AMANDA PEARCY + BETTY SOO @ MENEER FRITS MUZIEKGEBOUW, EINDHOVEN - 19/10/15

De in Austin, Texas residerende Betty Soo is van Koreaanse origine en begint haar muziekcarrière pas op haar 26 ste. 10 jaar later is zij met een 6-tal cd’s een gerespecteerd singer-songwriter in de Austin muziekscene. Ook in Europa en Canada werkt zij gestaag aan haar carrière. In Nederland waar Amerikaanse singer-songwriters thuis zijn is zij al aan haar 4de tour toe met vanavond een stop hier bij Meneer Frits. Tussen het rondtoeren in de VS en Europa samen met gitarist Doug Cox is zij regelmatig een helper en vertrouweling voor een aantal van haar geliefden met zware problemen naast haar eigen strijd met depressie. Haar nieuw album ‘When We’re Gone’ dat 5 jaar op zich liet wachten is de weerslag van die periode, een ontlading van de problemen en de worstelingen waarmee zij werd geconfronteerd met een verzameling van 12 liedjes met reflecties op de krochten en de kracht van de menselijke geest. Haar stem houdt het midden tussen Kimmie Rhodes, Patty Griffin en Alison Krauss.

Mocht het voorgaande wat zwaar op de hand lijken dan is het optreden van BettySoo met haar man Dave Terry een hoogst aangename ervaring. Betty Soo is klein van gestalte en heeft een kort blond kapsel. Ze begeleidt zichzelf eenvoudig op akoestische gitaar terwijl Dave bescheiden aan een kleine snaredrum zit en met brushes en een basdrumpad haar songs wat bijkleurt. Zij brengt een afwisseling van eigen nummers en goedgekozen covers. Betty heeft een zachte, heldere lieflijk mooie stem. Haar songs zijn hartverscheurend mooi met een scherp randje aan het leven getoetst met zijn momenten van verdriet, eenzaamheid en verlies, en zijn momenten van vreugde en liefde. Songtitels als “Lie To Me”, “Ain’t Gonna Make You Mine” en “100 Different Ways Of Being Alone” spreken voor zich. Betty Soo houdt van Austin en van de Texaanse songwriters . “Ain’t Gonna Make You Mine” is van David Halley en van vriend Butch Hancock zingt ze “Boxcars” in een ietwat gewijzigde songtekst met goedkeuring van Hancock voegt ze er glimlachend aan toe. Het is een bluestune met een stapvoetsritme. Nog meer dan bij de vorige songs zet ze de song en woorden naar haar hand. Betty verstaat de kunst zich in te voelen in de sfeer van een song. Je ervaart hier letterlijk de eenzaamheid, knap! Het hartbrekende “Whisper My Name” is zowat haar signature song, een ballade, ze noemt het een van haar liefdesliedjes dat happy blijft en niet zo tragisch is. Haar stem klinkt hier ontwapenend blij. Ze komt heel graag naar Nederland en noemt Nederland de enige plaats ter wereld waar om nog meer trage nummers wordt gevraagd. En daar wil ze graag op in gaan temeer daar in haar thuisland de meesten zelfs iemand als Townes Van Zandt niet schijnen te kennen. Haar versie van “No Place To Fall” klinkt werkelijk hartverscheurend mooi. Zij zingt het trager dan het origineel en proeft de woorden in de mond, afgemeten. Betty Soo heeft een mooie invoelende stem met een zekere dynamiek die qua variatie, beheersing en bereik noopt tot luisteren én ze kan bovendien goed en efficiënt gitaarspelen. Ook haar inleidende bindteksten zijn ontspannen en ‘to the point’. “I’m a happy person who writes sad songs” besluit ze haar optreden met het titelnummer van haar nieuwe plaat  “When We’re Gone” over zaken die onverklaard blijven wanneer je er niet meer bent. Zij zingt de song in een lager register en ook dat gaat haar goed af. Klein van gestalte maar van een ontwapenende charme. Een verrassend sterk optreden!

BettySoo & Dave Terry
Setlist
1.Lie To Me [Jeff Talmadge] (BettySoo & Doug Cox: Lie To Me, 2011)
2.Ain’t Gonna Make You Mine [David Halley] (BettySoo & Doug Cox: Lie To Me, 2011)
3.Last Night (When We’re Gone, 2014)
4.100 Different Ways Of Being Alone (When We’re Gone,2014 )
5.Boxcars [Butch Hancock] (BettySoo & Doug Cox: Lie To Me, 2011)
6.Whisper My Name (Heat Sin Water Skin, 2009)
7.Blackwing Butterfly [Noelle Hampton] (BettySoo & Doug Cox: Across the borderline: more lies, 2012)
8.No Place To Fall [Townes Van Zandt]
9.When We’re Gone (When We’re Gone, 2014)

De hoofdschotel van vanavond is de Texaanse singer-songwriter Amanda Pearcy. Zij is een niet zo bekende americana artieste uit de rootsstad bij uitstek Austin Texas maar daar zou snel verandering in kunnen komen. Bij de kenners en samenstellers van de Euro Americana Chart is ze alvast een topper. Zowel haar vorige plaat ‘Royal Street’(2013) als haar spiksplinternieuwe ‘An Offering’ bereikten de hoogste plaats, albums waarop producer/muzikant Tim Lorsch met een goed samengestelde band van gitaar, bas, drums, viool en cello een aanzienlijk aandeel heeft, met op de laatste gastbijdragen van Ray Bonneville en Jimmy Lafave. Tim Lorsch werkte in het verleden onder andere met Kris Kristofferson, Mary Gauthier, Allison Moorer, Townes Van Zandt, Lucinda Williams, Sam Baker en Walt Wilkins. ‘An Offering’ is zeker één van de mooiste americana albums van dit jaar met een excellente mix van ingrediënten uit de blues, soul, gospel, country, folk die eigen zijn aan het genre. Dat Amanda Pearcy met al die genres uit de voeten kan is overduidelijk. Naast haar krachtige stem is songschrijven haar grootste troef.  

Amanda heeft al een heel zwaar leven achter de rug met twee mannen verloren waarvan een aan drugsverslaving en een dode broer. Zij is een doorbijter want na de moeilijke totstandkoming van haar vorige cd uit 2013 waarvan ze de songs al klaar had in 2010 is nu ook haar nieuwste er gekomen via fundraising. Als je zou verwachten dat uit al die miserie triestige liedjes zouden voortkomen op het genante af dan heb je het mis. Amanda’s levenservaring staat juist garant om persoonlijke situaties te beschrijven op een manier dat ze ook de luisteraar aanspreken zonder zelfbeklag. Haar stem klinkt deels Janis Joplin, deels Lucinda Williams met een Texaanse accent/tongval dat voor de gewone Lage Lander niet altijd verstaanbaar is. Dat maakt dat je het vooral moet hebben van de intensiteit en de zeggingskracht waarmee ze haar nummers brengt. En daarmee zit het goed. Maar wie haar plaat of songteksten vooraf niet kent, hoort een wat rauw klinkende zangeres, smaakvol begeleid door één gitarist met nummers die heel het spectrum van de americana omvatten. Amanda is vooral een echte singer-songwriter die zichzelf begeleidt op akoestische gitaar en geen performer zodat een goede inleiding onontbeerlijk is want dat schept een band met de luisteraar. Zeker in het geval van Amanda Pearcy zou dat de authenticiteit (want die heeft ze sowieso) van haar songteksten ten goede komen, nu lijkt de zangeres gemakkelijk verstrooid en zijn haar aankondigingen meermaals onsamenhangend zodat haar songs al te vrijblijvend klinken. Dat haar gitarist hoe verdienstelijk ook zich beperkt tot een inkleurende dienende rol helpt het samenspelen ook niet verder vooruit.

De songs van haar laatste cd ‘An Offering’ in gedachten zijn de verwachtingen hoog. En ja, de krachtige stem van Amanda Pearcy is onmiddellijk herkenbaar. Die stem, die domineert in de mix op haar platen, is haar enige aantrekkingspool want live moeten we het stellen zonder de trefzekere omkadering en veelkleurige instrumentatie waarop elke song op ‘The Offering’ kan rekenen. De muzikale inkleding valt volledig op de schouders van gitarist Cole Hanson die zich adekwaat maar bescheiden van zijn taak kwijt. De nadruk ligt op de stem en de songs en daar valt heel wat aan te genieten. De songs komen op een na uit haar nieuwe plaat ‘An Offering’ met meteen de opener “Ribbons And Bows”, rustige americana: Amanda laat de woorden hun werk doen terwijl Cole mooi inkleurt met een beetje twang op de gitaar. “Pawn Shop Gun” is pure storytelling, omringd met wat slide gitaar terwijl het bluesy “Every Now And Then” trager klinkt dan op plaat met indringend gitaarspel. Met “Comfort The Soul Of A Man” komt er meer sfeer met leuk samenspel van akoestische en electrische gitaar en een fijne mondharmonica bijdrage van Jeffrey Thielens. (Jeffrey is bekend van zijn mondharmonica bijdragen bij concerten van o.a. Bruno Deneckere, Luiz Marquez, Carolyn Wonderland en Wendy Colonna). Amanda heeft hem meegebracht uit België en hij blijkt een goede aanwinst, ook bij het volgende traag bluesy “Better On My Own” (Royal Street, 2013), gezongen met een bittere stem en voorzien van een nijdig stukje slide. Met het Dylaneske “Selfish Lover” komen we bij het indringende titelnummer “An Offering” waarvan de woorden werden geschreven in één huis en de muziek in een ander huis, aldus Amanda. Pearcy zingt met lijzige stem terwijl Hanson beantwoordt met fijn melodieus en gruizig gitaarspel. Het vurige “Mellow Joy” springt er uit. Amanda zingt met een aan Janis Joplin grenzende rauwheid en hartstocht een autobiografisch nummer dat ook van Joplin zelf had kunnen komen terwijl Cole zich laat opmerken met galmend afgestemde gitaarklanken en een opwindend stukje muzikale gospelceremonie aan het eind. Met de afsluiter “Ode To Billie Joe” krijgen we alle 5 muzikanten van vanavond samen op het podium. Al is de bluesy feestversie met galmende gitaarsolo’s en mondharmonica best leuk , ze is niet direct passend bij de serene voordracht door Amanda (zoals op haar sublieme coverversie op ‘An Offering’) en met de controversiële inhoud van het nummer. Op plaat is Amanda Pearcy al een topper, live moet er aan de presentatie nog gesleuteld worden maar een geslaagde muziekavond was het zeker.

Amanda Pearcy & Cole Hanson
Setlist Amanda
1.Ribbons And Bows (An Offering, 2015)
2.Pawn Shop Gun (An Offering, 2015)
3.Every Now And Then (An Offering, 2015)
4.Comfort The Soul Of A Man (An Offering, 2015)
5.Better On My Own (Royal Street, 2014)
6.Selfish Lover (An Offering, 2015)
7.An Offering (An Offering, 2015)
8.Mellow Joy (An Offering, 2015)
Encore
9.Ode To Billie Joe [Bobbie Gentry](An Offering, 2015)

 

Marc Buggenhoudt

Foto © Ronald Rietman

meer foto's © Ronald Rietman

 

 

meer video's :   EVERY NOW AND THEN - COMFORT THE SOUL OF A MAN - BETTER ON MY OWN - SELFISH LOVER - AN OFFERING - -MELLOW JOY - ODE TO BILLIE JOE (met BETTY SOO)

 

meer video' : LAST NIGHT - LOOSE DIAMOND - WHEN WE’RE GONE

 

Artiest info
AMANDA PEARCY  
BETTY SOO  

MENEER FRITS, EINDHOVEN - 19/10/15