DALE WATSON @ DE CASINO, SINT-NIKLAAS - 29/10/16

In de prachtige zaal De Casino te Sint-Niklaas weten ze heel breed te programmeren. Ook roots en americana komen er geregeld aan bod. Met de combinatie Dale Watson, James Intveld en onze eigen WB & The Mercenaries hadden ze een topaffiche in elkaar gebokst.

Iets na half negen mochten Walter Broes en zijn Mercenaries aftrappen. Na een instrumentale intro volgde het catchy ‘Dizzy’. Walter heeft zijn gloednieuwe album te promoten, dus hieruit wordt gretig geselecteerd. Toptracks uit het album zijn het sinistere ‘Man Child’, het Bo Diddley-achtige ‘I Got My Own Kick Going’ en het van virtuose gitaarspel voorziene ‘Come On Down’. Ook basist Clark Kennis mag zijn vocale talent tonen in Chris Isaak’s ‘Gone Ridin’. Het was ons tweede WB & The Mercenaries concert in 10 dagen tijd. Tijdens de cd-voorstelling in Trix kwam Roel Jacobs nog een nummertje meeblazen op sax, maar vandaag was hij samen met oud-Seatsniffers drummer Piet De Houwer aandachtig toeschouwer. Hun ex-opperhoofd had met zijn energieke rootsmuziek het publiek uitstekend opgewarmd.

Daarna was het tijd voor James Intveld. Deze Amerikaan werd geboren in Venlo (Nederland), maar groeide op in Compton, California. De artistieke duizendpoot heeft al heel wat watertjes doorzwommen. In de jaren ’80 zat hij in het cow punk scène en speelde hij in hetzelfde circuit als Dwight Yoakam en Rosie Flores. In de jaren ’90 was hij o.a. drummer en bassist bij 13, de groep van Lester Butler na de split van The Red Devils. In 1996 verscheen James’ debuutalbum ‘Introducing James Intveld’. Eind jaren ’90 werd hij gitarist bij The Blasters. Deze populaire band verliet hij om zich toe te kunnen spitsen op een acteurscarrière. In 2000 verschijnt opvolger ‘Somewhere Down The Road’. Pas in 2008 verschijnt zijn derde (en tot op heden laatste) album ‘Have Faith’. Ondanks de hoge kwaliteit van de albums en het charisma als frontman blijft James een artiest die enkel bij doorwinterde rootskenners een belletje doet rinkelen. Van 2008 tot 2013 speelt hij in de band van John Fogerty. Waarschijnlijk goed voor zijn portemonnee, maar hierdoor geraakt zijn eigen carrière op de achtergrond. James heeft nog familie in Nederland en daarom komt hij geregeld naar Europa waarbij optredens combineert met familiebezoek.

Voor deze tour had hij zijn eigen Amerikaanse band meegebracht. Hierdoor kregen wij een strak geoliede show geserveerd. Het was duidelijk te merken dat er vele fans speciaal voor James kwamen, zelfs uit Engeland, Monte Carlo en Duitsland. Onder luid applaus betrad de in mooi cowboykostuum gestoken James het podium. Hij is 57 jaar, maar nog steeds heeft hij de looks en charisma van een James Dean. Hij opent met enkele pareltjes uit zijn laatste plaat zoals ‘Something You Can’t Buy’, ‘Let’s Get Started’ en ‘Pretty World’. De meeste nummers hebben een stevige cadans en bevatten heerlijk gitaaraccenten van de op telecaster spelende Storm Rhode IV. De rockabilly chicks vallen in zwijm als James het trage ‘A Woman’s Touch’ zingt. In het midden van set smokkelt hij Johnny Cash’ ‘Home Of The Blues’ binnen. Van de eerste twee albums blijven vooral het rockende ‘Perfect World’, het bluesy ‘One Sweet Letter’ en meezinger ‘Love Calls’ bij. De afgesproken speeltijd (1 uur) is al overschreden als James en zijn band worden terug geroepen voor een bis. We kregen nog het prachtige ‘All The Way From Memphis’ en The Man in Black’s ’Ring Of Fire’ als toetje.

Afsluiter van dit country-rootsfeest was Dale Watson & His Lone Stars. Deze 53 jarige zanger/gitarist werd geboren in Birmingham, Alabama, maar staat al meer dan 20 jaar bekend als de eigenzinnige honkytonker van Austin, Texas. Vanaf zijn eerste album uit ’95 is hij een vaste waarde en één van de weinige cowboys die vecht om het countrygenre authentiek te houden. Zijn grootste inspiratiebron is Merle Haggard, die in april van dit jaar overleed op 79 jarige leeftijd. Het grootste verschil qua sound met James Inveld is dat Dale met Don Pawlak een pedal steel speler in zijn bezetting heeft, wat voor een zeer typisch countrygeluid zorgt. James heeft 3 albums op zijn naam, terwijl Dale zijn albumteller al op 24 staat. Het grappige aan zijn albums is dat je aan de albumhoezen de evolutie van zijn haarkleur kan zien, van zwarte Elviskuif naar grijs tot vandaag spierwit. Tijdens deze 14 daagse tour heeft hij 3 shows in Nederland, 1 in België en Duitsland en 7 optredens in Engeland.

Om 23u45 werd er begonnen met het komische ‘Give Me More Kisses’. Hij lijkt niet echt een vaste setlist te hebben, want de honky tonk troubadour vraagt het publiek voor requests. ‘Exit 109’ werd op verzoek vlotjes afgehaspeld. Een heerlijke en grappige meezinger was ‘I Lie When I Drink’. Drank is trouwens een onderwerp dat Dale mateloos boeit, getuige ‘The Bottle Let Me Down’, ‘Whiskey Or God’ en ‘Wine’. Verder maakt hij graag reclame voor het in Texas gebrouwen Lone Star bier (zijn inspiratie voor begeleidingsband His Lone Stars en het gewenste bier op zijn rider).

Dit jaar verscheen zowel een live album als het studioalbum ‘Under The Influence’, dus Dale speelt o.a. ‘Lucile’ en ‘That’s What I Like About The South’ uit zijn laatste plaat. Dale heeft een herkenbare baritonstem waarmee hij heel nonchalant zingt. Ook uit zijn met muntjes beplakte gitaar weet hij knappe licks te toveren. Net als bij James werd het optreden afgesloten met een Johnny Cash song. Bij Dale was dit ‘Get Rhythm’.

Een zekere presentator zei ooit: country bestaat uit 90% rotzooi, maar die andere 10% maakt het zo mooi om nog te blijven luisteren. En net het mooiste stond vanavond op één affiche in de stad met niet alleen het grootste markplein, maar ook een bruisend muzikaal hart.

Kris Vermeulen

Foto © Ruud Lips

 

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

DE CASINO, SINT-NIKLAAS - 29/10/16