RICHARD THOMPSON, THE ELECTRIC TRIO @ AB, BRUSSEL- 07/10/15

Woensdagavond was het weer een hoogdag voor de Brusselse AB want niemand minder dan gitaar ‘wizzard’ Richard Thompson, met zijn eeuwige baret als een immer overtuigd partizaan, stond er op het podium samen met de aimabele en geweldige drummer Michael Jerome. Richard was nog minderjarig toen hij in 1967 de Britse folkrockband ‘Fairport Convention’ oprichtte en een doorwinterde muzikant toen hij de groep omstreeks 1971 verliet. In de volgende decennia bleef hij onafgebroken touren, - mèt of zonder lief of band - tijdloze songklassiekers componeren, platen uitbrengen en alom concerten geven. Op zijn stem zit na al de jaren nog niet de minste sleet en zijn gitaarspel is ronduit verbluffend zoals hij dat twee uur lang in de AB bewees, tot grote vreugde van zijn fans.

De AB gedijt onder een goed gesternte want ook Richard Thompson, zoals zo vele andere artiesten, uitte zijn vreugde om weer in zijn favoriete AB te staan en zou de ganse avond met zijn fans gemoedelijk in interactie gaan, heen en weer grappend over allerlei wissewasjes. Tenminste wanneer hij zich niet verdiepte in één van zijn expressieve meeslepende songs uit zijn rijke songboek, gebundeld en samengebald in een veertigtal platen. Dat Richard als dertienjarig klassieke gitaar leerde legde ongetwijfeld de bodem voor zijn magistraal gitaarspel, akoestisch of elektrisch waarbij gitaar ‘fixer’ Bobby Eichorn hem telkens een nieuwe aanreikte.

Met ‘All Buttoned Up’ , uit zijn nieuwste door Jeff Tweedy geproducet album, werd het startsein gegeven, door alle drie de muzikanten meegezongen, bassist Davey Faragher inbegrepen. Richards’ stemtimbre zou je er tussen de honderden kunnen uitpikken omwille van die immer warme gloed, zich intuïtief aanpassend aan de mood van zijn tekstlyriek: lijzig, driftig, gedragen of melancholisch. Steeds zoekt hij de diepere lagen of spanningsbogen op. Ook het trieste ‘Broken Doll’ kwam uit zijn album ‘Still’. Zijn jaren met echtgenote Linda, waarvan hij uiteindelijk scheidde, is hij eveneens niet vergeten. Zowel het rockende ‘For Shame of Doing Wrong’ als ‘Did She Jump Or Was She Pushed?’ herinnert aan die tijd, toen hij met haar een zangduo vormde en het folkwereldje dooreen schudde. Die laatste song werd trouwens recent nog door de ‘True Detective’  Tv-reeks opgepikt. Inmiddels zijn er vele jaren overheen gegaan, maar liefde, spijt, woede en maatschappijkritiek duiken nog steeds op in zijn beeldende songs.

Dat Thompson verschillende gitaarstijlen aankan bewees hij met ‘Guitar Heroes’ waarmee hij o.m. Django Reinhardt, ‘The Shadows’ en Les Paul eerde. Thompson kreeg trouwens ooit een ‘Les Paul Award’ van het Mojo magazine toegewezen. Eichorn vervoegde toen even het trio. Zelf kan Thompson zich in jazzy stijlen uitstekend redden zoals o.m. bij het bittere aanklagende ‘Al Bowlly’s in Heaven’ met gedempte drum en de fluisterende shuffles van Jerome.  ‘Meet On The Ledge’ uit zijn ‘Fairport Convention’ jaren en ‘1952 Vincent Black Lightnin’ bracht hij solo met akoestische gitaar, alsof de jaren filmisch werden teruggespoeld naar een tijd toen de Britse folkrock een nieuwe stroming inluidde gekoppeld aan vernieuwd vrijheidsgevoel. ‘Beatnik Walking’ herinnert dan weer aan zijn tijd in Amsterdam, opnieuw een andere mood. Wat  bij hem echter nooit zal verdwijnen is de barricade attitude. ‘I’ll Never Give Up’ klonk als een verbeten strijdlied. Het kwam dan ook uit het album ‘Sweet Warrior’. Maar in het gevoelvolle ‘If Love Whispers Your Name’ leek hij te rouwen omwille van het verlies.

Richard Thompson is een meester in het oproepen van stemmingen. Zijn soms frenetiek gitaarspel vult fantasievol aan waar zijn songlijnen ophouden. Zo doet ook Jerome met zijn gevarieerde percussie als een extra wapen in het explosieve mijnenveld. Dat ‘Sally B’ al vroeg op de avond een van de hoogtepunten werd was dankzij zijn geweldige drumsolo, zoals ook op het laatste ‘Patty Don’t You Put Me Down’. Tot tweemaal toe werd hardnekkig om een toegift geroepen, waar het trio met plezier op inging om tenslotte, ver na het vertrek van de allerlaatste trein, toch nog ‘Fork In The Road’ door de boxen te laten schallen, ongeveer tegelijk wanneer de treinbegeleider op het perron zijn vertreksignaal liet horen. Wie hem ooit plaatste in het rijtje van de twintig beste gitaristen heeft ongetwijfeld gelijk.

Marcie

Foto © Yvo Zels

Artiest info
website  
   

AB - 07/10/15