AUTUMN FALLS: SX @ HET DEPOT LEUVEN - 23/11/2016

Onheilspellende klanken en kunstmatige geluiden die als het product van een reeks digitale nullen en enen door synthesizers en drummachines worden uitgespuwd, perfect in balans met een hypnotiserende lichtshow en een intrigerende stem van een 29-jarige en uiterst zwoele zangeres. Bij SX klopt dit elektropopplaatje helemaal. Alphabet, zo heet de pas uitgekomen toevoeging aan hun muzikale verhaal en het is de opvolger van de vier jaar eerder verschenen debuutplaat Arche van deze Kortrijkse band.


Voor wie nog niet de kans had de plaat vooraf te beluisteren, was Het Depot de uitgelezen locatie om er kennis mee te maken op een manier zoals diepdonkere elektropop het best beleefd wordt: in een niet al te grote concertzaal die al snel volledig gevuld raakt door de zware bassen van de elektronische drums en de tot diep onder het huidoppervlak snijdende synthesizerklanken. Laat deze moderne mengelmoes van klanken een aanvulling krijgen in de vorm van een kunstig op maat gemaakt lichtspel en dan wordt ook het visuele zintuig gestimuleerd. Als ultieme emulgator danst ten slotte de immer sensuele en met begeesterde stem gezegende Stefanie Callebaut op het ritme van de drums. Tussen de slagen op de rubberen vellen door zweeft ze vervolgens geleid door de synths over het podium, terwijl haar silhouet zich aftekent tegen de fel verlichte achtergrond. 

De metronomische drumklanken die afgelost worden door de tussenliggende zware stofzuigerklanken in Hurt, de eerste single uit Alphabet, vormen de perfecte opener van de set. Meteen maakt Callebaut duidelijk dat zij het middelpunt van de avond zal worden met haar perfect getimede en fascinerende dansbewegingen. Vervolgens wordt met Under the Skin een geslaagde mix gepresenteerd van dromerige geluiden, rauwere basklanken en de verschillende lagen van Callebaut’s stem. Van Apollo valt voornamelijk het catchy bellenritme van de drums op, terwijl Mercury een iets egaler en vlakker nummer is. 

Nadat hiermee een vijftal nummers uit Alphabet aan bod gekomen zijn, weerklinken de eerste bekende klanken uit het debuutalbum Arche. De onmiskenbare intro van Black Video wordt ingezet, één van de succesnummers die de doorbraak van SX hielp verwezenlijken. Hoewel de performance globaal gezien iets pompender mag zijn, het basniveau was gedurende de hele set erg veranderlijk - toch wel een belangrijke factor bij dit muziekgenre, wordt het nummer toch naar een stomend einde gestuwd en dit zowel instrumentaal als via enkele oerkreten van de blonde Kortrijkzaanse. Tijdens de performance van The Future laat de band zich verleiden tot een kleine jamsessie die steeds toeneemt qua intensiteit, waarna Callebaut er met haar slotnoot toch in slaagt de song zeer breekbaar en broos af te sluiten. Een geslaagd contrast. Dat breekbare aspect wordt doorgetrokken tijdens Phenomenal Woman. Met de spot op haar gericht neemt Callebaut haar positie achter de microfoon in en laat deze niet meer los. Tijdens dit nummer is er geen nood aan om heel het podium te bestrijken. Callebaut’s stem zakt een aantal tonen en zorgt op die manier voor meer sensualiteit dan Het Depot op dat moment aankan. 

Met Comfort wordt na een twaalftal nummers al het laatste nummer van de setlist aangevangen. Hier valt vooral het interessante geheel aan verschillende boeiende geluiden op, die aan het begin van het nummer wordt opgestart en doorheen heel het nummer blijft doorlopen. Ook wordt eindelijk eens de laagste regionen van het geluidsspectrum aangesproken met een zeer diepe basklank. Net op tijd de juiste schuif op het mengpaneel open gedraaid voordat de bissen worden aangesneden, lijkt het dan.

Met het tweeluik Gold en Graffiti beschikt SX immers over hitmateriaal dat een laatste keer een elektronische geluidstsunami door Het Depot kan jagen. De performance van Gold stelt jammer genoeg ietwat teleur, al dan niet te wijten aan een koppige synthesizer die Callebaut schijnbaar niet aan de praat krijgt. Ook Graffiti kan de gewenste apotheose niet echt verwezenlijken, ook al wou de synthesizer dan wél mee. Een gemiste kers op de taart, dat misschien wel, maar afbreuk aan de gehele show doet het allerminst. Leuven was getuige van een avond indie- of electropop van absoluut topniveau. Zowel met een muzikaal, vocaal als visueel sterke prestatie weet deze band absoluut te bevestigen. Belgische wereldklasse in zijn genre.

Stijn Van Gysel

Foto © Yvo Zels

 

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

HET DEPOT, LEUVEN - 23/11/16