ERIC GALES EN BETTINA SCHELKER @ DE BOSUIL, WEERT - 25/10/15

 

Bettina Schelker is een Zwitserse singer-songwriter, geboren in Basel, die hier in het voorprogramma van Eric Gales solo optreedt. We zien haar als een blonde engel, met een persoonlijkheid die een zeer mannelijke sterkte vertoont. In haar muziek carriere speelde ze zowel solo als met enkele bands. Was hoofdzangeres in de grootste musical in de geschiedenis van Zwitserland, Space Dream. Na haar studie zou ze haar eigen muzikale droom waar maken. Haar band in 1996 was genaamd Polschtergruppe en geliefd onder Duitse en Zwitserse fans. Hun CD “Rose” stond op de Zwitserse charts. In 1998 maakt ze haar eigen onafhankelijk platenlabel “Foundagirlrecords” en haar eerste solo album “Durst” genaamd. In 2002 volgt de album “Klischee” met Engelse en Duitse en Zwitsers-Duitse nummers. Bekroond als CD van de maand door Duits radio zender SWR1. Door het succes van nummers als “Angeline” breekt ze door in Duitsland en maakt een nieuw volledig in Duits gezongen album "Wilkommen" waarmee ze de kans krijgt op tour te trekken. Dit samen met verschillende groepen, o.a. de Engelse politiek gerichte groep Chumbawamba. In deze periode toont ze ook nog een andere kant van haar ware punchkracht, zeer letterlijk dan wel als boxer. Bereikt daarbij weerom haar doel en titel bij het Zwitserse nationale kampioenschap in de middengewicht klasse. Gaat een nieuwe uitdaging aan en treedt dan bij een groep, de "All Stars" genoemd, met als oogpunt geld inzameling voor kinderen bij de Angel Foundation. Met een hoogtepunt tijdens wereldbeker voetbal in Kaiserslautern. Door haar positieve ervaring in sport en muziek, ook door haar ervaring als kleuterleidster, start ze in 2007 een muziek- en sportschool. Staat ondertussen bekend als de enige opleiding in Zwitserland voor kinderen, al vanaf twee jaar, met dagelijks zowel sport- als muzieklessen.

Haar nieuwste CD "The Honeymoon Is Over" getuigt van haar activisme voor homorechten, waar nog een lange weg is te gaan. Met haar partner, de amerikaanse basketspeelster Ina Nicosia, probeert ze hun burgerlijke registratie er door te krijgen in Zwitserland. Het titelnummer van het album handelt over haar persoonlijke huwelijksreis los door deze burgerlijke registratie. Door de overwalmende haat en discriminatie die ze hierbij voelt, schrijft ze dit nummer voor de velen die dit lot ook ondergaan. Denk wel dat haar multi talent hierdoor duidelijk is gemaakt. Vergeten we niet dat ze samen optrad met grote namen als Bob Geldoff, Barclay James Harvest, Toto, Van Morrison, Peter Frampton, Eric Clapton, Jethro Tull. Laat ons zeggen gitaar riem aan en let's go.

Op barkruk en haar akoestische Californische Taylor gitaar begroet ze ons met een mooi intro van "Precious Things". Haalt haar herinneringen op met een "Another Strum", zowel tekst als muziek in een perfecte samenhang. Vraagt ons wie er tussen '65 en '85 geboren is. Niemand? Verklappen we onze ouderdom liever niet ...of toch één waarmee ze "Rhythm Is A Dancer" wel zou mee willen dansen. Een nineties nummer met fragmenten van Donna Summers "She Works Hard For The Money", wetend dat zij ook haarzelf daarmee bedoelt.

Het verhaal en haar volgend nummer gaat over "Uma Thurman" de amerikaanse filmactrice en de botox of "jiggle" of wat dan ook, misschien wel vet van je achterste, om je lippen dikker te krijgen. Bettina verduidelijkt ons hoe het mogelijk is een "ass of yourself" te maken. Houdt helemaal niet van "gossip" maar dikke lippen helpen helemaal niet als je toch niet kan kussen. Of het nu folk, country of blues genoemd wordt, het maakt hier helemaal niet uit, ze neemt ons mee in haar vrolijk schouwspel. Of wij ook Duits spreken ? Waarom geen Duits nummer zoals "Atem". En jawel, de Zwitsers-Duitse wereld gaat hier even voor ons open, door haar mooie polyvalentie in songwriting. Als laatste nummer brengt ze de sfeer er helemaal in met "Volunteer", waarbij gentlemen en ladies een verschillende ritme van "Tutu" mogen meezingen. Kondigt dan met lovende woorden aan dat ze nog nooit zo'n muziek had gehoord als Eric Gales, terwijl ze zelf al een lange tijd speelt.

Wie ooit Eric Gales, aka Raw Dawg, heeft zien optreden, hunkert ernaar om hem weer te ontmoeten. Ikzelf was al twee maal verleid. Zijn muzikaal talent heeft hij van thuis uit. Hij is niet linkshandig, maar door jonge ervaring met zijn vier broers speelt hij net zo de gitaar als zij, linkshandig en omgekeerd. Maakte al een eerste CD op zesjarige leeftijd. Met zijn briljante rockblues, gepeperd met soul en funk, verovert hij verschillende titels, o.a. "Beste New Guitare Talent 1991" gekozen door lezers van Guitar World Magazine. Vanaf toen heeft hij dertien albums op zijn naam staan, in goede en kwade dagen. Heeft gelukkig de cocaïne wereld achter zich gelaten. Is duidelijk een sterke performer en stond met de allergrootsten samen te soleren, zoals Clapton, Santana, Eric Johnson, deze zomer in Cahors onze Ana Popovic, tourde ook niet zo lang geleden met Lauren Hill. Zijn geboortestad Memphis Tennessee heeft hij voor zijn partner LaDonna Gales verlaten. Woont momenteel in aangrenzend North-Carolina, waar hij de rest van de band ontmoette. Zo spelen nu met hem mee: Nicolas Hayes op drums, Terranze Baize op bas, backing vocals samen naast LaDonna, Charles Freeman.

Een halfdonker podium en met uitdagend langdurige donderslagen, brengt de band ons een funky intro. Eric verschijnt uit de coulissen, kust eerst zijn vrouwtje en verwelkomt ons, schud ook de handen met de makers van zijn nieuwe amplifier, familie Vanderkley. Het is hem allemaal zo weird hier...in Weird. Dit prachtig muziekcentrum de Bosuil van Weert, met ideale akoestiek en klimatisatie geeft dan ook de ideale mogelijkheid zijn DVD op te nemen. Dit belooft daarom ook iets uitzonderlijks te worden. De rechtstaand drummende Nicolas geeft er alvast een voorproefje van. Met "Block The Sun" komen alle kwaliteiten naar boven, terwijl Jimi vanaf het balkon goedkeurend mee knikt, ander idool Jon Butcher live meekijkt via internet. How how, na een nieuwe lange intro rijden we met ZZ Top langs "La Grange", op een allerbeste versie waar Eric filterwerk en wah-wah inplugt via zijn vier verschillende pedalen. Daar houdt hij echt van, spelen met echo's op gitaar.

Eric die altijd alles zelf zingt, brengt nu een meerwaarde, niet alleen in zijn huwelijk maar ook op het podium, LaDonna Gales met een even vrolijk zingende Big Charley naast haar. Ook met "The Open Road" brengen ze samen in koor de swingende vervolmaking, terwijl Eric nog meer vooraan op het podium zijn twee electric ladylands Tennessee en North Carolina eer aan doet. Eric houdt van Europa, vertelt hij. Zou zelfs graag hier in Weird wonen, koffie drinken in de koffieshops...met "brownies and candies". Maar nee, hij heeft een nieuwe zip code door zijn echtgenote gekregen, terwijl die lachend toekijkt achter op het podium en ook haar fotoalbum verrijkt met haar gsm. Hij houdt enorm om van "city to city" te reizen, met veel plezier en vindt dat de allerbeste levenswijze in deze wereld. Je bent hier altijd welkom Eric, vervoegt er nog iemand.

Nadat Nicolas een lange solo op zijn zilver glitterende bas geeft, Terranze opvolgt met een speels ritme op drum, schreeuwt Eric twee maal weird "It's Now My Turn". En na onze "Yeah" rebound, speelt hij even zittend voor het drumstel de aller fijnste akkoorden, waarna alle remmen los in "Don't Fear The Reaper", met de vier wah-wah's plankvloer door de bochten scheurend en all along the watchtower, want daar vooral zijn ieders harten al lang verloren. Ook op facebook is Eric meer dan geliefd. Waarbij LaDonna hem altijd vraagt wie toch die kerels zijn. Maar niet alleen wil Eric vrienden op fb, maar vooral vrienden live, met bloed en ziel ontmoeten. Weer een nieuw werkje "1019" de hele band samen voor de mike "Ten Nineteen" zingend. Gevolgd door een even mooi gezongen "Six Deep" uit hetzelfde album "Good For Sumthin' ". Brengt vervolgens het titelnummer zelf "Good For Sumthin' ". We beseffen maar al te meer dat Mr. Gales, als muziek messias, ons hier zomaar op het ware Jimi niveau brengt. Daar willen we allemaal, van ver voor komen om dit te beleven, zelfs tot in Weared ! Op einde van dit nummer wil LaDonna het podium verlaten, maar merkt net op dat Eric er nog een toegift op wil maken. Verlengt eerst dit nummer en waarom niet een onvergetelijke versie van Jimi's "Voodoo Chile". Onvergetelijk daar Eric deze zwarte gitaargod al lang in zijn hart draagt. Gooit er nog een "Fur Elise for strings" tussen en beweert dat hij zeker terugkomt! En net zoals op de Inca Roads van Zappa "On Ruth, That's Ruth"....Naar Weert, dat is weird! Wijzelf gaan eerst een andere honger stillen, waarna we toch wel zijn eindnummer na een beloofde brake van twintig minuten misten. De DVD lest misschien wel deze honger. Eric zijn klok loopt zeer snel, net als zijn gitaar.

Guy Cuypers

Foto © Guy Cuypers

meer foto's © Guy Cuypers

Artiest info
ERIC GALES  
BETTINA SCHELKER  

DE BOSUIL, WEERT - 25/10/15