ROY GAINES @ BANANA PEEL, RUISELEDE - 4/10/15

Vanaf het ogenblik dat ik hoorde dat Roy Gaines nog eens te zien was in België stond 5 oktober aangevinkt in mijn agenda. Toen ik voorbije week nog eens surfte naar de website van de Banana Peel bleek het optreden naar een dag eerder verplaatst te zijn. Geen idee hoeveel mensen maandag voor een gesloten bluesclub zullen staan, maar toch was er een aanzienlijke massa aanwezig op deze zondagavond om de legendarische sideman Roy Gaines te aanschouwen. Zijn vorige optreden in de Benelux was waarschijnlijk op de Southern Bluesnight te Heerlen in 2002. Ik herinner mij toen vooral een geboren showman, die niet vies was van gitaar achter de rug spelen en koprollen op het podium te maken.

Vandaag is de tegenwoordig in Los Angeles residerende 78 jarige één van de laatste survivors die Texasblues brengt in de stijl van T Bone Walker. Als 14 jarige mocht Roy een keertje meespelen van T Bone en dit heeft zijn verdere leven en carrière bepaalt. Hij was een zeer gevraagde sessiemuzikant (o.a. bij Billy Holiday, Coleman Hawkins en Bobby Bland) en zat in de band van o.a. Ray Charles en Chuck Willis. Zijn eerste platen dateren van begin jaren 80, maar zijn echte piek als frontman kent hij midden jaren 90.

Begin oktober is Roy voor een week in Europa, met vooral Franse optredens en gelukkig met een tussenstop in Ruiselede. Tijdens deze tour is hij vergezeld van 6 Californische topmuzikanten. Op slidegitaar is dit David Melton, die de meeste bluesliefhebbers kennen als de vroegere gitarist van The Mama’s Boys. Bassist Richard Reed speelde bij o.a. Lester Butler, James Harman en William Clarke. De blazerssectie bestaat uit de jonge Ben Burget op tenorsax en veteraan Ted Murdock (speelde 16 jaar bij Ray Charles!) op trompet. Achter de drums zit Jimmy Paxson, die ook de drumstokken hanteerde bij o.a. Ben Harper, Stevie Nicks, Edgar Winter en Rod Stewart.

Iets voor half negen starten de allen in zwart pak gestoken muzikanten met een instrumentale intro. Vervolgens betreedt Roy het podium voor het catchy ‘Thang Shaker’. Shuggie Otis’ ‘Me & My Woman’ klinkt zeer funky en werkt zeer aanstekelijk op het publiek. Elmore James’ klassieker ‘Early One Morning’ is een kolfje naar de hand van slidevirtuoos David Melton. Opvallend is dat Roy zijn band veel ruimte geeft om te soleren. Zo mag Harlan Spector in ‘Forty Days And Forty Nights’ schitteren op zijn hammondorgel. Prachtige slowblues brengt Roy met ‘The War Is Over’ dat subtiel trompetgeschal van Ted Murdock bevatte. Tijdens een intermezzo vertelde Roy over zijn periode met Ray Charles en bracht hij een ode met zijn klassieker ‘What’d I Say’. Na 75 minuten, waarin ze een 10-tal nummers brachten, zit de eerste set erop.

Na een break van 25 minuutjes, waarin Roy tijd nam om zijn nieuwe live album ‘The War Is Over’ aan de man te brengen, begon om iets na 22u de tweede set. Er werd stevig ingevlogen met ‘Badder Than Bad’. Koprol mag je niet meer verwachten van een 78 jarige showman, maar tijdens ‘It’s A Dollar’ wandelt hij in het publiek en speelt hij achter zijn rug gitaar. Het trage blueswalsje in de tweede set is ‘Call It Stormy Monday’ waarin hij tijdens de inleiding zijn leermeester T Bone Walker bedankt. Op verzoek van Ben Burget wordt als afsluiter ‘Blues From Hell’ gespeeld, een nummer waar de blazers op volle kracht mogen gaan. Om heibel met de buren te vermijden moet het optreden onherroepelijk stoppen om 23u. Helaas geen ruimte voor een bisnummer.

Voor deze tour was er voor Roy een topband samengesteld, maar die had duidelijk nog niet vaak samengespeeld. Dit was het eerste optreden van de Europese trip en de muzikanten moesten elkaar nog vinden. Roy werkte zonder setlist en daardoor moest de blazerssectie tijdens elk nummer opzoek gaan naar de juist partituren zodat zij vaak te laat invielen. Toch waren wij en de meeste toeschouwers blij om nog eens een legende te zien in de mythische bluesschuur. Terwijl de meeste bijna 80 jarigen zouden rusten, gaf Roy nog een energieke show waar hij liters zweet verloor. Zijn gitaarstijl is nog zeer vloeiend en ook vocaal kon hij met zijn warme stem nog overtuigen. Hopelijk hoeven wij geen 13 jaar meer te wachten om hem nog eens terug te zien.

Kris Vermeulen

Foto © Lieven Verhoye

Artiest info
website  
facebook  

BANANA PEEL, RUISELEDE - 4/10/15