STEVE EARLE & THE DUKES @ DE ROMA, ANTWERPEN - 30/10/15

Steve Earle (° 17/1/1955 - Fort Monroe, Hampton - Virginia) heeft zich nooit laten vastpinnen op een bepaalde muziekstijl, hij speelde in het begin van zijn carrière rockabilly, later countryrock, folk, rootsrock, bluegrass en alternatieve country. Maar de blues is ook steeds (onderhuids) aanwezig geweest in zijn discografie. Je moet er zijn platen maar op naslaan om te zien in hoeveel van zijn songs “blues” voorkomt. Maar met “Terraplane” heeft hij zijn eerste echte bluesplaat gemaakt (de titel refereert naar Terraplane Blues van Robert Johnson). Voor Steve met The Dukes aan de beurt zijn, gaan The Mastersons ons eerst vergasten op een portie alt-country.

The Mastersons bestaan uit het koppel Chris Masterson (gitaar, mondharmonica en zang) en zijn echtgenote Eleanor Whitmore (gitaar, viool en zang). Ze wonen tegenwoordig in Brooklyn, New York maar zijn beiden afkomstig van Texas. Ze hebben tot op heden twee platen uitgebracht, “Birds Fly South” (2012) en “Good Luck Charm” (2014). Ze openen met “Nobody Knows” waarop beiden op een akoestische gitaar spelen, Chris geeft het nummer ook een streepje mondharmonica mee. Eleanor neemt meestal de leadvocals voor haar rekening en Chris vult aan als tweede stem of gaat met haar in duet. Zij heeft een heldere, krachtige stem maar die van Chris valt wat mager uit, zijn stem heeft wel een mooie klankkleur maar is niet erg sterk. Ze gaan verder met “Uniform”, ook van hun laatste album. Voor het titelnummer van de vorige plaat “Birds Fly South” schakelt Eleanor over op viool. Ze spelen een zestal nummers en sluiten af met “Good Luck Charm”. Het is een leuke opwarmer voor de hoofdact maar jammer genoeg is het geluid tijdens hun optreden niet ideaal, de klank is veel te schel en dit is wel jammer.

Steve Earle is vanavond in gezelschap van twee muzikanten die reeds lang met hem toeren. Bassist Kelly Looney is er reeds bij sinds 1988 en drummer Will Rigby (ook lid van The dB’s) sinds 1999. Het echtpaar Masterson vervolledigt het vijftal met Chris op elektrische gitaar en zang en Eleanor op viool, toetsen en zang. Steve doet in het begin een ruime greep uit “Terraplane” en opent met “Baby Baby Baby (Baby)” waarop hij mondharmonica speelt. Hij schakelt voor “You’re The Best Lover That I Ever Had” over op gitaar maar het is vanavond vooral Chris Masterson die een hoofdrol zal opeisen met zijn indrukwekkende gitaarcapriolen. Steve kwam reeds op jonge leeftijd in aanraking met de blues, als teenager zag hij Lightnin’ Hopkins drie keer optreden en werd toen reeds gebeten door de microbe. Hij leerde ook de Europese blues kennen via o.a. Rory Gallagher wanneer die optrad in Houston. Op “Terraplane” verwerkt hij zijn scheiding van Allison Moorer en zijn de songs niet bepaald opbeurend. Het tragische karakter van “Ain’t Nobody’s Daddy Now” wordt in de verf gezet door een hartverscheurende vioolpartij van Eleanor. Steve nam in het verleden reeds vele duetten op met grote vrouwelijke (country) artiesten zoals Lucinda Williams, Emmylou Harris, Iris DeMent en zijn ex Allison Moorer. “Baby’s Just As Mean As Me” heeft hij geschreven met Eleanor Whitmore in gedachten en zij doet haar zangpartij prima.

Steve gunt zijn fans, na deze greep uit zijn nieuwe plaat, ook een aantal onverwoestbare klassiekers. “My Old Friend The Blues” (“Guitar Town”) opent hij solo op akoestische gitaar voor Chris invalt op elektrische gitaar. Chris zorgt ook voor de tweede stem. Ook  een fors “Someday”, een los uit de pols gespeeld “Guitar Town” en een overweldigende versie van “Copperhead Road” passeren de revue. “Goodbye”, dat op zijn comeback album “Train A Comin’” staat, is blijkbaar het eerste nummer dat hij sober geschreven heeft. Het is in mijn ogen ook zijn mooiste song. Hij brengt het nummer eerst solo tot halverwege de groep invalt. Nu is het tijd om een “chicksong” in de set te smokkelen met “Sparkle and Shine”. Steve ziet nog steeds een kerel van 20 jaar wanneer hij in de spiegel kijkt, zoals elke man trouwens. De veelzijdigheid van Steve komt nog maar eens naar voor met het Keltisch aandoende “The Galway Girl” waarbij de roadie accordeon komt meespelen. Steve heeft steeds een uitgebreid gamma aan stijlen gespeeld, oogkleppen heeft hij nooit gehad.

Hij heeft in het verleden nog door de blues beïnvloede songs gebracht zoals “CCKMP” (“I Feel Alright”), dat handelt over zijn jarenlang gevecht tegen drank en drugs in zijn “nightmare years”. De geëngageerde Steve heeft in deze periode van het jaar in België nog nooit geweten dat het zo’n uitzonderlijk warm weer is. Dit geeft hij mee als inleiding van “The Gulf Of Mexico”, een streek die meer dan vroeger getroffen wordt door orkanen. Je moet hem niet vertellen dat we de wereld om zeep aan het helpen zijn. Er wordt stevig van jetje gegeven in een verpletterend stevig en vettig rockend “Go Go Boots Are Back”. De zielenpijn komt weer naar boven in een doorleefd gezongen “Better Off Alone”. Hij eindigt de normale set met het slotnummer “King Of The Blues “ uit “Terraplane” en “Hey Joe” (Jimi Hendrix). Ze spelen een getrouwe versie van de song met sterke zang van Steve en schitterend gitaarspel van Chris Masterson.

We moeten niet lang aandringen voor nog enkele bisnummers zoals de nieuwe digitale single “Mississippi, It’s Time”, een aanklacht tegen het nog steeds gebruiken van de confederale vlag en het racisme dat hiermee gepaard gaat. Deze laatste song is heel sterk en houdt een stevige belofte in voor de toekomst. Het concert wordt afgesloten met twee ware kleppers : “The Revolution Starts Now” (volgend jaar zijn er verkiezingen in de USA) en Chip Taylors  fantastische “Wild Thing”. Een stevig slot van een prima concert dat minder variatie kent dan vorige concerten die ik van hem zag maar dat ik ook logisch omdat deze avond in het teken van “the blues” staat. Outlaw Steve Earle is zeker nog niet uitgezongen.

Lou van Bergen

Foto © JiVe

meer foto's © JiVe

 

 

Artiest info
website  
facebook  

DE ROMA, BORGERHOUT - 30/10/15