MARK LANEGAN BAND @ TRIX, ANTWERPEN – 23/11/17

De bijna 53-jarige Mark Lanegan (° 25/11/1964 - Ellenbrug / Washington) heeft een hechte band met België waar hij op regelmatige basis optredens geeft, zoals dit jaar nog op Rock Werchter. Lanegan begon zijn carrière in Screaming Trees en had met deze groep de bescheiden hit “Nearly Lost You”. Al tijdens zijn periode bij Screaming Trees bracht hij solo albums uit maar het was pas na de split van de groep in 2000 dat hij voluit ging. Hij werkte nadien echter dikwijls samen met andere muzikanten zoals met Josh Homme van Queens of the Stone Age, met Greg Dulli vormde hij The Gutter Twins en met Isobel Campbell bracht hij ook enkele albums uit. Dit jaar verscheen “Gargoyle”, een album waarvan de nummers geschreven werden door Mark samen met Alain Johannes en Rob Marshall. Oude vrienden Josh Homme en Greg Dulli vertolken net als Iggy Pop gastvocalen op de plaat.

Mark heeft nog enkele opwarmers voorzien voor hij aan de beurt is. Eerst komt Fred 'Lyenn' Jacques solo op elektrische gitaar een half uur met een intimistische set de toeschouwers in stemming brengen. Hij brengt zijn songs afgekloven, maar deze blijven toch grotendeels overeind. Het is niet evident het publiek solo op elektrische gitaar voor je te winnen maar het lukt hem toch behoorlijk. Hij eindigt zijn set met enkele oerschreeuwen, deze hebben het publiek zeker wakker geschud.

Er is met Joe Cardamone nog een tweede voorprogramma voorzien. Het begint met een bevreemdende film waarin hij acteert, er komen Twin Peaksachtige scènes in voor en hij is behoorlijk experimenteel. Daarna komt onze protagonist lijfelijk op het podium (hij heeft wat weg van David Bowie ten tijde van “Low”), nog steeds worden op de achtergrond beelden geprojecteerd, o.a. een met bloed bedekte naakte vrouw, brandende kruisen en een totaal kapotgeschoten stad. De muziek is elektronisch met veel beats die echter weinig variatie bevatten. Joe wordt constant gefilmd, het is zeker intrigerend maar het publiek kan het blijkbaar maar matig smaken.

Mark Lanegan wordt naar goede gewoonte bijgestaan door een hoofdzakelijk Belgische backingband. Orkestmeester Aldo Struyf (toetsen/af en toe gitaar) wordt bijgestaan door bassist Fred 'Lyenn' Jacques en drummer Jean Philippe De Gheest. Verder is er nog de Amerikaanse gitarist Jeff Fielder en backingvocaliste (en vriendin van Mark) Shelley Brien. Ze beginnen met het openingsnummer van de laatste plaat “Death's Head Tattoo” dat aantoont dat de groep goed gerepeteerd heeft want het zit er meteen pal op. Mark oogt meer ontspannen dan vroeger want schuddebolt mee met “The Gravedigger's Song”, niettemin niet meteen een vrolijk lied. Vriendin Shelley Brien is mee op tour en zal regelmatig tweede stem verzorgen zoals in “Hit The City” tijdens hetwelk ze de vocalen van Polly Harvey overneemt. Ook tijdens “Sister” zingt ze mee maar de sterrol hier is weggelegd voor Jeff Fielder die een lyrische gitaarpartij neerzet. Lanegans muziek is meestal donker maar met het lieflijke popnummer “Emperor” bewijst hij dat er tegenwoordig meer en meer licht in zijn muziek binnensluipt. Toetsenist Aldo Struyf schakelt hier over op gitaar zoals hij nog af en toe zal doen. Nerveuze toetsen beheersen het goed onthaalde “Nocturne”, “Beehive” is een pittige rocksong die me uitermate kan bekoren. Het midtempo “Bleeding Muddy Water” is ook prima maar het is vooral “Harborview Hospital” met zijn frivole gitaarlijn dat indruk maakt. De elektronica die op “Gargoyle” prominent aanwezig is, komt vanavond minder aan bod. Uiteraard is de stem van Mark Lanegan het ultieme sterke wapen; met zijn rauwe, doorleefde raspende stem weet hij de nummers een emotionele impact te geven die weinigen gegeven is. Soms krijg ik het gevoel dat er een zekere eenvormigheid in het concert sluipt maar al bij al is er toch voldoende afwisseling om het boeiend te houden. Rocksongs, popsongs, indierock noir, enkele ballades, enkele duetten, misschien moet ik mijn woorden wel terugnemen. Na goed een uur en een kwart sluiten ze de normale set af met publiekslieveling “Methamphetamine Blues”.

Ze komen echter snel terug voor nog vier bisnummers : “One Way Street” brengt Mark met enkel subtiele gitaarbegeleiding van Jeff Fielder waardoor de gruizige bariton van onze held helemaal tot zijn recht komt. Het is uiteindelijk het absolute hoogtepunt van het concert. Ze brengen ook nog het filmische, synthgedreven “The Killing Season” en de Joy Divisioncover “Dead Souls” tijdens hetwelke Mark de zin “They keep calling me” als een mantra herhaalt. Mooi slot van een goed concert dat misschien ietsje drive mist om echt memorabel te zijn.

Lou van Bergen


 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

TRIX, ANTWERPEN

23/11/17