THE AMERICANS @ ANCIENNE BELGIQUE, BRUSSEL - 09/11/17

The Americans is een rockband met een nogal verwarrende naam. Enerzijds is er de televisieserie met die naam (waar ze muziek voor mochten maken) en daarnaast als je de naam googelt krijg je veel info over de inwoners van de VS. Maar anderzijds is de naam dan weer goed gekozen want de muziek die ze spelen is typisch Amerikaans: een “melting pot” van rock, blues, soul, country en folk. Niet verwonderlijk dat in recensies de namen Bruce Springsteen, CCR … voortkomen. Hun pas uitgebrachte plaat: “I’ll Be Yours” werd een No Risc Disc en overladen met de loftrompet. En als ook nog eens de naam van T Bone Burnett opduikt dan is het bijna evident dat de oren gespitst worden.

De AB Club was tot mijn grote verrassing maar voor 20 % gevuld. Dat terwijl vorige keer de mij onbekende Johnny Flynn een full house had. Is er echt zo weinig interesse voor het door mij zo geliefde genre? Want het argument dat het geen jonge smoeltjes zijn gaat hier niet op.

Rond 21u kwamen ze het podium op, sjofel gekleed. Ze omgespen hun gitaar en direct klinkt er van Duane Eddy geleende toon en wordt “State Line “ ingezet. Tijdens de zang speelt de gitarist heel de tijd licks op zijn gitaar die extra accenten geven. Jammer dat de balans niet goed zat want de zang werd overstemd. Maar een lekker rockend nummer dat naast de grote namen van daarjuist deed denken aan bands als Delevantes en Bodeans. Gelijkaardig was het daarop volgende “Nevada” terwijl “Harbor Lane” meer te leen ging bij country en door het knappe gitaarspel naar een hoger niveau getild werd. Een “jungle beat” gaf “Can’t Contain” een funky ritme mee dat iedereen in beweging bracht.

De banjo werd boven gehaald om “Gospel Roads” in te zetten, een van hun eerste songs. Het was een lang verhalend nummer waarbij de aandacht al snel verslapte. Dat werd direct weggewerkt door het met Bruce Springsteen epiek gebrachte “Last Chance”. De “hand jive” van Johnny Otis hoorden we dan verwerkt in “Long Way From Home”. Het instrumentale “Hooky” gaf de gitaar vrij spel om Seatsniffers gewijs te schitteren. De banjo werd weer omgegord om het trage titelnummer van hun plaat te brengen. Daarin viel op dat de zang niet het sterkste punt is van de band en dat deze maakte dat de song eerder kabbelt dan beklijft. Ondertussen zaten we al aan het einde van het korte concert: “Stowaway” was een catchy nummer met goede gitaarbreak en hun single “The Right Stuff” was lekker rockend zoals de Blasters dat ook konden.

Ze kwamen terug voor een bis. Het werd een cover van een jaren 40 gospelnummer over “Roosevelt” (de legendarische president) van een onbekende groep uit die tijd. Met een lang op slide en stem gebrachte intro ging de song over naar een knap nummer dat zo op een Cooder plaat kon ten tijde van “Bop Till You Drop”. Het hoogtepunt van de set.

Loste deze band de verwachtingen in. Eerlijkheidshalve: neen. Maar die waren dan ook hoog. Ze brachten wel met veel energie hun nummers maar ze moeten, aan het begin van hun loopbaan, nog werken aan sterke songs. Veel van hun songs zijn knap in de aanvang meer de spankracht daalt halfweg het nummer. Een iets rauwere stem zou ook helpen om meer een eigen smoelwerk te hebben. Maar dat we nog van deze heren gaan horen is zeker. Dus in de gaten houden is de boodschap.

Lisael

Foto © Yvo Zels


 


 

Artiest info
website  
facebook  

AB, BRUSSEL

09/11/17