KRIS DANE + CHANTAL ACDA @ CC HASSELT - 06/11/15

In tegenstelling tot vorig jaar toen we hem solo aan het werk zagen tijdens het (korte doch indrukwekkende) voorprogramma van Melanie De Biasio, had Kris Dane dit maal een vijfkoppige band bij zich, en dat klonk uiteraard behoorlijk anders. Opener Golden Rain was een grandioos nummer dat ons al meteen opgevallen was als openingstrack van zijn plaat Rose Of Jericho. Intens gezongen (nog net niet geforceerd), een heel straffe band en ook goede vrouwelijke backing vocals. True Desire met een ‘huilend’ begin klonk duister en soms wat bombastisch. In het titelnummer Rose Of Jericho viel alles heel mooi in de plooi, een prachtsong, heel geloofwaardig gebracht ook. Sweet On You tapte uit een heel ander vaatje : zowel Maliblues invloeden als referenties naar Dylans plaat Oh Mercy kwamen voorbij. Meer een bezwerende sfeerschepping dan een echte song, maar toch zeker de moeite.Hollywood ging naar verluidt meer over de metafoor dan de plek, en daar kunnen we ons iets bij voorstellen. Mooie heldere akoestische gitaar ook. I Believe klonk als een echte hartekreet en Run Dry River werd beheerst door een knappe vioolpartij en nogal wat vocaal ‘uitgefreak’. Freebird was mijn favoriete nummer van de set, en handelde over 'vrijheid, altijd en overal doen wat men wil en of dat niet een beetje overschat wordt?', die vraag stelde Kris Dane zich voorafgaand aan dit nummer althans. Afsluiter Saturday Night klonk mooi melancholisch, met wervelende duo-zang en fraaie orgelpartijen. Als toegift kregen we nog het knappe Talking Angels te horen. Kris Dane, onthoud die naam!

 

De Nederlands-Belgische Chantal Acda heeft ons tot nu toe op plaat steeds betoverd met haar schitterende, ijle engelenstem en haar uiterst sfeervolle liedjes & geluidspareltjes. Het vorige concert van haar dat ik zag was een huiskamerconcert in Sint-Truiden, toen ze pas haar eerste soloplaat Let Your Hands Be My Guide had uitgebracht. Een plaat waarover Humo schreef: "Kent u dat, dat u een plaat opzet, vol goede moed aan de afwas begint, en pas wanneer de naald al minutenlang door de uitloopgroef ruist, beseft dat u nog steeds met het eerste kopje in uw handen uit het venster staat te staren? Chantal Acda (Sleepingdog, Isbells, Coho Lips, True Bypass) heeft zo’n plaat gemaakt…". Daar kan ik me wel enigszins in vinden.

Dit concert in Hasselt met full band was totaal anders maar ook weer verrassend sterk. Haar stem doet een beetje denken aan die van Suzanne Vega, neeka en Joni Mitchell (een van haar grote voorbeelden, zie ook hieronder), doch deze vergelijkingen schieten toch tekort, daar ze op korte tijd wel degelijk een eigen geluid heeft gevonden. Verder werd ze begeleid door een schare topmuzikanten, een uitgelezen gezelschap met haar Isbells companion Gaëtan Vandewoude op tweede gitaar en dat zorgde voor een prachtige sound, waarbij hun gitaren zeer mooi versmolten, melodieus en dromerig. Verder ook nog Peter Broderick, bassist Alain Govaert en echtgenoot Eric Thielemans op drums. Chantal Acda liet trouwens duidelijk blijken zeer blij te zijn met deze band.

Dit maal kwam ze haar nieuwe plaat The Sparkle In Our Flaws voorstellen, die mogelijk nog beter is dan haar eerste. Ook bracht ze begin dit jaar nog het tussendoortje Live In Dresden uit. Het was duidelijk merkbaar dat Chantal Acda gegroeid is en zich beter en meer zelfzeker voelt over haar eigen muziek. Dat zorgde alles samen voor een concert met enkel prachtige nummers, die jammer genoeg in het begin van het concert een beetje verstoord werden door de slechte geluidsmix. Maar vanaf het moment dat dat euvel verholpen was, klonk het allemaal even fantastisch.

In het eerste nummer kregen we een sfeervol 'klanktapijt' te horen, en dat gold voor bijna het hele concert trouwens. In Let My Hands Be Your Guide kregen we afwisselend zang te horen van Chantal en Peter Broderick, en dat was absoluut een meerwaarde voor dit zweverige en etherische nummer. The Other Way liet ons Vandewoude op een soort elektrische banjo horen, klonk bepaald intens, en soms zelfs een beetje lawaaierig. Mooi lawaaierig, dat wel.

Een van de mooiste nummers van de avond was de afsluiter Wintercoat, het eerste deel prachtig in zijn eenvoud (enkel gitaar en zang), en naar het einde toe repetitief en dreinerig ('drony'). De twee bissen waren zo mogelijk nog beter. When I Saw Your Life werd sober en akoestisch gebracht, weliswaar ook versierd met een knappe vioolpartij. I Don't Want Her To Go klonk als een slaapliedje, dat Chantal Acda ons bijna persoonlijk in het oor kwam fluisteren. Het publiek was uiterst tevreden, wij ook en ik denk Chantal & co. eveneens...

Gisterenavond zagen we Chantal Acda ook nog in het voortreffelijke Canvas programma Off The Record, waar ze haar favoriete platen kwam voorstellen. Zo vertelde ze wat een invloed deze albums op haar hadden gehad. Kwamen onder meer aan bod: Joni Mitchell (Clouds!), Motorpsycho, de soloplaat van Mark Hollis van Talk Talk, dEUS (de debuutplaat WCS), Camina Burana van Carl Orff. Voorwaar een fijne & gevarieerde muziekkeuze.

Marc Vos

Foto's Yvo Zels

 

 

Artiest info
website Kris Dane  
website Chantal Acda  

CC HASSELT - 06/11/15