ARNO @ DE ROMA, BORGERHOUT - 20/10/16

Het historische decor van de Antwerpse Roma liep donderdagavond aardig vol voor het 2de luik van de Human Incognito-tournee van onze eldering statesman of rock and roll, dames en heren : Arno !

Nagenoeg twee uur lang zou onze nationale rockchansonnier putten uit oud én nieuw werk, geruggesteund door een band waarvan de gemiddelde leeftijd van de leden toch ’n dertigtal lager ligt dan de heer Hintjens zelf (niet dat daar iets van te merken viel …).

De loden dubstebintro van “Ask me for a dance” werd ingezet en meteen bleek dat onze gastheer goed bij stem was en een bloedvorm te pakken had, de man lééft om op het podium te staan, zoveel is wel duidelijk.

Met het immer opzwepende “Que Pasa” en een broeierige versie van “Elle Adore Le Noir” hadden we direct twee TC Matic klassiekers vooraan in de set. Het nieuwe “Now She Likes Boys” werd opgedragen aan zijn postbode en met prijsbeest “Je Veux Nager” ontplofte de volle Roma voor een eerste keer. Eventjes werd er gas teruggenomen en ging onze gastheer zowaar zitten voor een stemmig “Lola” (met die mooie zinswende “Like I said before, I’m just a lonesome solo gigolo”) en toen mocht de stoel weer aan de kant voor het eveneens autobiografisch aandoende “European Cowboy” uit het gezegende jaar 1999 (toen werd Arno vijftig …)

“Une Chanson Absurde” hield dan weer een snuif surrealisme en een briesende harmonicasolo in ter ere van een hond genaamd - what's in a name - Socrates, gevolgd door de heftige tangowals “Il Est Tombé du Ciel”.

“No Job, no Rock” verwees naar de periode met Charles and the White Trash European Blues Connection, en bleek tevens een waarheid als een koe. Met “Please Exist”, een snoeiharde smeekbede aan de grote Onzichtbare Hierboven, zaten we dan weer bij de sterkste nummers van ’s mans jongste worp (“Human Incognito”, zonder enige twijfel zijn sterkste CD van de jongste 10 jaar).

Purend uit zijn naïef charmante universum gaf hij met het intimistische “Je Veux Vivre” een ingetogen inblik in zijn immer jonge ziel met direct daarna een massaal meegebrulde versie van het onverwoestbare “Oh la la”, veel vroeger in de set dan traditioneel.

Bij wijze van sneer aan de soms wat overtrokken mediaheisa rond Molenbeek trok hij fors van leer in “Brussels” om daarna weer in de jaren 70-sfeer te verzeilen met een nostalgisch “La vie est une partouze” (dixit “Tout le monde a le droit d’être con”). Het vinnige anti-katerlied “Blackdog Day” bracht hem weer wat dichter bij de dagdagelijkse realiteit naar “I’m Just an Old Motherfucker” (enige zelfrelativering is hem niet vreemd) …

Een pompend “Bye Bye till het Next Time” legde de zaal weer collectief het vuur aan de schenen met daarna een mijmerend “Dance Like A Goose”. De bohémien mocht met de swingende ska-versie van “Vive ma Liberté” nogmaals zijn credo doen uitschallen met de hele Roma als koor en op kookpunt en koers naar de finale van dit bijzonder intense concert.

De vuige bluesrock van “Meet the Freaks” met de killer riff van Filip Wauters in een glansrol gaf ons een furieuze lel om de oren om daarna gezalfd te worden via het immer ontroerende “Les Yeux de ma Mère”, een bloedstollend mooi gebracht rustpunt met alleen stem en piano. Niet voor lang, want wederom werd er een lillende lap vintage TC Matic opgediept met een zinderend “Ha Ha”, heel rudimentair, maar o zo doeltreffend als laatste mokerslag aan het collectief begeesterde publiek.

Volgde nog het obligate rondje meezingen in het ditmaal ook van een Oostends couplet voorziene “Les Filles du Bord de Mer”. Terechte staande ovatie voor onze éminence grise par excellence annex eeuwig enfant terrible van beide landsgedeelten en ver daarbuiten.

Met 67 jaar en afwisselend rauw, hees én teder, zit er vooralsnog geen sleet op zijn podiumprestaties, zo werd vanavond weer uitvoerig bewezen door Arno & Co. Volgde als afscheid nog een withete uppercut met de in onzekere Brexit en CETRA-tijden alternatieve versie van het Europese volkslied “Putain Putain” en weg was ie op weg naar het volgende podium ...

We onthouden een patente Arno die afwisselend nog volop venijnig kon uithalen en waar nodig ook midscheeps kon treffen, en die naast sterk nieuw werk klassieker na klassieker blééf opdiepen.

Maar als het effe kan – please exist - doe ons als ultiem eresaluut voor zijn 70ste nog even die reünie van TC Matic als headliner op Rock Werchter, het blijft een natte droom …

Steven Kauffmann
Foto ©Anja Cleemput

 

 

Artiest info
website  
facebook  

DE ROMA, BORGERHOUT - 20/10/16