TOM McRAE & THE STANDING BAND @ AB, BRUSSEL - 02/10/15

Gevoelszanger Tom McRae, op handen gedragen door zijn fans, leek het te menen toen hij de AB tot zijn favoriete zaal in Europa uitriep. Er niet jonger op geworden, maar volgens zijn eigen zeggen wèl wijzer, herinnerde hij zich nog de vorige keer vijf jaar geleden en het warme onthaal. En dat vond ook gitarist Brian Wright die solo in het voorprogramma stond. Begeleid door zijn ‘Standing Band’, waaronder de virtuoze cellist Oli Kraus, graaide Tom McRae in zijn lyrisch songboek, opgeslagen in zijn zeven albums, zijn geheugen en de uitlopers van zijn geest. Zijn verbeelding kan alle kanten uitgaan en koppelt metaforen en poëzie aan gedachtespinsels en rebellie. Ook de spanningslijn tussen doemdenken en hoop vind je in zijn songs terug.

In de wereld van de singer-songwriters neemt Tom McRae een aparte plaats in. De weg tussen jeugdig zangertje in een kerkkoor en gevierde ster op de grote podia was lang. Het bracht de rusteloze zangerpoëet van Engeland naar Californië en weer terug naar zijn geboorteland. Zijn titelloos debuutalbum, uitgebracht in 2000, sloeg in als een bom en in elk concert is er wel iemand die om zijn hit ‘The Boy With The Bubblegun’ verzoekt. Ook in de AB zat men op dat succesnummer te wachten en toen het eindelijk in de slotfase zover was zweefden zeepbellen boven de hoofden van de voorste rijen. Er zitten nochtans ook andere songpareltjes in zijn songmateriaal, sommige uitgegroeid tot klassiekers, zoals o.m. het intrieste zacht wegebbende ‘Ghost Of A Shark’ en het pakkende ‘The End Of The World’, mee geneuried door het publiek, waarbij de cellist als het ware zijn wanhoop via pulserende strijkstok symboliseerde.

De meeste songs kwamen echter uit zijn recente ‘Did I Sleep And Miss The Border’. Na een suggestieve intro op de piano zette de band in met het mythische ‘The Dogs Never Sleep’ . Of het aanvankelijk de bedoeling was dat de zware percussie de klanken van cello en piano zou overstemmen was niet duidelijk. Feit was dat de drumslagen te zwaar wogen op de gevoelsbedding van gitaar, piano en cello en zelfs op de gepassioneerde zang van Tom McRae zelf, zodat ook ‘We Are The Mark’ enigszins de mist in ging of liever gezegd opgeslorpt door het dondergeweld. Bij ‘The High Life’ konden de mokerslagen eventueel nog gelden als een aanklacht. Niet voor niets dat de sociaal bewogen zanger destijds Politieke Wetenschappen ging studeren. Rechtvaardigheidszin en hang naar schoonheid duiken meermaals op in de songlyriek. Eens het drumgeweld getemperd kreeg je een soort middenluik waarin de pareltjes van zijn laatste album hun onzeglijke schoonheid reveleerden, gedragen door de weeklagende en melancholische stem van Tom McRae, wiens soul constant in de knoop lijkt te liggen met contrasterende emoties. De meergelaagde songs van Tom zijn vol van betekenis en zowel het ingetogen ‘Expecting The Rain’ en het daaropvolgende ‘Christmas Eve, 1943’, waarin het omen van donkere luchten zich aftekent, troffen je tot in de kern van je ziel. Brian Wright begeleidde toen met lapsteel. De wijze waarop McRae zijn beeldrijke songs vertolkt zorgt meer dan eens voor koude rillingen zeker wanneer de cellist de tragiek onderstreept of verhevigt.

Het publiek herkende ook dadelijk de melodielijnen van songs als ‘A & B’ en ‘Walking 2 Hawaii’ dat telkens op gejuich werd onthaald. Soms vroeg Tom aan het publiek om mee te zingen waarbij hij dan aanmoedigde met de strijdkreet ‘louder’ om het koor te laten aanzwellen, zoals bij ‘Hoping Against Hope’. Met zichtbaar plezier filmde hij tegelijk de collectieve koorzang. De belichting en ook Tom zelf zette cellist Kraus menige keer in de spotlight waardoor zijn snaarberoeringen nog meer impact kregen. Iemand als de charismatische Tom respecteert ook zijn medemuzikanten en vergeet zelfs hun kinderen niet. Stella, het dochtertje van Oli Krauss, dat juist op die dag jarig was, kreeg overzees zelfs een Happy Birthday toegezongen. Na het intermezzo verdiepte hij zich daarna weer in de nostalgie van ‘Let Me Grow Old With You’. Het einde kwam veel te vroeg toen het zeskoppig groepje, vooraan op het podium, als het ware jubelend en met handgeklap het aanstekelijke ‘What A Way To Win A War’ inzette om in de toegift zijn populaire ‘bubblegun boy’ de zaal in te sturen. Tom McRay mag dan van oordeel zijn dat sommige ‘okays’ een leugen zijn zoals in ‘Hoping Against Hope, maar het concert van Tom McRae en zijn uitstekende ‘Standing Band’ was meer dan O.K. Soms schieten woorden en superlatieven tekort.

Marcie

Foto © Yvo Zels

 

 

 

 

Artiest info
website  
   

AB - 02/10/15