LUCY ROSE & SWAMPMOTHER @ BOTANIQUE, BRUSSEL - 30/09/16
Artiest info
website  
facebook  

BOTANIQUE, BRUSSEL - 30/09/16

 

Een optreden van 2 dames die omschreven worden als enerzijds “de nieuwe sensatie” en anderzijds een “vaste waarde “ in de Botanique dan is mijn nieuwsgierigheid geprikkeld. Toch als blijkt uit de clipjes dat deze dames muziek maken in een genre dat me ligt. Voor deze toer kwamen ze beide zonder hun band. Zo was zangeres Alec voor de gelegenheid Swampmother. Ze bracht een rustige set, zichzelf begeleidend op elektrische gitaar. Haar muziek en parlando voordracht deden onvermijdelijk denken aan Nico. De songs handelen bijna uitsluitend over de liefde en vooral de “troubles” die ze daarbij heeft. Titels uit haar opgenomen, maar nog niet uitgebrachte, EP “A Delicate Way To Say” zijn “Battles “ en “Cut It Out” . In “By Your Side” haalt ze stevig uit met haar stem en dan blijkt dat ze een voortreffelijke zangeres is. Nu, in deze solo versie waren de meeste nummers traag voortkabbelend zodat ik gemakkelijk afdwaalde in mijn gedachten. Ik veronderstel dat ze in duo vorm of met band een stuk beter en afwisselender zal klinken. Ik ga zeker nog wel eens luisteren de komende weken naar die EP.

Daarna was het aan Lucy Rose. Het was al haar vijfde passage in de Botanique. Ik kende haar niet maar ze blijkt begonnen te zijn als gastmuzikante bij de Bombay Bicycle Club. Ze zong mee op een nummer met de Manic Street Preachers en zelf bracht ze al 3 platen uit. Toch wel referenties om iets te verwachten. Deze tour deed ze in duo vorm met Alec aka Swampmother op cello of piano om haar te begeleiden. Een band kon ze zich niet permitteren want ze heeft geen platenmaatschappij meer. Om haar nieuwe nummers toch onder de aandacht te brengen (en hopelijk aan een nieuw contract te geraken) deed ze deze toer. De zaal was drie kwart vol, met duidelijk een groot deel fans die haar nummers kenden. Het podium had iets van een “cosy” sfeer met enkele kleine petroleumlampjes bij de muzikante geplaatst. Zelf speelt ze akoestische gitaar. Haar stem deed denken aan Janis Ian. In haar nummers zitten regelmatig wat tempowissels en maakt ze wat ritmesprongen die dan weer onvermijdelijk aan Joni Mitchell en haar jazzy improvisatie doen denken. Tussen de nummers praat ze uitvoerig met het publiek. Door de toevoeging van de tweede stem en de cello vooral kregen we een concert dat heel afwisselend was. Ze bracht tussen de oude songs door regelmatig nieuwe nummers. Ze speelde zelf verzoekjes van het publiek. Haar playlist werd gewillig aangepast. Zo kregen we een dik uur een gezellig optreden met een babbelkous die verhalen vertelde. Zo vernamen we dat Elliott Smith haar favoriete muzikant is, dat ze in het hotel met 3 op de kamer slapen (zij, haar man en Alec) en dat ze connecties heeft met Zuid Amerikaanse fans.

De betere nummers waren “Middle Of The Bed” waar bij de tempowissel het publiek enthousiast begon te klappen, “Find Myself “ waarbij de cello en Joni Mitchell invloed niet ver weg is. “Gamble” is een mooie akoestische relatiesong en in “Nebraska” creëren de piano en cello een dreigend sfeertje. Het was ook grappig om zien hoe de beide muzikantes afwisseling in hun nummers brachten. Zo begon Alec plots het publiek te doen meeklappen waardoor Lucy uit haar lood geslagen werd. Alles bij elkaar was dit zeker een aangename avond waarbij het predikaat “gezellig en gemoedelijk” perfect past. Meer moet dat voor mij niet zijn.

(Lisael)