KATE MACLEOD & MATT WATTS @ STADSSCHOUWBURG GEEL - 26/10/15

Na meer dan een halve eeuw blijkt het nog steeds mogelijk: singer-songwriters met akoestische gitaar die een zaaltje vol laten lopen zoals destijds Bob Dylan in ‘The Gaslight’ in New York. In plaats van een afdalende keldertrap moest je nu twee verdiepingen hoog klimmen, maar de twee Amerikaanse singer-songwriters legden eenzelfde bezieling aan de dag als destijds hun muzikale soortgenoten in de New Yorkse clubs. Kate McLeod uit Salt Lake City deed aan Ioni Mitchell denken en soms aan Jean Ritchie, terwijl Matt Watts in menig opzicht aan Nick Drake herinnerde. Oorspronkelijk was van beiden een solo-optreden gepland, maar ondanks dat zij elkaar pas de vorige dag leerden kennen, kwamen zij op het laatst elkanders concert vervoegen.

Gentleman Matt Watts gaf de eer aan KATE MACLEOD om de folky avond te openen. De langharige brunette met de vriendelijke ogen, die voor de eerste keer in België op een podium stond, had slechts haar stem en gitaar om het publiek te boeien, maar slaagde daar al dadelijk in met de opener ‘I Love You Is Sometimes A Sound’. Zij heeft daarbij de beschikking over haar rijk geschakeerd songboek en een achttal albums waaruit zij haar songjuweeltjes kan opdiepen. Kate groeide op in Maryland, maar verhuisde op achttienjarige leeftijd naar Utah, waar zij aansloot bij de muziekscène in Salt Lake City. Behalve met het ‘Shanahy’ collectief tourde zij zo ook met muzikante Kat Eggleston. 

Regelmatig richtte Kate zich tot het publiek om de song toe te lichten. Het breekbare ‘Let The Dove Come In’ was gebaseerd op een Gospel en voor de song ‘Riding The White Horse Home’ over de ranchers in het Westelijke Utah, vond zij de inspiratie in een novelle van Teresa Jordan. De gevoelssong  ‘The Day Is Mine’ kwam uit haar album ‘Blooming’, uitgebracht in 2009. Via haar songintro’s kwam je iets meer te weten over haar muziek en sores. Zo miste zij de begrafenis van een vriendin omdat zij een engagement diende na te komen op een naakt ressort of vertelde zij over het intrigerende landschap waar appels groeien ergens in niemandsland waar de Indianen wegtrokken zonder dat nog ooit iets van hen werd gehoord. Haar verhaalkunst maakte haar concert des te boeiender. Toen zanger/gitarist Matt Watts bij het trieste ‘Branded Heart’ erbij kwam verwisselde zij haar oude gitaar, daterend van 1947, voor de viool, het duivels instrument met als eigenaardigheid extra ‘oortjes’. Hierdoor kregen haar dromerige songs een dansbaar bluegrass tintje, waartoe de viool soms kan aanzetten, iets waarin de duivel doorgaans genoegen schept omdat er bandeloosheid uit kan volgen. Hoe dan ook, het tot de verbeelding sprekende ‘Susquehanna River’ die kilometerslang doorloopt om uit te monden in de Chesapeake Bay, met fiddle en backing zang van Matt, groeide uit tot een van de hoogtepunten. Uiteindelijk sloten beiden af met het door het publiek meegezongen ‘ Mister Tambourine Man’ van Bob Dylan. 
 
Tijdens de pauze trakteerde de organisatie van het evenement iedereen uit het publiek op een schuimende Duvel, wat mogelijk tevens een remedie zou zijn geweest voor de zwaar verkouden MATT WATTS, die nog een gevecht leverde tegen de ziektekiemen. Hij hield het echter sober en begon aan zijn set met de beroepsernst van een doorwinterde muzikant, ook al is hij pas ergens rond de vijfentwintig. Met zijn licht schorre stem begon hij aan zijn intimistische songs, beschaduwd met dichterlijke overpeinzingen. Matt Watts roots liggen in Philadelphia, Pennsylvania, maar hij verhuisde als tiener naar Montana. Daar stopte zijn omzwervingen niet, want hij trok verder naar Parijs en belandde tenslotte in Antwerpen, waar hij nu al een achttal jaren settelt. Hij leerde er inmiddels ‘Ring, Ring I’ve Got To Sing’ van Ferre Grignard naspelen, waarbij het publiek met hem meezong. 
 
Het geopende songboek aan zijn voeten intrigeerde want troubadour Matt Watts is naast een zanger ook een dichter, wiens ideeën spontaan opwellen en erom vragen om voor altijd vastgelegd te worden zodat hij deze melodisch kan uitwerken en eventueel kan aanpassen. Zoals hijzelf vertelde wisselt soms het perspectief van een song naargelang het ouder worden. Hij opende met het droeve ‘To Keep You Here For A While’ uit zijn laatste bejubelde album ‘Songs From A Window’. Zowel zijn persoon als zijn songs gaan vergezeld van een vage somberte en dat hij zich ziek voelde vergrootte vermoedelijk de tristesse in zijn vertolkingen, soms gemurmeld dan weer hunkerend of gekweld, een enkele keer bekrachtigd door voetritmes. Het verre klokgelui van de naburige kerk kon je oppikken als een echo van de stemming van de poëet. Zo werd je voortdurend betrokken in zijn emotionele deiningen. Zijn laatste album is nog niet zo lang uit, maar toch kon hij alweer enkele nieuwe songs aan het publiek voorstellen, zoals o.m.’Your Love Is Not True’. Van de schrijnende ballade ‘Katy Cruel’ maakte hij zijn eigen aanklampende versie. Ook Matt onthulde enkele van zijn belevenissen met vrienden, waarvan een heel goede vriend hem ontviel. Het betrof hier de beeldhouwer Lode Tibos uit Kontich, met wie hij een hechte band had. De song ‘Just Over The Highway’ vloeide daaruit voort. Het lijkt erop dat de introverte Matt aan zijn zielspijnen moeizaam uitdrukking kan geven, tenzij verwerkt in een lyrische song. Ook ‘For That Lonseome Eye’ is een verhulde poging om iets van zijn diepere wezen prijs te geven. Tenslotte vervoegde ook violiste Kate zich opnieuw bij de droefgeestige zanger om samen met hem de cover ‘Dead Flowers’ van de Rolling Stones te vertolken, om op die manier het dubbelconcert harmonisch af te sluiten, een concert waarin het bluesy gevoel overheerste als de nevels van de laatste oktoberdagen. 

Marcie

Foto © Eric Schuurmans

meer foto © Eric Schuurmans

 

 

 

meer video's:
KATE MACLEOD: LET THE DOVE COME IN - IT TAKES MORE
MATT WATTS: YOUR LOVE IS NOT TRUE LOVE - JUST OVER THE HIGHWAY - MANY OF FRIENDS
KATE MACLEOD & MATT WATTS: SUSQUEHANNA - MR. TAMBOURINE MAN - TIME TURNS AS AN ENGINE - DEAD FLOWERS

Artiest info
KATE MACLEOD  
MATT WATTS  

STADSSCHOUWBURG GEEL - 26/10/15