ADMIRAL FREEBEE hits AB with a best of @ AB, BRUSSEL

Na de controle van de toegangsticketten krijgen we meteen te horen waarom we hier zijn. "Heeft u al de nieuwe CD?", vraagt de vrouw die er ons met een lichte zwier mee begroet. Natuurlijk hebben we die niet, want die ligt pas op 28 oktober bij de platenboer in de rekken. Niet voor niets heet het onding Wreck Collection en bestempelt Van Laere het als een Worst Of. De marketingmachine bedacht een compromis en vooraleer de Admiraal solo naar de theaterzalen trekt, trok de AB zaal uitverkocht vol ter promotie van dit verzamelalbum.

Het zal de rock'n'roller in ons allen worst wezen. Voor een best-of-optreden in Belgisch beste muziektempel mocht de laatste der Oud-Belgische rockgoden nog eens zijn muziek brengen met de complete groep. Dat klinkt voor uitvoerders als toehoorders als feest in de oren. Ik las dat de frontman hier al voor de zeventiende keer optrad. Da's verdomd veel en dat is verdorie dik verdiend. Tom kwam, zag en overwon nog eens gitaarminnend Belgenland. Niet alleen de oude rootsrock-rakkers die zijn sporen reeds van oudsher volgen, maar ook jonge snaken in het publiek. En van beide landsdelen! Admiraal Freebee verenigt in anderhalfuur waar politici in geen vijfhonderd dagen meer in slagen.

Het geheim recept van Freebee? Authentieke ambacht, metier nog met liefde gemaakt. En met gitaren. "De bas (voor het laatst van Filip Kowlier) is het raam, die licht brengt, voor het geval de pummel van de groep (de drummer) het kwijt is." Ja, het zijn de woorden van Tom Van Laere zelf. En de twee gitaristen die hem flankeren zijn "de ventillator en de zuignap. En hoe dat ze dat doen, dat weet niemand, maar het gebeurt wel." De achtergrondzangeres is het bloempje. Dat de heerschappen opfleuren bij haar aanwezigheid, was overduidelijk. Vooral tijdens het laatste nummer, waar de drummer en gitarist achter haar rug op haar geilen.

Rock'n'roll in kinderschoentjes. Het is een van de redenen waarom Admiral Freebee geen internationale ster is geworden. De Belgische rockscene blijft aan de rokken van de vriendinnen en rond een kerktoren (al is het vandaag de hoofdtempel van Brussel). Een andere reden is omdat Mr. Rockstar liever 's morgens sloten koffie drinkt, 's middags een sixpack bier en 's avonds verboden spul snuift. Ja, ook dit zijn zijn woorden. Tommeke, Tommeke, Tommeke... Nick Cave neemt zijn metier ernstiger. Dát maakt het verschil.

Maar terug naar het concert. Vanaf vandaag zal het buiten in versnellend tempo vroeger donker worden. Ook binnen de muren van de AB wordt er met de minuut sneller gespeeld. Met vuur, passie en bezieling luiden de kerels de herfst in. Patrijzen worden opgejaagd, op fazanten geschoten. De ree en de hinde worden neergeknald. Admiral Freebee jaagt op het publiek met een volle lading songs en ze zijn stuk per stuk raak. Dieprood kleurt de wonde nadat "Look What Love Has Done" het hert in de volle borst trof. Fluweelpaars raken de rocksongs de dansende ledematen van het opgefokte publiek. Drie trefzekere pijlen schieten langs onze oren: "Oh Darkness", "Everpresent" en "Lucky One". De muzikale boog stond perfect gespannen. Het geluid stond verdraaid goed afgesteld. Voor mij mocht het iets luider, maar het mocht wellicht niet van de overheid. Verder gewapend met een door het publiek vocaal gesteund "Living For The Weekend", "Last Song About You" en "Always On The Run" trekken de jagers de meute mee op de gekende muzikale paden.

Voor een pareltje bleef het everzwijn in ons op zijn honger. "There's A Road" kreeg een razende herfstbries, maar verre van de helse winterstorm zoals we het graag horen. En met "Einstein Brain" stemde de band opnieuw af op de brave radio 1 versie. Het met Emmylou Harris opgenomen "Coming Of The Knight" werd dan wel weer schitterend vertolkt met de mooie stem van de zangeres van Few Bits, Karolien Van Ransbeeck. En de afsluiter van de avond was een grappige, zeg maar knotsgekke, versie van "Recipe For Disaster", waarvoor alle leden rond de micro kwamen zingen en begeleid door enkel twee akoestische gitaren. Hier zagen we het spelplezier het meest intens op de gezichten verschijnen. Met een warme nazomerzon stuurde Admiral Freebee ons naar het nest.

De herfst wordt niet gemaakt door de kastanjes die niet uit de bolster gehaald worden. Het zijn de schakeringen van de bladeren, de diversiteit van de songs, die dit hoogseizoen voor het wild halen. Rock'n'roll met een melancholisch tintje. De timing voor dit verzamelalbum kon niet beter. Het mocht voor mij een dubbelalbum geweest zijn. En ook het concert mocht nog wat doorgaan.

Misschien was het zonder voorprogramma beter geweest. Alhoewel, dan hadden we fijne knul van een Tim Knol niet te horen gekregen. Met een toetsenist en hijzelf op gitaar wist hij met een uitstekend, gevarieerd en bezield setje in onze oren te knopen. Deze Nederlander mag hier beslist nog komen. En Van Laere, blijft die nu in België of zal onze admiraal nu eindelijk eens de grote zeeën bevaren? "Tom, ge moet van uzelf houden", sprak de psychiater. "Dat doe ik, maar het is niet wederzijds", antwoordde Tom. Dit was zijn beste quote van deze avond. Iets in hem houdt hem tot de grenzen die nog niet aan de helft van zijn talenten komen. Deze rasartiest kan de wereld veroveren als de andere helft van zijn talenten ook van hem gaan houden.

Pedro