ROLAND, DEREK, RONY VERBIEST & STEVEN DE BRUYN
‘VIERING 50 JAAR BANANA PEEL BLUES CLUB RUISELEDE’ @ BANANA PEEL, RUISELEDE - 17/10/16

 

‘Onvergetelijke feestavond…’

Banana Peel Blues Club Ruiselede, als we dat goed hebben, luidt de naam nu officieel zo, zette zijn deuren open voor een eerste concert op 15 oktober 1966 voor de Cotton City Jazz Band, dan wel op een andere locatie dan nu: dat was de Kluize Nele, later gevolgd door De Vestzak en Den Ast om vanaf 1974 op het huidige adres te belanden, dan wel in iets primitiever omstandigheden dan nu, qua comfort, isolatie, verwarming en geluidstechniek. Eddie Boyd met het Trio Willy Donni was begin 1967 het eerste bluesoptreden. Dat jaar zat o.a. Derroll Adams in de club, en op 9 maart was het de beurt aan Miek en Roel, die een rare snuiter, heu, gitarist hadden meegebracht, een zekere Roland Van Campenhout, die niet aarzelde Miek het hof te maken, niet wetend dat ze met Roel een paar vormde (Roland herinnerde ons maandag aan dit toen eerder pijnlijke voorval)

Toen ‘de Banana Peel’ 40 jaar werd, werkte men een groots opgezette viering uit, met een door 700 mensen bijgewoond concert in het Zaal Polenplein en de uitgave van een fraai foto-met-tekstboek, dat nu zo goed als uitverkocht is. Dat maakte het feit goed dat er nooit eerder een ‘jubileum’ gevierd was. Hoewel die ’40 jaar’ een succes was, had men er moeite mee om BP zelf niet te betrekken in de festiviteiten. En vermits er al een groot feest was geweest, verkoos men het gouden jubileum te vieren in de grootste soberheid: BP vindt immers haar bestaansreden in de reeks van concerten in de club. De huidige ploeg van dertien vrijwilligers, met op kop programmasamensteller Franky Van de Ginste en penningmeester Jean Verstraete(man van het eerste uur!), hield het op een besloten viering op zondagmiddag, voor allen die van ver of dichtbij te maken hadden of hebben met het blues verschijnsel, en op maandag, al jaren de vaste dag, een speciaal concert voor het trouwe publiek.

We waren zondag getuigen van een korte toespraak van Franky en een iets minder korte van Jean, beiden in hun typische stijl (u mag van ons aannemen dat het lachen geblazen was) Die speeches maakten nog eens duidelijk wat de club betekend heeft en nog betekent binnen het overigens o zo stille Ruiselede en ook wereldwijd, overal waar de blues artiesten voortbracht, artiesten die er wàt graag kwamen en komen optreden. Om de daad bij het woord te voeren was er ook een optreden van saxofonist Frank De Ruyter, pianist Didier De Ruyter, Franks broer, en zangeres Tessa Devreese. Het trio speelde classics in frisse jazzlivrei en jazz standards (‘Wonderful World’, ‘Sunny’, ‘Isn’t She Lovely’, ‘Besame Mucho’, ‘Ain’t No Sunshine’, ‘Summertime’, ‘Lean On Me’, ‘Fly Me To The Moon’, ‘You’ve Got A Friend’…) die ze clever, gedreven en eigenwijs inkleedden, met humorvolle uitstapjes naar andere muziekjes. Ondanks het technisch superieur niveau brachten de drie dit met een groot hart en we hopen vurig dat ze ook eens mogen optreden voor het BP publiek. Onze zondag kon alvast niet stuk (al hielpen de gratis frietjes van sponsor Lutosa ook een eind)

Banana Peel was tot de nok gevuld voor de komst van een wel heel bijzonder gezelschap. Franky kondigde de avond af, zoals gewoonlijk, en zei dat het zijn ‘natte droom’ was om een aantal grote namen, verbonden aan de geschiedenis van BP, bijeen te brengen voor een eenmalig concert. Zoiets moet je vanzelfsprekend nooit zeggen met een Roland in de buurt, want die maakt er gegarandeerd een running gag van. In elk geval was Franky in zijn opzet geslaagd: Derek, Rony Verbiest, Steven de Bruyn (alias Stevo en Steve Harpo) en Roland waren op de afspraak. Ze wonen dan wel allemaal in de brede regio Gent, maar deze drukbezette heren samen krijgen voor een denkelijk summiere repetitie en deze ene uitvoering, zal wel geen sinecure geweest zijn. Nieuw materiaal kon je natuurlijk niet verwachten, maar er is niks mis met het oude. En of ze genoeg songs om ons en henzelf te plezieren! Ja, ook henzelf want het succes van zo’n onderneming hangt voor een groot stuk af van de goesting. Vermits ze ook al wel vaker onderling optreden (zo zijn er het ‘Just The Two Of Us’ programma van Derek en Steven, de ‘Tingeling’ concerten van Derek en Rony, enzovoort) was het een plezier hoe de heren mekaar aanvulden en zo mogelijk naar grotere hoogten tilden.

Derek zorgde op akoestische gitaar voor een geweldige ritmische basis. Rony zweeg naar aloude gewoonte, maar speelde naar al even goede gewoonte de sterren van de hemel op accordeon, sax en klarinet. Wat een muzikant… Steven hield het op de gebruikelijke batterij mondharmonica’s in alle maten en gewichten (en had de omnichord thuis gelaten), Roland vulde in op elektrische gitaar en deed dat op een geïnspireerde manier: je voelde dat hij dit nog gedaan heeft! Om beurten brachten Derek, Steven en Roland songs in. Die laatste hield het wijselijk op de blues en aanverwanten, wat men in BP zeer weet te appreciëren. Zo kregen we het onverwoestbare ‘St James Infirmary’ (hij hield het wel op één strofe uit een song die er zo’n kleine driehonderd zou tellen, weten we uit een doorgaans welingelichte bron), ‘Sugar Mama’, sappige traditional ‘Venezuela’, ‘Eyesight To The Blind’ (van Sonny Boy Williamson; Rolands versie met Arno is bekend) en als bis het al even typische en duchtig meegebrulde ‘Plastic Jesus’. Derek putte uit eigen werk, met o.a. de ideale openingszet ‘Bloodstain’ en ‘Le dernier pli’ (uit zijn recentste, geheel Franstalige project ‘Le sel de l’été’) Uiteraard gaf hij zijn helden krediet: ‘Things Have Changed’ van een bekende Nobelprijswinnaar Literatuur van wie de naam ons even ontglipt, en de voortratelende haatrelatiesong ‘Vesoul’ van Jacques Brel, beslist een hoogtepunt in een avond vol hoogtepunten.

Steven haalde zijn mosterd bij The Rhythm Junks met ‘Drowning Sailors’ (waarmee wij Belgen bedoeld worden) en het meeslepende, falset gezongen ‘My Best Kept Secret’, maar ook bij het Stevo & Derek programma: Bill Withers’ ‘Just The Two Of Us’ werd voor de gelegenheid ‘Just The Four Of Us’. Er was ook plaats voor het aloude en vertrouwde ‘My Baby Just Cares For Me’ (tekst van de onsterfelijke Gus Kahn): Nina Simone nam het op in 1958 voor haar debuutalbum ‘Little Girl Blue’ en had er meer dan eens een hit mee. Steven bracht ook nog eens die heerlijke sleper van Dan Hicks (die in februari overleed), ‘I Scare Myself’. Het meest pakkende moment van de hele avond kwam van Steven. Hij deed het verhaal nog eens over: zo’n tweeëneenhalf jaar geleden trokken The Rhythm Junks, in het kader van het lokale jazz festival, naar het Ghetto Classics project van een school in Korogocho in Kenia. Omdat hij de plaatselijke noden zag, startte Steven de ‘Nairobi Harmonica Express’ op: hij zamelde 150 harpen op voor verdeling ter plekke. Via Skype gaf hij van hieruit ook les. Een van zijn leerlingen, de begaafde Mahala, liet na tien lessen weten dat ze zelf een song had ingestudeerd die ze wou spelen voor de ‘meester’. Die song bracht Steven nu in een alleszeggende instrumentale uitvoering: ‘Redemption Song’ van Bob Marley. ‘Ik mag dat hier spelen, samen met mijn helden…’, luidde Stevens haast geprevelde bedenking/bedanking. En terwijl iedereen daar met een traan in de ooghoeken luisterde, voegde Roland er droogjes aan toe: ‘Nog ne natten droom…

Shakespeare zei het: een lach en een traan. Deze vier gooiden daar nog heerlijke muziekjes bovenop. Onvergetelijke feestavond… Dank, Derek, Rony, Steven, Roland. Dank, Franky, voor die droom. Merci ook Banana Peel: doe er gerust nog vijftig bij.

Antoine Légat.

Foto © Lieven Verhoye

 

 

 


 

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

BANANA PEEL, RUISELEDE - 17/10/16