CHARLES PASI @ ANCIENNE BELGIQUE, BRUSSEL - 28/11/17

De trigger voor mij om naar dit concert te gaan was de vermelding “blues harmonica” in de aankondiging. Onmiddellijk gingen mijn gedachten naar kippenvelmomenten die mijn muzikale leven richting gegeven hebben. Het begon met Little Walter wiens “Juke” en “ Sad Hours” tot de fijnste muziek behoren die er ooit gemaakt is. De ontdekkingstocht ging verder via Sonny Boy Williamson, James Cotton, Walter Horton als oude bluesrakkers. Dan kwamen er enkele jonge blanke mannen met de meest aanstekelijke harmonicatunes. Zo zijn John Mayall zijn “Room To Move” en J Geils Band “Whammer Jammer” ongeëvenaard gebleven. En uiteraard is er dan nog onze eigen Toots zaliger.

Dit om aan te geven dat de harmonica mijn lievelingsinstrument is en gespeeld met kunde en passie mij altijd in vervoering zal brengen. Hopelijk ging het deze jonge Franse artiest lukken. Want hoewel de naam goed bekt in zowel het Engels als het Frans, deze man is een echte Fransman. Hij kwam zijn nieuwe (derde) plaat “Bricks” voorstellen. Hij deed dit samen met zijn band bestaande uit drum, bas, keyboard en hijzelf op harmonica, af en toe gitaar en stem. En die stem van hem is zeker een sterke troef: ergens in de buurt AJ Croce te situeren en zonder een spoor Franglais.

Na een harmonica intro die mij al direct goed stemde voor het concert bracht hij “Up To Us”. Een nummer van zijn vorige plaat “Uncaged”. Onmiddellijk was het funky en zat de sfeer er in de volle AB Club goed in. De balans van de muziek zat goed en dat bleek zeker in “Shoot Somebody” opgevrolijkt met knappe gitaarlijnen. “Good Enough” had knappe tweestemmige zang en een harmonicasolo om deze song top te maken. Maar hun blues krijgt een funky toets in het licht funky, New Orleans getinte “From The City”, de single van de nieuwe plaat. Dit maakte duidelijk waarom er zoveel publiek was voor dit concert: Pasi's songs laveren tussen pop en blues en dan nog in de vele verschillende bluesstijlen zodat dit zeer toegankelijk is. Zo nam hij de akoestische gitaar ter hand om “City Of Light” te brengen.

Tussen de nummers door communiceert hij relax , vlot en gevat met het publiek. Ze gingen verder met het zweverig klinkende “Jungle” om dan “Too Many Friends” in te zetten: nog zo’n parel van het concert: knap ritme, mooie slide gitaar, goede break en de harmonica als extra toets. Dan grepen ze naar een ouder nummer dat hij kende van Nina Simone. Het was Archie Shepp’s “Better with Butter” dat een funky versie kreeg maar toch een jazzy tint kreeg door het soepele pianospel. Maar dan kwam de kers op de taart. “Burn Out” is Charles zijn “ Whammer Jammer” een uptempo harmonica riedel met een lekkere beat. Meesterlijk.

Nu kon er niets meer stuk gaan. Maar toch hadden ze nog mooie momenten in petto. Zoals de slome blues van “Farewell My Love” , het slaapliedje “Une Berceuse” (met enkel akoestische gitaar) om de eindspurt in te zetten met “All The Way”, dat zo funky was dat niemand nog stil stond in de AB Club. “End Of The Line” had dan weer een vrolijke deun, een knappe harmonicasolo en deed heel de tijd denken aan enkele andere nummers die ter inspiratie hadden gediend. Ze deden nog het nerveuse “Nevrotic” met tempowissels, bandvoorstelling en enkele knappe solo’s. Om niet af te gaan en terug te komen was hun uitsmijter “ Give Me A Hit” waarbij de zaal uitzinnig werd doordat alle bandleden tegelijk op de piano speelden om dan te transfereren naar de drums. Het nummer heeft enkele catchy lijnen en het spelplezier dat ze toonden maakten dat de zaal uit de bol ging. Maar ze kwamen nog terug om een unplugged versie te spelen van “City Of Lights”.

Voor degenen die enkel de laatste lijnen lezen van de recensie: het was een sterk concert van een jonge kerel die hopelijk nog regelmatig langskomt. Sterke entertainer, goede band en songs om u tegen te zeggen. Als ik festivalorganisator was is deze band een certitude op de affiche.

Lisael

 


 


 

Artiest info
website  
facebook  

AB, BRUSSEL

28/11/17