DANIEL NORGREN @ AB, BRUSSEL - 30/10/16

Het gaf me een onwezenlijk goed gevoel toen ik de AB binnenkwam; een overvolle zaal voor Daniel Norgren. Ik hield het niet voor mogelijk dat iemand die muziek maakt gedrenkt in blues, country en folk een volle zaal trekt met veelal jonge mensen. Zeker omdat het niet om een legendarische artiest uit de States gaat maar om een Zweed uit het platteland aldaar. Nu het is geweten dat uit het Hoge Noorden straffe acts komen die in het rootsgenre de VS-ers achter hun laten. Denken we maar aan Vidar Busk, First Aid Kit en andere acts zoals er elk jaar weer eentje in Peer opduikt.

Na een introductie via rustige geluiden die uit de boxen kwamen dook het trio op. In het halfdonker gingen ze achter hun instrumenten zitten: staande bas, drum en Daniel aan de piano. Wat er dan gebeurde is enkel te omschrijven als pure “magie”. Ik heb er echt geen andere woorden voor: de hele AB muisstil, enkele toetsen indrukken en die machtige stem laten “grawlen” zoals hij dat kan. “Puttin My Tommorrow’s Behind” werd de start voor meer dan een uur kippenvel. Daarna volgde het ingetogen “People Are Good” waarbij hij een harmonicasolo gaf. Dan wisselde hij naar de gitaar en zette “I Waited For You” een van zijn topsongs die door een groot deel van de zaal werd meegezongen. Hij sprak spaarzaam tussendoor met het publiek wat de vaart in het concert hield. Maar de nummers kregen alle tijd die ze nodig hadden om volledig tot hun recht te komen. Af en toe werd dit gedaan op Neil Young wijze met uitgebreide en uitgerokken gitaarsolo’s zoals in “Black Vultures” en “Howling Around My Happy Home”. Dit laatste deed zelf wat denken aan Hound Dog Taylor zijn solo’s. Soms ging de gitaarsolo uit deinend over naar de intro van het volgende nummer. Bij “Moonshine Got Me” geraakte hijzelf en een deel van het publiek trance. In “Everything You Know Melts Away Like Snow” nam hij zelf de accordeon ter hand waardoor het een folkgetinte ballad werd.

Maar in de rustpunten moet hij niet onderdoen voor de jonge singer songwriters die de radio veroveren als Damien Rice, Passenger, Jonathan Jeremiah, Bon Iver,… Alleen hoor je hem zelden op de radio. Nummers als “My Rock Is Crumbling” is zo’n nummer dat perfect zou passen. Of het ongelooflijk knappe “Are We Running Out Of Love”. Op de afsluiter van zijn set “Whatever Turns You On” was de respons immens.

Bisnummers kon hij niet weigeren en met zijn goed geoliede band bracht hij nog “Stuck In The Bones” en “Everlasting Friend” aan de piano. Beiden zo mooi dat het muisstil was in de overvolle zaal. Wat dit concert zo goed maakte was een band te zien die met bezieling de nummers bracht, de songs de nodige ruimte gaf en in de solo’s niet krampachtig veel noten proberen te spelen. “In de eenvoud herkent men de meester “ is een spreekwoord dat hier geheel terecht van toepassing is. Dus het enige wat ik je als lezer kan aanraden is: ga hem zien als hij in de buurt is. Hij passeert meerdere keren per jaar in ons land. Hem missen ligt dus enkel aan jezelf. En wie wil er nu niet anderhalf uur “magie” meemaken?

(Lisael)

 


 

 

 

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

AB, BRUSSEL - 30/10/16