RYAN BINGHAM @ AB, BRUSSEL - 17/10/15

Het publiek in de club van de AB houdt van Ryan Bingham, zelfs héél véél, of hij nu solo zingt of temidden van zijn muziekmaten. En van de weeromstuit houdt de singer-songwriter ook van zijn muziekminnende fans. De liefdesbetuigingen werden hem langs van alle kanten toegeroepen en de zanger/gitarist uit New Mexico beloofde alvast om te graaien uit zijn brede waaier van songs, van countryrock en folkrock tot rock-’n-roll en bluegrass, zoals hijzelf zijn songschat omschreef. Voor hem is zijn muziek als ‘Bread And Water’, één van de vele aanstekelijke songs waarmee hij met handgeklap eens te meer de tent in vuur en vlam zette alsof hij zich in een saloon vol met outlaws bevond.

 

In een kroeg vol desperado’s zou Ryan, oorspronkelijk van New Mexico, bij een uitbrekend gevecht ongetwijfeld het onderspit delven, maar op een podium staat de tengere zanger/gitarist met zijn indianenveder tattoo op zijn arm onbetwist zijn mannetje. Met zijn hees korrelige stem weet hij van begin tot het einde het publiek aan zich te binden, dat daarbij elk gekrakeel terstond vergeet. Bij Ryan is het allemaal vlug gegaan sinds hij in de bekroonde film ‘Crazy Heart’, uitgebracht in 2009,  mee componeerde aan de soundtrack en de rol van de jeugdige singer-songwriter op zich nam, naast de aan lager wal geraakte countryveteraan Jeff Bridges. Het hartverscheurende ‘The Weary Kind’ werd al meteen met prijzen overladen. Sindsdien bracht Ryan een viertal albums uit,  met of zonder de ‘Dead Horses’,  met het recente ‘Fear And Saturday Night’ als voorlopig laatste. De zanger werd in het leven niet gespaard, maar lijkt inmiddels toch het geluk gevonden te hebben. Dat bleek toen hij de song ‘Broken Heart Tattoos’ opdroeg aan zijn onlangs geboren dochtertje en in het verlengde aan alle ouders met een nieuwe boreling. 

Al bij het eerste ‘Dollar A Day’ met aanstekelijke fiddle maakte Ryan duidelijk dat hij een vechter is, die opkomt voor zijn vrijheid en in de muziek zijn bestaansreden vindt, ook al werkte hij eerst op een ranch en nam hij deel aan rodeo's vooraleer de muziekmuze hem opzocht èn vond in Westelijk Texas en Bingham er sindsdien zijn beroep van maakte. Hij werd begeleid door violist Richard Bowden die bijdroeg tot dat vrijbuiters sfeertje dat samenhangt met huifkarren, stoffige goudmijnstadjes en pioniersbloed. Drummer, bassist en gitarist waren allen op elkaar ingespeeld en vooral de gitarist kon in zijn ‘Jimi Hendrix gewijs’ soleren al zijn zielsroerselen kwijt, o.m. bij het gepassioneerde ‘Blue Bird’. ‘Fear And Saturday Night’ en ‘Radio’ kregen eveneens een onstuimige vaart mee alsof de jonge veulens voor het eerst uit hun kraal mochten. De rustpauzes kwamen er pas in de akoestische setting toen Ryan samen met de violist het gevoelvolle ‘The Poet’ bracht, vergezeld van slidegitaar, onmiddellijk gevolgd door het bloedmooie ‘Hallelujah’ met een haast smekende viool, ongetwijfeld één van de hoogtepunten, naast het opwindende ‘Diamond Is Too Rough’ met suggestieve shakers. 

Ryan varieerde met elektrische en akoestische gitaar, soms met mandoline en een enkele keer met harmonica. Het onstuimige ‘Ought To Be A Law Against Sunny California', met opzwepende drum joeg je imaginair door het avontuurlijk universum van de zanger alsof je mee over de highways op zijn tourbus mocht meereizen tot in het verre Mexico, Flaco Jiménez achterna, terwijl de prachtsong ‘Southside Of Heaven’ je betrok in zijn bluesy verlangen naar een eigen veilige thuishaven. De tweespalt in de soul van Ryan kan je bespeuren in meerdere songs, tegelijk beeldend en poëtisch, waarbij je zowel in de tekstlyriek als in de melodie spanningslijnen kunt waarnemen. Begiftigd met die zo unieke stem kan hij daar op weergaloze wijze uitdrukking aan geven, zoals o.m. in het desolate ‘Ever Wonder Why’ als een zwervende cowboy die bij een vuurtje zijn eenzaamheid van zich probeert af te schudden met slechts de gitaar op zijn schoot. Die song bracht hij op het einde solo zonder zijn band, naast het tijdloze onzeglijk mooie ‘Nobody Knows My Trouble’, inmiddels een klassieker en het onvergetelijke ‘The Weary Kind’ waarmee hij inmiddels is vergroeid omwille van de hartverscheurende zin ‘Pick up your crazy heart and give it one more try’. 

Veel uitleg gaf hij niet in de aanloop van zijn afwisselend heftige dan weer intiemere countrysongs, want bij Ryan zitten alle emoties, mijmering, onrust, tegendraadsheid en poëzie in zijn songs besloten. In de laatste toegift kwam zijn band er opnieuw bij voor het mokerende ‘Strange Feeling In The Air’ met de stampende groove van een span trekpaarden en ‘Bread And Water’ als een ware uitputtingsslag. Tot slot boog de immens populaire Ryan, samen met zijn gezellen, voor een laatste groet. Hopelijk slechts een voorlopig afscheid, want de ‘weary’ reiziger heeft met of zonder zijn maten nog veel te bieden en je kan er nooit genoeg van krijgen, staand of zittend. 

‘…Then I take a pen and a little piece of paper
I scribble on down the lines
And what you’re hearin’ no,  is somethin’  I found
Hidin’ way down inside, the cellar of my heart…

Marcie

Foto © Yvo Zels

meer foto's © Yvo Zels

 

 

Artiest info
website  
facebook  

AB, BRUSSEL - 17/10/15