THE DOOBIE BROTHERS @ VORST NATIONAAL, BRUSSEL - 08/11/17

De organisatie had er alles aan gedaan om de overgang van het concert van het Koninklijk Circus naar Vorst Nationaal zo vlot mogelijk te laten verlopen door Vorst Nationaal er te laten uitzien als een theaterzaal: door het podium naar voren te schuiven, de balkons?en galerijen te sluiten en vooraan rijen stoelen te zetten en achteraan een zittribune werd een verdienstelijke poging gedaan om voor de naar schatting 900 aanwezigen een theateratmosfeer na te bootsen. Toch was die ingreep niet voldoende om de concertbeleving optimaal te laten verlopen: door de middelmatige akoestiek van Vorst Nationaal en de aangewende effecten had de 4-stemmige harmoniezang meer weg van een getoonzette afgevuurde laserstraal. Tot daar de negatieve noot.

The Doobie Brothers horen thuis in het rijtje classic rock bands uit de jaren 70 als daar zijn Fleetwood Mac, Santana, The Eagles en ZZ Top. Ofschoon met meer dan 40 miljoen verkochte albums wereldwijd zijn The Doobies toch vooral een topact gebleven in The States waar ze met een onderbreking van slechts 5 jaar (van 1982 tot de wederopstanding in 1987 ) met wisselende bezettingen in grote zalen/stadions zijn blijven touren. Dat is vooral te danken aan het ijzersterke trio van zanger/gitarist/songschrijver Tom Johnston (69 jaar en oprichter in 1969), zanger/gitarist/songschrijver Patrick Simmons (69 jaar en erbij 1 jaar later) en zanger/multi-instrumentalist - gitaar, pedal steel en viool - John McFee (67 jaar en bij de band sinds 1979) die tot op heden de band leiden. In 1976 ondergaan The Doobie Brothers een belangrijke koerswijziging toen zanger/gitarist Tom Johnston wegens gezondheidsproblemen (maagbloedingen en oververmoeidheid) de band voor onbepaalde tijd moest verlaten en nieuwkomer met de karakteristieke soulstem Michael McDonald de groep een geheel andere, softere koers liet varen met Amerikaanse hits als “Takin' It To The Streets” en “What A Fool Believes”. Deze periode wordt om begrijpelijke redenen in de huidige setlist overgeslagen met volop aandacht voor de meer heavy gestileerde southern rock uit hun hoogdagen.

In Europa en zeker in België zijn The Doobie Brothers een cult groep gebleven gelinkt aan hun 70s hits “Listen to the music”, “Long train runnin'” en “China Grove” en zeker na de koerswijziging met Michael McDonald. We noteren slechts enkele optredens met heel lange tussenpozen: in 1975 met The Warner Bros Music Show samen met Little Feat , in 1995 als headliner samen met Foreigner en in 2010 als support voor ZZ Top, allen in Vorst Nationaal. Het is met blijde verwachting en zeker voor mij de eerste keer om The Doobie Brothers alsnog na al die jaren live te zien.

Als opwarming voor The Doobie Brothers is er JD & The Straight Shot, de roots en americana band van singer-songwriter James Dolan. Deze 62 jarige gefortuneerde veelzijdige zakenman kan het zich permitteren om zeer getalenteerde muzikanten aan te trekken. Hij was al eens te zien als support bij Taj Mahal in De Roma en op Moulin Blues in 2016. In vergelijking met vorig jaar is deze zeer ervaren band bestaande uit zanger/gitarist Marc Copely (BB King, Buddy Miller), violiste/zangeres Erin Slaver (Rod Stewart) en bassist Byron House (Robert Plant, Emmylou Harris en Dolly Parton) uitgebreid met een drummer en twee vrouwelijke muzikanten, een achtergrondzangeres en gitariste/vocaliste Liz Lawrence, zoonlief Aidan Dolan is er niet bij. JD is de songwriter en duidelijk de frontman van de band ofschoon de sound van de groep hoofdzakelijk vrouwelijk kleurt met drie vocalistes in hun midden. Verantwoordelijk is de knappe, sterk spelende violiste Erin Slaver die in toonhoogte uitblinkt terwijl de lichte bariton van Jim Dolan duidelijk niet in harmonie kan zingen. JD en co spelen helemaal akoestisch en hebben geen versterkers nodig om de aandacht vast te houden. De 10 song tellende set bestaat hoofdzakelijk uit songs van het pas verschenen album ‘Good Luck and Good Night’ (2017). Het is muzikaal een gevarieerde plaat met verhalende wat provocerende songs waarvoor Dolan graag de tijd neemt om ze toe te lichten. “Never Alone” opent ingetogen maar krijgt dan meteen al een injectie met het gospelachtige foot stomping “Redemption Train” met mooie samenzang. Het trage walsende “I Know You Know I Know” vertelt een lovestory over verboden liefde. De wat ondermaatse bariton zang van Dolan staat in schril contrast tot het vocale bereik van violiste Erin Slaver die gaandeweg de show steelt. Het country getinte “Perdition” fungeert in de film “Jane Got A Gun”, een western met Natalie Portman. “Run For Me” is een vlot dansbaar Iers folkliedje voorzien van een opmerkelijke fiddlepartij. Ook de meeklapper “Ballad Of Jacob Marley” is Iers van inslag, opgeleukt met fiddle en banjo. Met “Glide” in country & western sfeer en een spetterende versie van de Three Dog Night’ classic “Shambala” vol vocale harmonieën zijn we prima opgewarmd voor The Doobies apotheose.

De Doobies maakten in de jaren 70 een paar onvergetelijke hits. Die songs zoveel jaren na datum alsnog live te zien uitvoeren bezorgt mij vooraf al kippenval. De set bestaat voor de helft uit de vele Amerikaanse hits aangevuld met goedgekozen tracks uit de 70’s succesplaten: ‘Toulouse Street’ (1972), The Captain and Me’ (1973), ‘What Were Once Vices Are Now Habits’ (1974) en ‘Stampede’ (1975).

Het is 21:10 u als The Doobie Brothers het podium opkomen. Achter hen een groot doek met hun naam boven De Golden Gate Bridge, de hangbrug in hun thuisbasis San Francisco.

The Doobie Brothers trappen hun 90 minuten set af met de eerste maten van de gospelachtige hit single “Jesus Is Just Alright”. Een vier-man gitaarmuur, waarbij elk lid ook een deel van de harmonieën levert, hét handelsmerk van de band, zorgt voor een krachtige opener. “Rockin' Down The Highway” volgt met een uitvoering die precies klinkt zoals de opname maar beter. Zanger Tom Johnston is goed bij stem. De band speelt al de hits die je kan verwachten alsook een ruime keuze uit hun beste album ‘The Captain and Me’ uit 1973: “Dark Eyed Cajun Woman”, “The South City Midnight Lady” en “Clear as the Driven Snow”. De band is een gedreven machine en speelt elk nummer naadloos zonder moeite: de vocaal strakke harmonieën, de aanstekelijke hooks en het gedetailleerd gitaarsamenspel van het kern trio Tom Johnston, Patrick Simmons en de multi-getalenteerde John McFee zijn prominent aanwezig. Elk nummer wordt geleverd met precisie en een onstuimige energie met veel solo's en instrumentale variatie. Bassist John Cowan zingt de lead in de Motown classic “Take Me in Your Arms (Rock Me a Little While)” opgedirkt met een saxsolo van Marc Russo waarna Johnston “Road Angel” laat rocken met een gierende gitaarsolo. Het tempo zakt met de slowblues “Dark Eyed Cajun Woman” al speelt Johnston de blues hard met een zinderend jankende gitaarsolo. De akoestische gitaren worden bovengehaald en McFee speelt een opmerkelijke vioolbijdrage voor een foot-stomping uitvoering van “Spirit” met dat typische Doobies stemgeluid.

Het is slechts voor het Europese luik van de tour dat het instrumentaal nummer “Slat Key Soquel Rag” terug wordt opgediept, een nummer dat ze sinds lang niet meer hebben gespeeld. Simmons en McFee gaan centraal vooraan staan en demonstreren hun fenomenale fingerpicking vaardigheden. De zachte countrysong “South City Midnight Lady” is vocaal voor Simmons aangevuld met 3-stemmige samenzang en fraai samenspel van steel gitaar, sax en gitaar. Bill Payne heeft het publiek mee met een rollende piano-intro voor het rockende “Sweet Maxine” aangevuld met McFee’s scheurende slide gitaar. Onmiskenbaar in hun sound is de strakke ritmesectie van Ed Toth op drums en John Cowan op bas. De kers op de taart zijn Marc Russo op sax en de legendarische Little Feat toetsenist Bill Payne die elk op zich de sound van de band verder accentueren en zowel diepte als textuur toevoegen. Zo laat Russo de R&B in “Eyes of Silver” ontsporen met een zeer opmerkelijke funky saxsolo. Pianist Bill Payne onderscheidt zich met een lange fenomenale N.O. intro voor het rockend groovende “Takin' It To The Streets”, Ed Toth speelt een drumsolo waarna Pat Simmons en John Cowan samen de lead vocals voor hun rekening nemen maar vocaal krampachtig uitschuiven bij deze enige Michael McDonald song. Dan klinkt de rock ’n roll van de Doobies beter in de vertrouwde ‘China Grove’ achtige meezinger “The Doctor”. Naar het einde van de show toe komen hun grootste hits aan de beurt met op kop het prachtige “Black Water” (alleen in Amerika een nummer 1 hit) waarvan de 4-stemmige samenzang evenwel ontsierd wordt door een kakafonische klankmix. Het nog steeds fantastische “Long Train Runnin'” gevolgd door een even onweerstaanbaar “China Grove” voorzien van aanstekelijke gitaar intro’s en solo’s zetten Vorst eindelijk in beweging. De openingsrif van “Long Train Runnin'” door Tom Johnston waarbij iedereen gelijk recht veert en Johnston’s gitaarintro met de onderliggende piano akkoorden van Bill Payne bij “China Grove” (ook aanwezig op het origineel) zijn twee memorabele momenten. Alleen lachende gezichten als The Doobies snel terugkomen en de rocker “Without You laten knallen met z’n vieren op een rij, de gitaren in de lucht. Zij sluiten de avond af met hun onmiskenbare hit “Listen To The Music”, het publiek hangt aan elk woord.

Een nostalgische muziekavond met onvergetelijke songs. Op talent en ervaring staat geen tijd.

Marc Buggenhoudt

Foto's © Philip Verhaeghe

Setlist JD & The Straight Shot

1.Never Alone (Good Luck and Good Night, 2017)
2.Redemption Train (Good Luck and Good Night, 2017)
3.Moonlight (Good Luck and Good Night, 2017)
4.I Know You Know I Know (Good Luck and Good Night, 2017)
5.Perdition (Ballyhoo!, 2016)
6.Run For Me (Good Luck and Good Night, 2017)
7.Good Luck and Good Night (Good Luck and Good Night, 2017)
8.Ballad of Jacob Marley (Good Luck and Good Night, 2017)
9.Glide (Ballyhoo!, 2016)
10.Shambala (Three Dog Night cover) (Good Luck and Good Night, 2017)

Setlist The Doobie Brothers

1.Jesus Is Just Alright (The Art Reynolds Singers cover) (Toulouse Street, 1972)
2.Rockin' Down the Highway (Toulouse Street, 1972)
3.Take Me in Your Arms (Rock Me a Little While) (Kim Weston cover) (Stampede, 1975)
4.Road Angel (What Were Once Vices Are Now Habits, 1974)
5.Dark Eyed Cajun Woman (The Captain and Me, 1973)
6.Spirit (What Were Once Vices Are Now Habits, 1974)
7.Slat Key Soquel Rag (Stampede, 1975)
8.South City Midnight Lady (The Captain and Me, 1973)
9.Sweet Maxine (Stampede, 1975)
10.Eyes of Silver (What Were Once Vices Are Now Habits, 1974)
11.Clear as the Driven Snow (The Captain and Me, 1973)
12.Takin' It to the Streets (Takin' It to the Streets, 1976)
13.The Doctor (Cycles, 1989)
14.Black Water (What Were Once Vices Are Now Habits, 1974)
15.Long Train Runnin' (The Captain and Me, 1973)
16.China Grove (The Captain and Me, 1973)

Encore:

17.Without You (The Captain and Me, 1973)
18.Listen to the Music (Toulouse Street, 1972)


 


 

Artiest info
website  
facebook  

VORST NATIONAAL, BRUSSEL

08/11/17