SOPHIA @ AB, BRUSSEL - 21/10/16

Sophia, het klinkt als een Bulgaarse stad of een klassieke meisjesnaam maar het betekent ook ‘wijsheid’ in het Grieks en het is deze laatste associatie die de groep op haar website aanstipt als idee achter haar bandnaam. De grote bezieler van de groep luistert naar de naam Robin Proper-Sheppard, een in Europa aangespoelde Amerikaan, die u zich misschien herinnert als stichtend lid van The God Machine, een donkere alternatieve rockformatie uit begin van de jaren ’90. Robin Proper-Sheppard verbleef jaren geleden een tijdje in onze hoofdstad en zijn muziek kreeg vooral bekendheid via het Studio Brussel programma Duyster, hetgeen Sophia een stevige Belgische fanbasis opleverde. In het voorjaar verraste de band vriend en vijand met de release van 'As We Make Our Way (Unknown Harbours)' en dit na 7 jaar radiostilte. Na gesmaakte optredens in de Botanique en op Pukkelpop staat Sophia nu al voor de derde keer op een Belgisch podium, dit keer in de Brusselse AB.

De opener ‘Resisting’ geldt als een statement en maakt meteen duidelijk dat Robin Proper-Sheppard niet gekomen is om met stille trom een potje melancholisch te snikken. De man heeft terug aansluiting gevonden met zijn postrock verleden en dat zullen we geweten hebben. Het lijkt wel of Neil Young voorzichtig achter de hoek loert tijdens het bloedmooie ‘The Drifter’, waarin gitaren in mekaar verstrengeld geraken als zwerfkatten in een vergeten achtertuin. Tijdens de smeekbede ‘Don”t Ask’, de derde achtereenvolgende song uit het nieuwste album, drijft Sophia verder op haar elan en genieten we met z’n allen van de mooie, rustige depri stem van de Californische zanger. ‘Blame’ doet ons voor het eerst denken aan de klaagzangen van iemand als Morrissey op een geïnspireerd moment. Dat zal wat later ook gelden voor ‘It’s Easy To Be Lonely’, dat dreigend opbouwt naar een oorverdovende climax, zeker een hoogtepunt van het concert. “We're the sum of our choices / And the mistakes that we make” meent Robin en dat levert een flink bakje pijn, eenzaamheid en weltschmerz op. Zelfs de zon kan ons niet redden in het als pareltje van een popsong vermomde ‘‘California’ indien de mensen die er wonen er een egoïstische levensvisie op nahouden.

‘Slo Slow’ verwijst naar de dood van één van zijn muzikale kompanen bij The God Machine. “Mensen vragen mij wel eens om deze groep terug op te richten,” vertelt Proper-Sheppard, “maar dat ben ik niet van plan zonder hem, laten we er liever een goede herinnering aan overhouden”. Het verleden schudt de band van zich af met een trio hardere songs die flirten met de auditieve pijngrens. ‘Desert Song No. 2’ roept apocalyptische beelden op door middel van een muur van gitaargeweld en moordende drums. Als God-De-Vader een soundtrack nodig heeft voor het laatste oordeel mag deze song ongetwijfeld op de playlist. 'Darkness (Another Shade in Your Black)' gaat zelfs nog een stukje verder en leunt dicht aan bij de zware alternatieve rock van wijlen The God Machine. En bij uitsmijter ‘The River Song’ moeten we onwillekeurig denken aan Crazy Horse in z’n wildste jaren. Inmiddels heeft

Sophia via dit verschroeiend slotoffensief de hele zaal voor zich gewonnen. Wie na drie fel bejubelde concerten nog twijfels zou koesteren aan de kwaliteit van Sophia verwijzen we graag naar de oorkliniek. De wijsheid aan de macht!

Shake

Foto’s Yvo Zels,

meer foto´s, klik hier.

 

 


 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
   
AB, BRUSSEL - 21/10/16