INTERGALACTIC LOVERS @ AB. BRUSSEL – 02/11/17

De eerste keer dat ik de Intergalactic Lovers live aan het werk zag, was op het ondertussen ter ziele gegane Feest In Het Park festival in Oudenaarde. Ik was een goed plekje aan het inpikken in afwachting tot Gary Clark Jr, die erna gepland stond, zijn duivels zou ontbinden. Nadat ik me op professionele wijze door de dichte rijen dansende mensen had gewrongen (ja, ik heb ondertussen al enkele jaren ervaring met het behendig laveren tussen de zwiepende ellebogen en vervaarlijk klotsende bekers lauw bier als ware het de wereldbeker reuzenslalom) en mijn plaatsje ingenomen had, begonnen ook al snel pogingen tot dansbewegingen zich meester te maken van mij. Enige mogelijke oorzaak van dit zeldzame fenomeen moest wel de vibe zijn die gitarist Maarten Huygens, bassist Raf De Mey, drummer Brendan Corbey en vooral de immer charmante zangeres Lara Chedraoui voortbrachten. De Intergalactic Lovers staan immers voor dansbare indierock gedomineerd door heerlijke melodieën en de betoverende stem van Lara Chedraoui. Het in september verschenen album Exhale is het derde geesteskind van de groep en brengt de Lovers op tournee door voornamelijk Nederland en Duitsland. De groep houdt ook halt in een uitverkochte AB, de ideale gelegenheid om die dansvibes van destijds nog eens op te zoeken.


De set wordt behoedzaam geopend met Let Go en demonstreert meteen de kwaliteiten van de band. Het nummer wordt loepzuiver gespeeld en de harmonie tussen band en zangeres is van een chirurgische precisie. Between The Lines is de vooruitgeschoven single van Exhale en heeft als tweede nummer in de setlist de taak het publiek aan het dansen en zingen te krijgen. Ondank het feit dat het nummer ontegensprekelijk de nodige kwaliteiten bezit met als drijvende kracht een catchy gitaarloop, blijkt dit toch iets moeilijker dan verhoopt.

Dan maar rekenen op She Wolf van op de debuutplaat Greetings & Salutations en wat mij betreft één van de sterkste nummers van de band. De keyboards en het sterke refrein maken dit een nummer dat bij uitstek uitnodigt te bewegen en het wordt dan ook al enthousiaster onthaald door het publiek. Ik kan me echter niet van de indruk ontdoen dat de lont nog niet aangestoken geraakt. Straffer nog, men zoekt nog naar de lucifers.

De daaropvolgende nummers No Regrets en Islands zijn nog twee voorbeelden van wat de Intergalactic Lovers tot de Intergalactic Lovers maakt en worden wederom loepzuiver gespeeld. Het zijn songs die staan als een huis, maar er ontbreekt net als bij de voorgaande nummers een rauw of spectaculair kantje dat je het gevoel geeft dat de band vanavond de concertzaal zal inpakken en beslist wanneer je op en neer moet springen, wanneer je je ingebeelde zangtalenten dient aan te spreken of wanneer je moet trachten Chedraoui te volgen in haar onnavolgbare en hypnotiserende dansbewegingen. Je luistert en geniet wel van al dat moois, van het fantastische samenspel en de engelenstem van Chedraoui. Maar het dak van de AB zal er vanavond niet af vliegen. Great Evader wordt voortgestuwd door een uitstekende drumpartij en uiteindelijk mag ook de gitaar naar het einde van de song toe eindelijk wat in overdrive, zei het dan kort. De poging om het publiek halverwege de song de zanglijn voor haar rekening te laten nemen, was dan weer een veel minder geslaagde onderneming.

Van het tweede luik van de set onthouden we vooral de stem van Chedraoui die nog een octaaf hoger ging in My I, het geweldige Delay waarin de ooh’s en aah’s afleveren wat van hen verwacht wordt en de stevige drumopening in Fears. Afsluiter van de set is River, tweede single van Exhale. Naar analogie met de rest van de set, opnieuw een oerdegelijk nummer en piekfijn gebracht. Het nummer en daarmee het reguliere luik van de set sterft uit met enkel de zang van Chedraoui, zeer zachtjes begeleid door de band.

Op naar de bissen dan. Die starten wél furieus dankzij de geweldige drum intro van Northern Rd. Eindelijk een trap onder je kont en ziedaar: zowaar ontstaat er wat vuurwerk in de zaal. Hetzelfde kan gezegd worden van Howl, waar er zelfs ruimte is voor een lichtjes aan Country denkende gitaar. Die zorgt er mee voor dat het nummer baadt in een mysterieuze sfeer die voor welkome afwisseling zorgt. De Intergalactic Lovers laten dan toch het achterste van hun tong zien.

Afsluiter Bruises is dan weer een tragere fingerpicker, aangevuld door een lap steel guitar. Een bezwerend nummer dat de conclusie van de avond nog meer in de verf zet: de Intergalactic Lovers bezitten het vermogen om fenomenale indierocksongs te maken, alsook de gave deze piekfijn en haarscherp live te brengen. Maar je kan niet anders dan je afvragen wat er nog meer mogelijk is als er net iets vaker een heel klein beetje buiten de lijntjes wordt gekleurd. De bisronde bewijst dat dit absoluut niet veel moet zijn. Dan wordt een gewoon goed concert misschien wel een memorabel concert.

Stijn Van Gijsel

Foto © Yvo Zels


 


 

Artiest info
website  
facebook  

AB, BRUSSEL

02/11/17