SOUTHERN ROOTS CLUBNIGHT @ NIEUWE NOR, HEERLEN - 28/10/16 – Feat. DALE WATSON (US), Reverend SHAWN AMOS (US) & Phil Bee Three (NL)

Sinds vorig jaar kent Heerlen een nieuw roots & Americana festival: de ‘Southern Rootsnight’. Het is het kleine broertje van de ‘Southern Bluesnight’, maar dan meer gericht op roots, Americana en singer-songwriters muziek. Het vindt jaarlijks plaats in april in het Cultuurhuis Heerlen. Nu is er ook een club editie van deze avond: de ‘Southern Roots Clubnight’. Poppodium Nieuwe Nor organiseerde op 28/10 deze ‘Clubnight’ met dit jaar optredens (in de concert zaal) van de Texaan Dale Watson en The Reverend Shawn Amos. Amos, afkomstig uit Los Angeles, predikt blues, boogie en soul.

PHIL BEE THREE (NL)

In het Nieuwe Nor café was er ook, om de overgangen tussen de bands op te vullen, een optreden van het Nederlandse band Phil Bee Three. Deze occasionele band rond singer-songwriter / Maastrichtenaar Philippe Bastiaens aka Phil Bee (frontman van Phil Bee’s Freedom / winnaar Dutch Blues Challenge 2015 / 2de plaats Europese Blues Challenge 2016) speelde twee sets: set 1: voorafgaand aan Dale Watson en set 2: voorafgaand aan The Reverend Shawn Amos.

Nadat frontman Phil Bee in 2013 zijn band King Mo ontbond, nam hij een rustpauze van een half jaar. Na deze rustpauze formeerde hij zijn nieuwe band Freedom. Met de nieuwe zeskoppige band (John F. Klaver – Gi, Berland Rours – Gi, Arie Verhaar – Dr, Carlo van Belleghem / Wil Hermens – Ba & Pascal Lanslots - Ke) werd de CD ‘Caught Live’ opgenomen tijdens hun allereerste optreden in De Noot in Hoogland, aangevuld met slechts één studionummer. Deze CD werd uitgebracht op CRS in juni 2014. In 2016 volgde het éérste studio album ‘Memphis Moon’. Het is een album met 12 tracks, waarvan 9 originals.

Phil Bee was in de Nieuwe Nor vergezeld door de jonge beloftevolle gitarist Guy Smeets en bassist Wil Hermens. De nog maar achttien jarige Guy Smeets speelt met zijn ziel, het gevoel en de techniek van iemand die driemaal zijn leeftijd cq. de ervaring heeft. Bassist Wil Hermens (Phil Bee’s Freedom) zorgt voor de fundamenten voor deze formatie.

Door de interviews die we gepland hadden met Watson en Amos, konden we enkel de (volledige) tweede set van Phil Bee Three bijwonen en recenseren. Van deze tweede set, zijn vooral de nummers uit het nieuwe (éérste studio) album ‘Memphis Moon’ van Phil Bee’s Freedom me het meest bijgebleven. Het titelnummer “Memphis Moon”,dat een weerspiegeling is van de opgedane ervaringen in Memphis tijdens de IBC, opende na een jazzy intro de set. Ook het rustige en soulvolle “Sunday Morning”, “Down the Line” en de mooie ballade “One Last Kiss” (opnieuw heel knap gezongen door Phil Bee en inclusief een mooie gitaar solo van Guy Smeets) koos Phil uit zijn nieuwe album. Stevie Wonder’s “Higher Ground” werd gebracht in een opmerkelijke slow versie en eindigde alsnog heel sterk en energiek. “Old Love” werd nog ingezet, maar werd, gezien de Reverend niet wachten wou, de kortste afsluiter, die ik tot nu toe zo wat hoorde…

VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4 - VIDEO 5 - VIDEO 6

Line-Up: Phil Bee (zang) / Guy Smeets (gitaar) / Wil Hermens (bas)
Set List : Set 1: Start It Up – Gravity - Layla - Every Day I Have the Blues - I Got A Woman - Wind Cries Mary - My Heart Is Burning -- Set 2 -- Memphis Moon* - Sunday Morning* - Down the Line* - When My train Pulls In - One Last Kiss* - Higher Ground - Sugar Rush - Old Love -- *Uit het album ‘Memphis Moon’ [2016]: 01. Memphis Moon / 02. Down Don’t Bother Me / 03. Sunday Morning / 04. Too Much Ain’t Enough / 05. Down The Line / 06. I Gotta Fly / 07. One Last Kiss / 08. Hold On / 09. Ain’t That Loving You Baby / 10. Once In This Lifetime / 11. Got To Get Better In A Little While / 12. One Last Kiss (acoustic)   

DALE WATSON

Soms ben je bestemd om muzikant te worden. Voor Dale Watson en zijn broer Jim, die opgroeiden in Pasedena, TX, gold dit zeker. Overdag werken en ‘s nachts optreden in locale clubs en honky tonks. In 1988, Dale is dan zesentwintig, verhuist hij naar LA, waar hij gaat spelen in de huisband van The Palomino (country) Club en waar hij enkele singles opneemt. Uiteindelijk verhuist hij naar Austin, TX, waar hij de backing band The Lone Stars opricht. Bij Hightone brengt hij in 1995 zijn debuut album ‘Cheatin’ Heart Attack’ uit. Nadat zijn vriendin Terri Herbert (de moeder van zijn twee dochters Raquel en Grace) in 2000 overlijdt in een auto ongeval, brengt Dale in 2001 ‘Every Song I Write Is For You’ als tribute album uit. Dat Dale ook een boontje voor trucks heeft bewijst hij met zijn albums ‘The Truckin’ Sessions’ [1998: vol1-2009:vol2-2014:3CD-2015: vol3]. Dale’s laatste album ‘Call Me Insane’ (‘Noem me Gek’) [2015] werd opgenomen in Austin Texas met de hulp van de gerenommeerde producer Lloyd Maines (Robert Earl Keen, Jerry Jeff Walker…). Dale Watson is een van die ‘hardest working men in showbiz’ met een legendarische status. Hij is meer dan 300 dagen per jaar op pad met zijn gitaar.

Met zijn rauwe en warme stem brengt hij een mix van honkytonk, western swing en rockabilly en zet hij zich af tegen de mainstream country. Watson is “too country now for country, just like Johnny Cash…” (zingt hij in zijn nummer “Nashville Rash”). Dale Watson blijft een onafhankelijke, koppige, getatoeëerde hedendaagse outlaw, die het genre op geheel eigenzinnige wijze benadert: authentiek, met veel respect voor het verleden, vol humor en met tonnen flair. Zelf omschrijft hij zijn muziek als “Ameripolitan”: “original music with roots influences…”.

Tijdens zijn optreden kregen we dat, wat we van hem verwachtten. Dale stond er heel zelfzeker bij, met zijn gekende met munten bekleedde gitaar en zijn band, His Lonestars. Het was een erg gevarieerd optreden, waarvan gezien de reacties, iedereen erg uitbundig genoot. Dale speelde eigen nummers, waaronder (uiteraard) de meezinger, zijn officieuze lijflied “I Lie When I Drink (And I Drink a Lot)”, uit zijn ‘El Rancho Azul’ album “Give Me More Kisses”, (There’s still hope in my heart / But that part it isn’t smart / Cause it still ends the same) “Call Me Insane”, uit zijn ‘Cheatin’ Heart Attack’ album “South of RoundRock, Texas” en, enkele covers als een slow rock versie van Little Richard’s “Lucille”, een western swing van Bob Wills en als “encore” “What a Night”… Hoe kan je als performer e.e.a. beter samenvatten?

Wil je nog meer genieten van Watson live, haal dan zijn laatste album ‘Live at the Big Roadhouse’ (de opvolger van ‘Call Me Insane’) in huis, want dit is “a perfect snapshot of Watson and his ace band, His Lonestars, live in concert at the peak of their performing prowess, all while hosting a Chicken S#!+ Bingo show at Dale’s own bar, the Big T Roadhouse in St. Hedwig, Texas…”

VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3

Line-up: Dale Watson (zang, gitaar) / Chris Crepps (staande bas, zang) / Mike Bernal (drums) / Don Pawlak - (pedal steel gitaar, zang).


REVEREND SHAWN AMOS

Hoe slaagt een blues singer-songwriter, harmonicaspeler en producer als Shawn Amos (NYC, °1967) (jongste zoon van Wally Amos, de bekende ‘Amos cookie’ producent) er in, om ook de oprichter en CEO te zijn van de digitale studio Freshwire (een dochteronderneming van marketing gigant Omnicom)? Sommigen verklaren het, omdat hij opgroeide in een kleurrijk Hollywood landschap…

Voor de oprichting van de ‘Freshwire’ studio was Amos manager bij Rhino Entertainment en vicepresident van Shout! Factory, waar hij de producer was van meerdere Grammy-genomineerde artiesten (waaronder o.a. Quincy Jones, John Lee Hooker, Johnny “Guitar” Watson en Solomon Burke). Amos is regelmatig te zien op Bloomberg TV West, waar hij gevraagd wordt o.w.v. zijn expertise in “brand marketing”. Amos zit ook in het Board of Trustees van het Rock & Roll Hall of Fame & Museum en in de raad van bestuur van Didi Hirsch Mental Health Services. Amos huwde in 1999 met actrice Marta Martin. Het koppel woont in LA en heeft drie kinderen.

Singer-songwriter / mondharmonicaspeler Amos, die ooit de backing vocals deed op het album ‘Like A Fire’ (2008) van zijn grote vriend Solomon Burke, heeft zelf vier albums en een EP uitgebracht. Een van de albums ‘Thank You Shirl-ee May (A Love Story)’ [2005] droeg Amos op aan zijn moeder, een nachtclub danseres, die onder haar artiestennaam Shirl-ee optrad. [Shirl-ee, Amos’ moeder, pleegde in 2003 a.g.v. haar ziekte (SAD – een schizo affectieve stoornis) zelfmoord / nvdr.]

The Reverend Shawn Amos is een entertainer die in staat is elke venue om te toveren in een 60’s Chicago blues club. Met zijn evangelie van energieke performances predikt hij een upbeat, soulvolle vorm van de blues die zelfs de meest ongelovige zielen zal bekeren: niet alleen bluesfans, maar ook liefhebbers van soul en gospel.

Ook dat dit hij, een week na Ramblin’ Roots in Utrecht, vandaag opnieuw in de Nieuwe Nor in Heerlen. De donkere Amos is in zijn keurige pak, hoedje en knalgele schoenen een intrigerende verschijning. Amos opende met een portie “joyful blues, for you people”, verwoord in het funky, erg groovende “Will You Be Mine”. ‘The Reverend Shawn Amos Loves You’ was de rode draad van het optreden. Het is zijn laatste album met een verzameling sterke songs vol elektrische soul en R&B. Het album stond weken op de 1e plaats van verschillende bluescharts. “You’re Gonna Miss You (When I Get Home)”, “Brand New Man”, “Boogie” en “Hollywood Blues”, blues uit zijn “hometown” en een nummer met een boodschap (“we all wanna be a star, but don’t forget who you are!”),volgden hierna. Een bijzonder moment was zijn hulde aan Lizzie Douglas aka Memphis Minnie in “Joliet Bound”. Amos vervolgde met sterke covers van Slim Harpo’s “I’m the Face” en Bowie’s “Jean Genie”. Hierna duikte hij even het podium af, de zaal in en zong hij a capella Janis Joplin’s “Mercedes Benz”. Amos vervolgde met “Brother’s Keeper”, de gospel “Days of Depression”, de slow blues “Can’t Hold It” en als afsluiter “The Outlaw”. Voor de “encores” “Wang Dang Doodle” en “Mojo Working” sprong hij nog eens het podium af en rondde hij, liggend op zijn rug en stuiptrekkend, net na middernacht zijn geweldige show af.   

VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4 - VIDEO 5 - VIDEO 6 - VIDEO 7

Line-up: Reverend Shaw Amos (zang, harmonica) / Chris “Doctor” Roberts (gitaar) /  Hannah Dexter (bas) / Rodd Bland (drums)
Set list: Will You’ll Be Mine* – You’re Gonna Miss You* – Brand New Man* - Boogie* - Hollywood Blues* - Schoolgirl/Spoonful -  Joliet Bound* - I’m the Face (Slim Harpo) – Jean Genie (David Bowie) – Mercedes (Janis Joplin) – Brother’s Keeper* - Days of Depression* - Can’t Hold It – Satisfied – The Outlaw* -- Encores – Wang Dang Doodle - Mojo Working -- *Uit het album ‘The Reverend Shawn Amos Loves You’ [2015]: 1”Days Of Depression” with Blind Boys of Alabama - 2”Brand New Man” - 3”Boogie” with Missy Andersen - 4”Brother’s Keeper” - 5”You’re Gonna Miss Me (When I Get Home)” - 6”Joliet Bound” [Minnie Lawler] - 7”Will You Be Mine” - 8”The Outlaw” – 9”Bright Lights, Big City” with Mindi Abair [Jimmy Reed] - 10”Hollywood Blues” [& Mindi Abair] - 11”Put Together” - 12”The Last Day I’m Loving You”

Poppodium Nieuwe Nor slaagde tijdens de éérste ‘Southern Roots Clubnight’ met optredens van Dale Watson, The Reverend Shawn Amos en Phil Bee Three erin diverse roots stijlen naar Heerlen te halen. De avond was qua muzikaal aanbod, heel  gevarieerd, evenwichtig en vooral geslaagd. Dit moet zeker een jaarlijks vervolg krijgen!

 

Eric Schuurmans

Foto © Manon Houtackers

meer foto © Manon Houtackers

 

 

 

VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4 - VIDEO 5 - VIDEO 6 - VIDEO 7

 

VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3

 

VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4 - VIDEO 5 - VIDEO 6

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

NIEUWE NOR, HEERLEN, 28/10/16

 

DALE WATSON

REVEREND SHAWN AMOS