THE DREAM SYNDICATE @ HET DEPOT, LEUVEN - 03/11/17

Het Belgisch publiek houdt van de sympathieke Steve Wynn en bij uitbreiding ook van het ganse ‘The Dream Syndicate’ collectief, zowel in de oude als de nieuwe samenstelling. De warmtegolven sloegen bij vlagen over naar alle muzikanten op het podium, die op hun beurt met dank en zichtbaar genoegen reageerden. In 2013 stond de band reeds op datzelfde podium in Leuven en wanneer zij touren houden zij graag halt in België. De fans van ruige gitaarrock kwamen dan ook ruimschoots aan hun trekken. Met hun opzwepende muziek roept de band bij wijlen de broeierige sfeer op van muziekcafés of kelderclubs met gecondenseerde muren waartegen zich psychedelische patronen aftekenen. In de thans veel ruimere en comfortabelere zaal van het Depot bleef dit beperkt tot pulserende lichteffecten en was het vooral de epische muziek die de hartslag opdreef. Twee uur lang speelde de band onvermoeid hun energieke gitaarrock, waarbij zij vooral putten uit hun laatste ‘How Did I Find Myself Here? album, dat Steve Wynn na het concert zelf zo vriendelijk was om te komen signeren.


Amper tien jaar geleden nog vertelde Steve Wynn dat wanneer hij solo tourt hij slechts wat kleding, een tandenborstel, een paperbackboekje en twee harmonica’s mee inpakt. Nu hij echter opnieuw met ‘The Dream Syndicate’ gans Europa doorkruist zal de bagage in de tourbus wellicht zich hebben opgestapeld. Gitarist Jason Victor, Mark Walton op bas en Dennis Duck op drum maken nu deel uit van de herboren ‘Dream Syndicate’ met nog steeds frontman Steve Wynn als zanger/gitarist, voortrekker en bezieler. Ook toetsenist Chris Cacavas werd aan het viertal toegevoegd, die trouwens meespeelt op het laatste album van de ‘Dream Syndicate’, ooit ontstaan in de rebelse muziekbeweging ‘Paisley Underground’. Opgericht in 1981, acht jaar later gesplit en heropgestart in 2012, beleeft de ‘Dream Syndicate’ thans een tweede jeugd. De drive is nog onverminderd, wat de groep bewees van bij het eerste hypnotische ‘Halloween’, gepuurd uit hun albumklassieker ‘The Days Of Wine And Roses’, waarbij de snijdende gitaarsound zich al direct liet horen. Even later spuwden in ‘80 West’ de gitaren en ritmesectie onheil en verdoemenis uit, terwijl in het fascinerende ‘Armed With A Empty Gun’ de percussie het ritme opdreef alsof men de gevarenzones wilde ontvluchten.

Bij dit alles zou men nog vergeten dat Steve Wynn eveneens een begenadigd songschrijver is, die solo trouwens een tiental albums uitbracht al dan niet op vinyl. Zowel ‘When You Smile’, gebracht in de toegift, als het droefgeestige ‘Like Mary’, met Jason Victor op slidegitaar, zijn beeldend en Steve’s warme stem weet deze fraserend mooi tot leven te brengen. In het gelaagde ‘How Did I Find Myself Here’, meer instrumentale voodoo dan zang, lijkt hij zich in te graven in de vraagtekens van het eigen bestaan. In het bezeten ‘Out Of My Head’, ongetwijfeld een van de hoogtepunten, barst dan weer het gitaargeweld los, furieus en donker, waarbij je beseft dat Steve Wynn opgegroeid is in de kosmopolitische wereldstad Los Angeles, met alle turbulente levensritmes. Ook in het broeierige ‘The Medicine Show’, uitgebracht in 1984 en alweer een hoogtepunt, school een soort onderhuidse razernij, en zelfs in het gedesillusioneerde ‘That’s What You Always Say’ dat aan de garagerock van vroeger herinnerde en de grooves van ‘The Velvet Underground’.

Percussie, piano, bas en de jankende gitaren vonden elkaar in een origineel klankfestijn, bij wijlen een combinatie van adrenaline, speed en duiveluitdrijving tegelijk. Jason Victor kromde zich, bukte of boog zich over zijn gitaar heen waaraan hij hyperkinetische klanken ontlokte alsof hij zich afvroeg vanuit een uitputtingsslag wie het eerst van beiden zou bezwijken. Deze nieuwe versie van ‘The Dreaming Syndicate’, die in de herfst van 2012, tijdens een festival in Barcelona, voor het eerst de nieuwe bezetting uitprobeerde, blijkt eenzelfde drive en bezieling te ontplooien als de oorspronkelijke. Niet voor niets dat de oudste fans hun samenspel als een heropstanding toejuichten. Op het einde bracht het vijftal nog het demonische ‘The Days of Wine and Roses’ waarbij halverwege het beeld bevroren werd als in een voor altijd vereeuwigd tafereel van vijf door de muziek geboetseerde muzikanten. Om daarna weer voluit te gaan! Tot tweemaal toe werden zij voor een toegift teruggeroepen, waaronder het vanuit de zaal gevraagde ‘Boston’, naast het bezwerende‘Glide’ uit hun nieuwste langspeler en het heftige "Definitely Clean". Alsook het gevoelvol vertolkte ‘When The Curtain Fall’s’, een voorlopig afscheidslied, met daarin de frase ‘I’ll see you when the curtain falls’. Op voorhand had Steve Wynn het publiek belooft dat hij aan de verkoopstand ieders vragen zou beantwoorden, wat hilariteit ontlokte. Wij zouden hem graag hebben willen vragen wanneer hij terugkomt en liefst gauw.

Marcie

Foto © Yvo Zels, voor meer foto's klik hier

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

HET DEPOT, LEUVEN - 03/11//17