CHICAGO BLUES FESTIVAL @ BANANA PEEL, RUISELEDE - 27/11/17

Elk jaar vindt eind november het jaarlijks hoogtepunt van het Banana Peel concertjaar plaats. Het Chicago Blues festival is al jaren een begrip voor de bluesliefhebbers. De artiesten treden zowel op zondag als maandag op, kwestie van de volkstoeloop te kunnen spreiden. Ook op deze maandag was het een full house om de authentieke blues te kunnen aanschouwen in de legendarische bluesschuur te Ruiselede.


Tijdens deze editie had de organisatie voor een openingsact gezorgd. Flo, een jonge zangeres uit de streek, kreeg 25 minuutjes speeltijd. Ze speelt solo en afwisselend op akoestische en elektrische gitaar. Haar gitaarspel is eerder ondersteunend voor haar aangename stem. Qua genre is het eerder singer-songwriter muziek. Knap is dat deze dame enkel eigen nummers vertolkte. O.a. ‘2 Bottles’ en ‘Sinking/Swimming’ waren nummertjes die bleven hangen.

Een kwartiertje later was het tijd voor de publiekstrekker. Het concept van het Chicago Blues festival is al 48 jaar hetzelfde. Drummer, bassist en keyboardspeler spelen de ganse avond en beurtelings komt een frontman/vrouw een paar nummers brengen. In de loop der jaren waren er soms artiesten waar de link met Chicago ver te zoeken was, maar deze keer was het een full Chicago line-up die ze aanboden. De 64 jarige Carl Weathersby werd geboren in Meadville, Mississippi, maar verhuisde samen met zijn ouders op 8 jarige leeftijd naar Chicago. Als gitarist toerde hij 2 jaar met zijn leermeester Albert King. Daarna vervoegde hij de populaire band The Sons Of Blues van Billy Branch gedurende 15 jaar. Vanaf 1995 treedt hij als frontman en als zanger op. Tussen 1996 en 2000 kende hij zijn artistieke hoogtepunt met jaarlijkse release van een studioalbum bij Evidence. Hij groeide uit tot een vaste waarde in het Chicagobluesscène en treed ook vaak als special guest op bij o.a. Mississippi Heat. Anderhalf jaar geleden verhuisde hij naar Austin, Texas, maar hij vliegt nog geregeld naar de Windy City om de lokale clubs plat te spelen.

 

De tweede mannelijke frontman van deze avond was de in Chicago geboren en getogen Rico McFarland. Deze 57 jarige gitarist speelde jaren bij James Cotton en Lucky Peterson. In 2001 bracht hij met ‘Tired Of Being Alone’ zijn enige soloalbum uit. De laatste jaren wordt hij voor zijn gitaarspel gevraagd door Sugar Blue en Jimmy Johnson.

Tussen dit gitaargeweld moet er ook ruimte zijn voor vrouwelijke charme en deze kwam vanavond van het nichtje van Carl, Laretha Weathersby. Zij heeft haar vaste stek in de club Blue Chicago. Om iets voor 21 uur startten de hoofdfiguren van deze avond. De eerste nummers zijn bestemd voor Carl Weathersby. Zijn sound is duidelijk beïnvloed door Albert King en met ‘Got To Be Some Changes Made’ bracht hij knappe ode aan zijn leermeester. Dat Carl ook een knappe soulstem heeft, was te horen in Tyrone Davis’ ‘Are you Serious’. Rico McFarland opende met Sonny Thompson’s ‘I’m Tore Down’, dat vooral bekend is in de versie van Freddie King en Eric Clapton. Het tempo werd teruggeschroefd met het mooie slowbluesje ‘Stormy Monday’. Ook van wat funk is Rico niet vies, getuige het dansbare ‘I Go For That’. De laatste 2 nummers van de eerste set waren voor Laretha Weathersby. Zij heeft een aanstekelijk enthousiasme en met haar rauwe stem vertolkte ze ‘Big Bos Man’ en ‘Dr. Feelgood’.

 

In de tweede set was er meer ruimte voor langere nummers. Carl begon met het van subtiel gitaarspel voorziene ‘I Believe To My Soul’ en je kon een speld horen vallen in de West-Vlaamse juke joint. Ook Rico bracht met ‘Steal Away’ een prachtige soulklassieker. Hoogtepunt was toen beide gitaristen minutenlang knappe Albert Kings riffs uitwisselden. Door de intensiteit waren beide gitaristen de tijd uit het oog verloren. Daarom kreeg Laretha slechts 1 nummer in de tweede set. Blijkbaar is het een ongeschreven wet, maar steeds moet er ‘Sweet Home Chicago’ gespeeld worden. Voorzitter / presentator Franky keek kritisch op zijn horloge. Uit respect voor de buren streven ze om ten laatste om 23u te eindigen. Dus het bisnummer werd helaas een korte door Carl gezongen ‘Matchbox Blues’.

Na zo’n concert stel je de vraag: wie wil je graag nog eens met een volledig set terugzien. Laretha verdiende een 10 voor enthousiasme, maar vocaal was ze toch één van de mindere zangeressen van de laatste edities. Vanavond steelden de heren de show. Carl speelde met een enorme passie die bluesmuziek zo mooi maakt. Rico speelde iets nonchalanter, maar was duidelijk de virtuoos op zijn instrument. Oorspronkelijk was Corey Dennison aangekondigd als extra gitarist bij Carl. Corey was gedurende 10 jaar gitarist in de band van Carl, maar heeft het razend druk nu zijn solocarrière een serieuze vlucht neemt. Waarom de 57 jarige Rico vooral een side-man is gebleven bleef de hamvraag na zijn sterke performance.

Kris Vermeulen

foto © Lieven Verhoye

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

BANANA PEEL, RUISELEDE - 27/11/17