FLEET FOXES @ AB BRUSSEL - 17/11/17

Na het onwaarschijnlijk sterke debuut in 2008 duurt het 3 jaar vooraleer Fleet Foxes nieuw werk uitbrengt. Na de aansluitende tour in 2011 houdt zanger/frontman Robin Pecknold het voor bekeken en is hij toe aan bezinning in een zoektocht naar zichzelf die zich uit in reizen, studie en zelfreflectie met veel verwarring. De band uit Seattle staat voor onbepaalde tijd on hold. Na een hiatus van 6 jaar zijn de vossen terug. De genomen tijd heeft zijn vruchten afgeworpen in complexere composities met behoud van klassieke Fleet Foxes ingrediënten als gelaagde harmoniezang en herkenbare melodieën die deel gaan uitmaken van collage-achtige songs waarin andere elementen als progrock, psychedelica, kamermuziek en free jazz de bovenhand krijgen. Het resultaat is een rijkgeschakeerd kunstig progfolk album dat meer dan zijn voorgangers noopt tot luisteren alvorens zijn geheimen prijs te geven.

Vraag is of de songs van het album ook live zouden overkomen om naast de gekende klassiekers te gaan staan. Met het verschijnen in juni van het langverwachte album ‘Crack-up’ gekoppeld aan enkele vooruitgeschoven Europese concerten zijn de verwachtingen voor de twee uitverkochte concerten in de Brusselse AB groot.

Fleet Foxes steekt direct van wal met “I Am All That I Need / Arroyo Seco / Thumbprint Scar” de driedelige opener van het nieuwe album. Waar op plaat de weerbarstigheid nog te volgen is wordt het live een wat chaotische bedoening waarbij de stem van zanger/frontman Robin Pecknold met al te veel galm ongrijpbaar in de geluidsmix zit. In die omstandigheden is het al staande niet gemakkelijk om de nieuwe songs te savoureren. Hoewel ik vooraan sta lijkt de afstand groot. De twee daarop volgende tracks uit Crack-Up “Cassius,-“ en “-Naiads, Cassadies” klinken even bevreemdend als hun namen en baden in een hardere gitaarsound dan we van Fleet Foxes gewoon zijn. Het klinkt allemaal wat geforceerd en het zou nog een aantal nummers duren vooraleer de klankmix Pecknold zou toelaten neer te dalen onder de luisteraars met gewone oren (geen stadion oren of gefilterde oren) hoewel een te zeer aangestuurde galm het concert onnatuurlijk blijft parten spelen.

Hun handelsmerk, rustieke folkrock met gloedvol stemmenwerk blijft wat achterwege. Daarvoor was het wachten op een trits oudere songs op rij, de harmonieuze popsong “Battery Kinzie”, het knisperende “Ragged Wood” en het prachtige “Your Protector” die je met herwonnen goesting terug naar het vertrouwde vossenhol loodsen. Met het instrumentale “The Cascades” voorop wordt terug een blik ‘moeilijker’ nieuwe songs geopend met het venijnige “Mearcstapa” en het veelkleurige “On Another Ocean (January / June)”. Toch is wat Fleet Foxes brengen bijzonder te noemen met een verstrengeling van klankkleuren, sferen en stemmingen nu eens groots en meeslepend dan weer klein en ontroerend of experimenteel en emotioneel. Daartoe worden songs aaneengebreid waarbij de muzikanten om de haverklap van instrument wisselen, soms zelfs binnen één nummer. Zesde man en multi-instrumentalist Morgan Henderson is de kleurschepper bij uitstek met afwisselend (gestreken) contrabas, gitaar, fluit, handpercussie, saxofoon, tuba, eufonium en basklarinet. De bruisende nieuwe single “Fool’s Errand” luidt terug een lichtere toets in en sluit naadloos aan op het met herkenningsapplaus onthaalde “He Doesn't Know Why”. Het glorieuze “Blue Ridge Mountains” met dreunende drums en een zinderend mooie melodie ingekleurd met mandoline en gestreken bas zet de sfeer door. Twee keer speelt Pecknold akoestisch solo. Het zijn twee welgekomen rustpunten zonder toeters en bellen waarin de stem van Pecknold gewoon normaal klinkt en de hele AB muisstil meevoert. Het emotioneel aangrijpend “Tiger Mountain Peasant Song” is het opstapje naar twee van Fleet Foxes’ meest iconische songs “Mykonos” en “White Winter Hymnal” die de AB massaal laten meezingen. Pecknold wil “Mykonos” er vlug doorjagen maar dat is zonder een groepje luidruchtige fans gerekend die het aanstekelijk refrein willen meenemen naar het volgende nummer. Gelukkig neemt een goedgemutste en ontspannen Pecknold het oponthoud met de glimlach voor hij een laatste reeks ‘moeilijke’ nieuwe songs laat sporen. “Third of May / Ōdaigahara” en “The Shrine / An Argument” worden aan elkaar geplakt. Het zijn twee gelijkaardige nummers met heel wat tempowisselingen soms abrupt, soms vloeiend met vocale climaxen eindigend op een uitfreakende basklarinet. De laatste reguliere song illustreert ten volle de spreidstand die FF voor zichzelf heeft gecreëerd. “Crack-Up” is een donkere song met onderhuidse spanning voorzien van heftige instrumentatie en een naar freejazz neigende sax die haaks staat op het soort eenvoudige melodieuze folksongs “Oliver James” (Robin Pecknold solo) en “Helplessness Blues” waarmee Pecknold in de encore terug verbinding maakt.

Een geslaagd concert maar met gemengde gevoelens. Benieuwd wat de volgende stap van de vossen gaat worden.

Marc Buggenhoudt

Foto © Yvo Zels

Setlist

Tape: A Nearer Sun (The Westerlies song)
1.I Am All That I Need / Arroyo Seco / Thumbprint Scar (Crack-Up, 2017)
2.Cassius, - (Crack-Up, 2017)
3.- Naiads, Cassadies (Crack-Up, 2017)
4.Grown Ocean (Helplessness Blues, 2011)
5.Battery Kinzie (Helplessness Blues, 2011)
6.Ragged Wood (Fleet Foxes, 2008)
7.Your Protector (Fleet Foxes, 2008)
8.The Cascades (Helplessness Blues, 2011)
9.Mearcstapa (Crack-Up, 2017)
10.On Another Ocean (January / June) (Crack-Up, 2017)
11.Fool’s Errand (Crack-Up, 2017)
12.He Doesn't Know Why (Fleet Foxes, 2008)
13.Blue Ridge Mountains (Fleet Foxes, 2008)
14.Tiger Mountain Peasant Song (Robin Pecknold solo) (Fleet Foxes, 2008)
15.Mykonos (Sun Giant EP, 2008)
16.White Winter Hymnal (Fleet Foxes, 2008)
17.Third of May / Ōdaigahara (Crack-Up, 2017)
18.The Shrine / An Argument (Helplessness Blues, 2011)
19.Crack-Up (Crack-Up, 2017)

Encore:

20.Oliver James (Robin Pecknold solo) (Fleet Foxes, 2008)
21.Helplessness Blues (Helplessness Blues, 2011)


 


 


 

Artiest info
website  
facebook  

AB, BRUSSEL

17/11/17