RAMBLIN’ ROOTS @ TIVOLIVREDENBURG, UTRECHT - 24/10/15

Na het succesvolle debuut van Ramblin’ Roots vorig jaar is er vandaag een vervolg. Met dit festival zijn de roots en de blues definitief terug in TivoliVredenburg. Tot voor een aantal jaren geleden was er jaarlijks een rootsfestival (“Blue Highways”) en een blues-estafette. Door diverse omstandigheden was er een einde aan gekomen; tot vorig jaar een soort van combinatie is ontstaan onder de naam Ramblin’ Roots. Waren er vorig jaar 1500 bezoekers; dit jaar waren er ruim 1850 bezoekers en dat mag voor de organisatie een teken zijn dat er bij het publiek in deze regio zeker animo voor een dergelijk festival is. Het is als roots-liefhebber geweldig om te constateren dat er naast Take Root in Groningen nu ook in Utrecht jaarlijks genoten kan worden van nieuwe en oude muziek. Volgens een artikel in het AD afgelopen week waarin een interview stond met de programmeur van Ramblin’ Roots wordt er nadrukkelijk gezocht naar muzikanten die authentiek zijn en mooie luisterliedjes maken maar tevens ook naar artiesten die verfrissend en bruisend zijn. Na vanavond zullen we weten of dit ook zo is. Verdeeld over vier podia staan er vanavond 15 optredens gepland. Vervelend is wel dat de podia nogal ver uit elkaar liggen in het immense gebouw. Je moet vele trappen of liften gebruiken om helemaal bovenin de zaal Cloud Nine te komen. Het zou handiger zijn als de grote zaal verlaten zou worden om alleen rondom Plein 5 de optredens te plannen.

Jan Donkers en Hubert van Hoof staan als vanouds geboekt om de artiesten te introduceren. Zo ook met Beans & Fatback in de grote zaal. Zij zijn op het laatste moment aan de line up toegevoegd als vervanger voor Sven Hammond. Deze Amsterdamse band is een project Onno Smit. Inmiddels hebben ze al drie albums uitgebracht bij het fameuze Excelsior Label. Het is altijd lastig om al om 16.00 uur op een festival als dit de opening te moeten doen. De enkele bezoekers die binnen zijn zoeken nog naar de weg in het grote TivoliVredenburg en hebben nog geen oor voor de muziek. Toch was het begin niet onaardig. Het klinkt heel fris ondanks dat de associatie ook naar de muziek uit de jaren ’60 gaat. Een opvallend nummer is “Bombshell” van hun laatste album dat gaat over de eerste atoombom die een pin-up foto van Rita Hayworth meekreeg. Ook het nummer “Gilda” heeft hier betrekking op. Al met al een leuk gitaarbandje, maar heeft mij nog niet kunnen bekoren. Door naar de cloud, “Cloud 9”, waar Stephen Fearing zijn opwachting maakt. Stephen is één van de Canadese gasten van vanavond, geboren in Vancouver maar heeft een groot deel van zijn leven in Ierland gewoond. Zijn muziek laat zich nog het beste omschrijven als folk singer-songwriter. Hij heeft een grote solocarrière op zijn naam staan, maar is tevens bandlid van Blackie and the Rodeo Kings en van het duo Fearing & White. De eerste nummers van zijn optredens worden vooral gewijd aan de omstandigheden in zijn thuisland Canada. Bijvoorbeeld het nummer “Movin On” maar helemaal het tweede nummer dat handelt over een reis op een zeer ijzige dag met zwart ijs op de weg en alleen maar sneeuw om je heen. Tussen de nummers door staat hij met gemak allerlei verhalen te vertellen en daardoor blijf je gefascineerd luisteren. Zijn stem is ook prachtig en heeft veel weg van Martyn Joseph. Inmiddels is TivoliVredenburg volledig vol gelopen, ook omdat in de zaal Ronda Patty Smith een optreden gaat verzorgen. Het zou mooi geweest zijn als zij aan de line up van Ramblin’ Roots zou worden toegevoegd. Door de drukte de grote zaal opgezocht om Jimmy Lafave te aanschouwen. Jimmy stond 20 jaar geleden voor het eerst in Nederland op een podium en sindsdien is hij niet meer weg te denken uit het circuit. Hij heeft in al die jaren dan ook een fantastische ontwikkeling doorgemaakt. Zoals Jan Donkers hem aankondigt: “The man with the most beautiful voice”. Ik heb dan ook het hele concert met volle aandacht beluisterd en was zeer onder de indruk. De eerste nummers worden nog een beetje ontsierd door een vervelend gekraak vanuit de techniek. Maar dat heeft geen invloed op Jimmy en zijn band. Het nummer “The Beauty Of You” is afkomstig van zijn laatste album “The Night Tribe” (zijn vijftiende album) en laat gelijk zien hoe Jimmy zijn muziek het liefst ziet. Verwacht geen flitsende show, maar een simpel en vrij statisch optreden. Alle aandacht gaat naar de mede bandleden. De meeste nummers worden in dezelfde stijl gebracht. Het begint met een gitaar intro van Jimmy; vervolgens zijn geweldige mooie stem waarmee hij zijn coupletten en refreinen brengt. Vervolgens mogen de gitarist en pianist geweldig soleren. Deze twee maken elk nummer tot een sensatie. Radoslav Lorkovic is al jaren vast bandlid en speelt piano, elektrisch piano en accordeon. John Inmon speelt elektrische gitaar en doet dat op een onnavolgbare, fenomenale manier. Het moge bekend zijn dat Jimmy in elk optreden wel een nummer covert van Bob Dylan. Vanavond doet hij dat onder andere met de klassieker “Just Like A Woman”. Een ovatie tot gevolg, maar het is nog niet afgelopen. Nog een klassieker komt langs: “Have You Ever Seen The Rain” van de Creedence Clearwater Revival. De zaal ontkomt er niet aan om allemaal uit volle borst te gaan zingen. En zoals gebruikelijk tijdens het hele concert mogen Radoslav en Jimmy nogmaals soleren.

Op Plein 5 is het inmiddels een gezellige drukte. In de hoek staat een podium opgesteld waar onder andere Small Time Crooks een optreden verzorgen. Ze komen uit de beatstad Den Haag en zien er imponerend uit in hun strakke pakken met baarden en vol met tattoos. De naam van de band is geïnspireerd door een film van Woody Allen. Hun muziek is swingend en vooral de drummer (wasbord) maakt veel indruk. Je kunt de stijl nog het beste omschrijven als bluegrass met New Orleanse swing invloeden. Nummers als “Chicken”, “New Orleans” en “Liquor Boy” gaan er dan ook goed in bij het publiek dat heerlijk staat mee te swingen. Toch wil ik graag vooraan staan bij Eilen Jewell die optreedt in de Pandora zaal en ik weet uit eerdere ervaringen dat op het laatste moment het heel lastig is om een goede plek te bemachtigen. Eilen stond al eerder op het podium van Blue Highway in 2008. Ze is eigenlijk terug na een zwangerschapsperiode zou je haast kunnen zeggen, alhoewel, haar dochter van nu 16 maanden oud gaat gewoon mee op tour. Sterker nog, ze staat als vocalist genoemd op haar laatste cd “Sundown Over Ghost Town”. Het optreden begint met het nummer “Worried Mind”, ook de opening op haar laatste cd. Meteen geeft ze haar visitekaartje af, met een fantastische easy , lome country sfeer. Tussendoor vertelt ze verhalen over haar hometown Boise in Idaho. Ze woont in een woestijnachtige omgeving en dan voelt een bui regen als een cadeau op je verjaardag. Het nummer dat volgt is dan “Rain Roll In” van het album “Sea Of Tears”. Één van de hoogtepunten is het nummer “Santa Fe” met een fabelachtige mooi begin , kippenvel, je voelt als het ware de droge warme woestijn om je heen. Haar begeleidingsband bestaat onder andere uit haar partner Jason Beek op drums en Johnny Sciascia op staande bass. De meeste aandacht gaat echter uit naar gitarist Jerry Miller. Hij weet op een fantastische manier zijn gitaar er doorheen te laten lopen zodat elk nummer weer een verrassing is. Eilen weet ook te variëren in stijl, afwisselend hoor je country, ballads maar ook honky-tonk muziek voorbij komen. Soms heel zwoel en easy, dan weer uptempo. Voor mij het hoogtepunt van dit festival. Als laatste staat er nog een grootheid uit de americana scene op het podium, Gretchen Peters. Wat een mooie majestueuze verschijning is ze toch. Klein van stuk, maar als een echte diva komt ze het podium op. Ook zij heeft dit jaar een voortreffelijk album gemaakt: “Blackbirds”. Het lijkt alsof zij met het klimmen der jaren steeds beter wordt. De liedjes op het album zwaar op de hand en zeer persoonlijk. Pijn en leed lijken haar behoorlijk aan te trekken. Zoals een vriendin van haar opeens had gevraagd: “er is toch niets ernstigs aan de hand?” Ze wordt begeleid door echtgenoot Barry Walsh op toetsen en de bassist Conor McCreanor. Ze opent haar optreden met de titeltrack “Blackbirds” en je krijgt meteen kippenvel. Wat een fantastische mooie stem heeft ze, niet te diep, niet te rauw, maar wel heel sterk. Veel nummers van haar laatste twee albums komen voorbij. “Hello Cruel World”, “Pretty Thing” en “The Cure For The Pain”, allemaal heel persoonlijk. Begeleiding is soms heel summier en dat komt Gretchen alleen maar ten goede. Zij staat daardoor helemaal in het middelpunt. Wanneer Barry Welsh zijn accordeon erbij neemt krijgt het geheel nog meer diepte. En dat mag ook gezegd worden het geluid is in deze zaal voortreffelijk te noemen.

Na dit hoogtepunt is het tijd om naar huis te gaan. Een hele dag muziek met ook nog eens giga veel hoogtemeters in de benen maakt dat je behoorlijk vermoeid bent geraakt. Concluderend kun je stellen dat het festival voor de gemiddelde bezoeker best top zal zijn geweest. Zeker de blues liefhebber zal zich uitstekend hebben vermaakt met Sonny Landreth, Pokey Lafarge, Joe Louis Walker en Albert Castiglia. De meer americana gerichte bezoeker kwam ook best aan zijn trekken, maar of de programmering voor deze categorie nu zo verfrissend was? In elk geval staat het festival Rambin’ Roots stevig op zijn benen en zal er volgend jaar wel een vervolg komen. Laat dit dan maar mooi meegenomen zijn, dan kan de programmering later altijd nog boeiender worden.

Roelof Passies

Foto © Rob Sneltjes

Foto © Eric Schuurmans

 

 

 
     
     
     
           

 

 

 
     
     
     
Foto © Eric Schuurmans          
           

 

BEANS & FATBACK

 ALBERT CASTIGLIA: VIDEO 1 - VIDEO2

 

JIMMY LAFAVE : VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO3

 

STEVE DAWSON : VIDEO 1 - VIDEO 2

 

GREGORY PAGE : VIDEO 1 - VIDEO 2

 

SONNY LANDRETH : VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4

 

POKEY LAFARGE : VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3

 

GRETCHEN PETERS: VIDEO 1 - VIDEO 2

 

JOE LOUIS WALKER : VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3