in 1983 door de Everly Brothers (het Amerikaans zangduo Isaac Donald & Philip Everly) gevraagd wordt om met hen te spelen op hun reünieconcert in de Royal Albert Hall in South Kensington in de Britse hoofdstad Londen. Na dit concert tourt Lee de volgende twintig jaar nog regelmatig met de Everly’s.

Na twee instrumentale albums ‘Speechless’ [1986] en ‘Gagged But Not Bound’ [1987] wordt Lee door pedal steel gitarist Gerry Hogan gevraagd om als frontman te worden van Hogan’s Heroes. Lee tourt met hen tot einde jaren 1980. In 2002 staat Lee met Eric Clapton, Tom Petty (1950-2017), Paul McCartney en andere VIPs… in de Royal Albert Hall op het podium voor het “Concert for George (Harrison)”. Ook in 2002 ontvangt Lee een Grammy Award voor zijn bijdrage aan ‘Foggy Mountain Breakdown’ (een bluegrass instrumental geschreven door Earl Scruggs en voor het eerst opgenomen in 1940 door Flatt & Scruggs and the Foggy Mountain Boystoire op ‘Earl Scruggs and Friends’). Vanaf 2000 tourt Lee met ex-Stones’ bassist Bill Wyman en zijn Rhythm Kings, met o.a. Georgie Fame, Gary Brooker en Gary U.S. Bonds. Lee won in 2009 een tweede Grammy voor zijn bijdrage aan Brad Paisley’s instrumental ‘Cluster Pluck’.

Albert Lee treedt momenteel uit de schaduw van zijn helden en tourt met zijn eigen band. Lee tourt met klasbakken die hun sporen verdienden bij onder meer Captain Beefheart, Don Henley, The Pretenders, Tracy Chapman...: keyboardspeler John “J.T.” Thomas, bassist Will McGregor en (in Herent als vervanger van Jason Harrison Smith) drummer (een jonge snaak met smaak die ook zingen kan!) Ollie Sears.

Met een brede glimlach en met zijn rode signature gitaar in de hand treedt Albert Lee iets na half negen het podium op, om aan zijn eerste set te beginnen. Lee opent (“to the point”) met “I’m Ready”, een “old school” rocker, een hitje uit 1959van Fats Domino (1928-2017), de pas overleden maar nog steeds immens populaire New Orléans’ “Fat Man”. De volgende nummers op de ontbrekende set list zijn vooral country rockers, die afgewisseld worden met rustige ballades, waarin Lee zijn stem beter onder controle had. Ik herken in de eerste set o.a. “Your Boys”, “Wheels” (te vinden op het album 'Live at the Tivoli' [2010] van Albert Lee & Hogans Heroes), “Evangelina” en “Runaway Train” (twee nummers uit zijn laatste album ‘Highwayman’ [2014]). De tweede “old school” rocker “Rock Around With Ollie”,waarmee Lee en de piano solo van toetsenman John “J.T.” Thomas een extra applaus verdienen, sluit zowat de eerste set af.

Na de korte pauze start Lee de tweede set met een wat surf-achtige rocker, gevolgd door de ballade “No One Can Make My Sunshine Smile”. Het nummer is geschreven door Jack Keller & Gerry Goffin en is ook te vinden in het songbook van de Everly Brothers. Na de gospel die rockt (of rocker die gospelt?) “Leave My Woman Alone” (ook een nummer uit Lee’s Hogan’s Heroes’ periode) inclusief een drumsolo van Olie Sears, neemt Lee zelf plaats achter een piano voor twee nummers. Lee brengt eerst “Highwayman” en daarna Rodney Crowell’s “Till I Can Gain Control Again”. Het tweede piano nummer, is een knappe country ballade, die velen wel zullen kennen in de versie van Lee met Emmylou Harris. Uiteraard ontbrak “Country Boy”, het nummer waarmee hij (lang geleden) doorbrak, niet.

Uiteraard waren er daarna nog de “Encores”! Lee deed eerst vanachter de piano “A Better Place”, een nummer van, een soort van ode aan Glenn Campbell (die hij in 1970 ontmoette en die enkele nummers van Lee opnam), daarna een Chuck Berry medley onder het motto “Rocking in the USA” en, om te eindigen, nog meer R ’n’ R.

Albert Lee, je kan hem de ideale sideman/gitarist en/of (sinds 1960) de eeuwig tourende muzikant noemen. Hij zal in de boeken bekend blijven als de Britse gitarist die tijdens het spelen op zijn Telecaster de snaren met zijn vingers plukte én, als een van de weinige gitaristen die de techniek van het hybride picken (gelijktijdig met plectrum en vingers!) beheerste. Albert Lee werkte, naast zijn solo carrière, zowel in de studio als op tour, met veel bekende muzikanten.

En, wat ALBERT LEE & zijn band vanavond in Herent voor ons brachten, “that WAS GREAT!

Eric Schuurmans

foto © Manon Houtackers

meer foto © Manon Houtackers

 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

GC DE WILDEMAN, HERENT - 28/10/17