RANDY NEWMAN @ DE ROMA - ANTWERPEN, 13/10/15

Randy Newman, één van de grootste songschrijvers van de laatste vijftig jaar, is vanavond voor de eerste keer te gast in De Roma (morgen is er nog een tweede concert). Zoals gewoonlijk treedt hij solo op en heeft hij enkel een Steinway piano te zijner beschikking. Randall Stuart Newman hier voorstellen zou een beetje belachelijk zijn, deze ondertussen bijna 72-jarige legende heeft een muziekcarrière achter de rug die bijna enkel uit superlatieven bestaat. De laatste twintig jaar heeft hij zich vooral toegelegd op het schrijven van soundtracks wat hem 20 oscarnominaties heeft opgeleverd, waarvan hij er twee heeft verzilverd. Hij heeft ook drie Emmy’s en vijf Grammy’s in zijn prijzenkast staan. Op Hollywood Boulevards “Walk Of Fame” heeft hij ook zijn ster, om maar te zeggen, hij is geen gewone sterveling. Reguliere platen heeft hij de laatste jaren maar bij mondjesmaat gemaakt, “Harps And Angels“ dateert al uit 2008.

Iets na half negen loopt Randy ietwat achteloos naar zijn Steinway piano, groet het publiek en neemt een daverend welkomapplaus in dank aan. Zonder poespas start hij met “It’s A Jungle Out There”, een nummer waarvoor hij in 2004 een Emmy kreeg voor Best Main Title Music voor de detectivereeks “Monks”. Hij opent graag met een spirituele song vertelt hij alvorens verder te gaan met “Birmingham”, met daarin een verraderlijk moeilijk tussenstuk, het lastigste deel van de show volgens Randy. De gevoelige ballade “Marie” laat een Newman op zijn emotioneelst zien, prachtig. Het ragtime-achtige, met forse pianoaanslagen gekruide “Red Bandana - over een domme gewelddadige kerel - kan ook op goedkeuring van het aandachtige publiek rekenen. Het uptempo “Mama Told Me Not To Come” gaat over de verdorven zijde van de muziekscene in de jaren ’60, waarbij op feestjes van alles gebeurde wat God verboden heeft.

Voorspelbaar is dat zijn grootste hit “Short People” een fors herkenningsapplaus meekrijgt. Het is eigenlijk verbazingwekkend dat deze song destijds zoveel controverse meebracht, je kan dat nummer toch echt niet letterlijk interpreteren. Het valt me op dat Randy beter bij stem is dan de vorige keer dat ik hem zag in De Bourlaschouwburg in 2012. Hij is geen grote zanger - soms is het meer parlando of rappen dan echt zingen - maar voor hem geldt zowat hetzelfde als voor Bob Dylan : Nobody sings Randy Newman like Randy Newman. Hij vertelt tussendoor grappige anekdotes zoals over zijn samenwerking met Pixar films - hij brengt uit Toy Story  de themasong “You Got A Friend In Me” - alsook de beslommeringen met zijn vijf kinderen. Randy zit in een restaurant graag met zijn rug naar de andere gasten om niet herkend te worden, maar zijn dochter ging een keer op zijn voorziene plaats zitten en hij vroeg om van plaats te wisselen wat zijn dochter weigerde. Uiteindelijk zei ze tot haar vader : “Dad, you’re not that famous”, hilarisch.

Randy spoort het publiek regelmatig aan om een inbreng te doen, zoals in het fantastische “Rider In The Rain” - hij heeft wel moeite om de tekst accuraat te brengen - en het als een sneer aan oude rocksterren (inclusief hemzelf) bedoelde “I’m Dead, (But I Don’t Know It)”. Oude rocksterren dienen plaats te maken voor jeugdige muzikanten en hun plaats niet te blijven opeisen. De versies van Tom Jones en Joe Cocker van “You Can Leave Your Hat On” kan hij maar matig smaken maar hij is er financieel niet slechter van geworden. Hij geeft eerst zijn eigen insteek aan het nummer en toont dan aan dat hij het ook zoals bovengenoemden kan brengen. Ondanks dat hij solo optreedt is er voldoende variatie in de songs en tempo. Hij wisselt gevoelige nummers af met heftigere,. zijn pianospel is heel afwisselend en inventief, het lijkt soms bedrieglijk simpel maar hij weet er dikwijls een onverwachte wending aan te geven. De meeste songs blijven onder de drie minutengrens, het gezegde “mooie liedjes duren niet lang” is meer dan ooit toepasselijk. De gevoelige ballade “Living Without You” heeft een ongelooflijke emotionele impact. Hij sluit het eerste deel van zijn set af met het grandioze “I Think It’s Gonna Rain Today”.

Na een half uur pauze gaat hij verder met “Baltimore” en even later met het naargeestige “In Germany Before The War”, een lied over een pedofiele kindermoordenaar. Hij snapt nog steeds niet dat dit geen hit werd. Op het einde van het uptempo “Simon Smith & The Amazing Dancing Bear” zijn de hoge noten niet (meer) haalbaar voor Randy, doe het licht maar even uit, grapt hij. Tijdens “God’s Song (That’s Why I Love Mankind)” spreekt God ons toe via Randy. Ik heb de tekst al zo dikwijls gehoord maar ik blijf hem hilarisch vinden. Zijn teksten bulken van sarcasme en ironie en zijn heel humoristisch maar zijn nog steeds relevant en dus tijdloos. Zo is een song als “Political Science” nog steeds van toepassing in deze tijden. Na ongeveer twee uur sluit hij af met “I Love L.A.”.

Hij komt nog terug voor twee bisnummers : “Lonely At The Top”, tevens de titel van een “best of” en  het waanzinnig mooie “Feels Like Home” uit zijn laatste reguliere cd “Harps And Angels”. Randy Newman is en blijft één van de boeiendste iconen van de laatste vijftig jaar. Het is onwaarschijnlijk hoeveel onvergetelijke songs hij in de loop der jaren bijeen geschreven heeft. Hij brengt ze op een frisse en aanstekelijke manier : ook al ken je de teksten, je moet er nog steeds om lachen of grinniken. Op twee uur tijd heeft hij meer dan 30 songs aan de piano ten gehore gebracht zonder de aanwezige muziekliefhebbers één minuut te vervelen. Het aandachtige publiek hangt het ganse concert aan Newmans lippen en is muisstil tijdens de nummers. De aanwezigen hebben een Newman in topvorm gezien, er zit nog niet veel sleet op de grootmeester.

Lou van Bergen

Foto © JiVe

meer foto's © JiVe

 

Artiest info
website  
facebook  

DE ROMA, BORGERHOUT - 13/10/15