AD VAN MEURS PRESENTEERT: DOUG MACLEOD @ MENEER FRITS, EINDHOVEN - 27/11/17

De Amerikaanse blueszanger Doug MacLeod heeft het allemaal: een stem vol soul, een eigen onorthodoxe en krachtige akoestische speelstijl en songs die uit het leven gegrepen zijn. Live is hij een rasverteller en een meesterlijk performer.
Het is het resultaat van jarenlang constructief leven voor de blues geholpen door een onmiskenbaar talent in gitaarspelen als het schrijven van eigen songs. Doug’s huidige status van erkenning met vele awards liegt er niet om. Sinds 2006 wordt hij jaarlijks genomineerd in een of meerdere categorieën en wint 4 Blues Music Awards: Acoustic Artist of the Year 2014, 2016 en 2017 en Acoustic Album Of The Year in 2014.


Doug MacLeod is een bluesman pur sang. Hij componeert en schrijft alleen eigen songs, verhalende songs die ontleend zijn aan zijn eigen leven. Een optreden van MacLeod bijwonen is een veelheid aan aantrekkingspolen. Zijn warme soulvolle stem, zijn fantastisch gitaarspel (fingerpicking en slide) en zijn verhalende persoonlijke songs gekoppeld aan zijn présence, humor en innemende persoonlijkheid maken er steeds weer een rijke ervaring van, een zowel boeiende als ontspannende muziekavond.

Het trouwe Meneer Frits publiek is in grote getale aanwezig op zijn inmiddels tweejarig optreden.

Doug MacLeod heeft net zijn 16de studio album ‘Break The Chain’ klaar. Het is zijn 12de akoestische album op rij na 4 electrische albums met band van 1984 tot 1991.

Doug wil het hele concert opdragen aan zijn overleden vriend/collega muzikant Ad van Meurs en start gelijk warm ingetogen met het a capella gezongen “Going Home”. Het is de voorlaatste song van zijn zeer gevarieerde nieuwe plaat zoals al blijkt uit het volgende nieuwe nummer “Goin' Down To The Roadhouse” dat de party aansteekt met een upbeat rock ’n’ roll nummer aangestuurd door Doug’s blues slide klanken uit zijn resonatorgitaar. Doug blijft aan de slide en demonstreert zijn stijl middels een paar geweldige solo breaks tijdens “Raylene”, een oud nummer dat hij origineel al opnam in 1987 voor een Duits label (cfr.54th and Vermont, 1987), “voor 17 tevreden Duitsers”, grapt hij.

Centraal staat het nieuwe album ‘Break The Chain’ waarvan toch de helft vanavond de setlist haalt want Doug gebruikt nooit een setlist en werkt enkel op het gevoel.

Heel wat songs vanavond hebben te maken met het overwinnen van tegenspoed en grijpen terug naar een van Doug’s levensfilosofieën zoals de rivier die blijft stromen als metafoor voor het leven dat doorgaat ook als het plots lijkt stil te staan. Doug’s langgerekte woorden trillen zachtjes mee op de deining van het water in het fraaie “Roll Like A River”. De wijsheid van David 'Honeyboy' Edwards indachtig speelt Doug geen twee trage bluessongs na mekaar en volgt het uptempo “Big City Woman”, “about a women who talked so much you make me tired”. Doug zingt met lijzige stem en hoge stemuithalen en tapt lekker in het ritme.

Het titelnummer van het nieuwe album ‘Break The Chain’ is bijzonder gevoelig. Doug schreef het samen met zijn zoon Jesse en het handelt over jarenlang kindermisbruik uit zijn jeugd door een neef en door de oppas. Het lied wil de familieketting van het doorgeven ervan doorbreken: je hebt de controle, de kracht over je leven, de kracht van de liefde zal de ketting doorbreken. Zoals te verwachten klinken Doug’s woorden even krachtig als gemeend. Zijn slide spel onderstreept de boodschap. En die geldt ook voor “Travel On”: doorgaan om tegenspoed te overkomen.

“Lonesome Feeling” opent de tweede set met een gevoelige blues over een vrouw en fijn fingerpicking gitaarspel in Mississippi delta stijl op zijn National Reso-Phonic gitaar.

Doug’s aanpak is tegelijk geworteld in het verleden als hij in de voetsporen stapt van zo vele vroege bluesmen als Blind Blake, Blind Lemon Jefferson, Blind Boy Fuller, Tampa Red , Big Bill Broonzy Lightnin' Hopkins, Blind Willie McTell of een Son House - hij noemt ze allemaal singer songwriters van ‘folkmusic’ - als fris, modern en relevant voor de vraagstukken van vandaag met eigen originele songs. Het is eens te meer een ludiek bruggetje naar het volgende akoestische bluesnummer “Home Cookin’” dit keer geserveerd als een ‘aangebrand’ gerecht met als ingrediënten de dubbelzinnige combinatie vrouwen en eten… “she got a sweet potato pie”. Hilarisch is wellicht het woord dat het best past bij Doug’s live performance: ernstige onderwerpen aansnijden maar die benaderen met evenveel humor. Maar ook humor bij gevoelige thema’s om te kunnen overleven om tegenspoed te overkomen. Het leven zoals het is met een lach en een traan.

Doug citeert graag country bluesman Ernest Banks wiens basisregels hij volop onderschrijft “Never play a note you don't believe” en “Never write or sing about what you don't know about”. Het doel, voor zover de blues betreft, is om tegenslag te overwinnen met een goed gevoel voor vreugde en humor. Blues leert u hoe er misschien om te lachen of op zijn minst mee om te gaan.

Zo heeft Doug bij elk nummer een boodschap over de harde te leren levenslessen of een verhaal te vertellen, steeds onderhoudend nooit belerend. Voor wie er voor openstaat is er een filosofische en healing zijde aan MacLeod’s muziek en zijn verhalen die anderen hebben geholpen de ontberingen van hun leven te overwinnen.

Met het hilarische “(If You're Going To The) Dog House”, “Remember where you buried your bone” laat Doug weer een vrolijke sfeer binnen. Alles klopt, de humor, de songtekst, zijn fingerpickend gitaarspel, iedereen hangt aan zijn lippen.

“All I Have Is The Blues” is geïnspireerd door bleusman Blind Willie McTell en opgedragen aan iedereen die zich vanavond zou down voelen. Doug zingt ingetogen met weeklagend slidespel, het is muisstil in Meneer Frits en glijdt finaal naar één noot. Het politiek geïnspireerde “Who's Driving This Bus?” brengt terug meer schwung met een boogieritme a la Canned Heat. “Wie er ook aan de macht is het lijkt er op dat men niets gedaan krijgt”, dixit MacLeod. Tenslotte het prachtige “Brand New Eyes” gaat geheel over het overwinnen van tegenspoed, het kijken naar de dingen vanuit een nieuw perspectief, een filosofisch lied dat tegelijk een krachtig statement is. Doug zingt met zoveel gevoel en overtuiging, de zaal hangt aan zijn lippen en trakteert op een geweldig applaus. Hij komt uiteraard terug en besluit in schoonheid met een fenomenale uitvoering van de instrumental “Church Street Serenade”.

Na afloop krijgt Doug tot tweemaal toe terecht een staand applaus. Iedereen heeft genoten van een fantastisch optreden. Doug MacLeod slaagt er bijna 2 uur in een begeesterend verhaal te vertellen dat de aanwezigen moeiteloos in de ban weet te houden.

Doug MacLeod is op 71 jarige leeftijd nog niet van plan op zijn lauweren te gaan rusten en maakt nog steeds de beste akoestische blues van de planeet. Op zijn live performance zit nog geen sleet en zijn laatste album is een van zijn beste.

Marc Buggenhoudt

Foto © Ronald Rietman

Setlist

Set 1
1.Going Home (Break The Chain, 2017)
2.Goin' Down To The Roadhouse (Break The Chain, 2017)
3.Raylene (54th and Vermont, 1987/ Exactly Like This, 2015)
4.Roll Like A River (54th and Vermont, 1987/ Unmarked Road, 1997)
5.Big City Woman (Little Sin, 2002)
6.Break The Chain (Break The Chain, 2017)
7.Travel On (Break The Chain, 2017)
Set 2
8.Lonesome Feeling (Break The Chain, 2017)
9.Home Cookin’ (Unmarked Road, 1997) (Dvd The Blues In Me, 2007, cd Live in Europe, 2016)
10.(If You're Going To The) Dog House (Dubb, 2005)
11.All I Have is My Blues/ All I Had Was The Blues (You Can’t Take My Blues, 1996)
12.Who's Driving This Bus? (Break The Chain, 2017)
13.Brand New Eyes (Brand New Eyes, 2011)
Encore
14.Church Street Serenade (Break The Chain, 2017)

 


 


 

Artiest info
website  
facebook  

MUZIEKCENTRUM, EINDHOVEN

27/11/17