RADICAL FACE @ AB, BRUSSEL - 21/11/16

Het voorprogramma werd verzorgd door de uit Austin afkomstige singer songwriter Austin Basham. De man deed me met zijn muts qua uiterlijk aan Bon Iver denken. Zijn muziek was traditionele singer songwriter muziek waarbij zichzelf begeleidt op akoestische gitaar. Echt sterke nummers had hij niet en de sympathieke man zijn concert kabbelde maar wat voort. Binnen een kleine maand komt zijn nieuwe plaat uit. Het beste nummer dat ik hoorde was “Sounds Like Help” een ritmisch nummer zoals hij er te weinig had. Het afsluitende liefdesliedje “Oswell” mocht er ook zijn.

Het hoofdprogramma van de avond was Radical Face, de groep van songschrijver Ben Cooper. Voor wie hun muziek niet kent: hij is een singer songwriter die vanuit de folk vertrekt en die je in de rij kan zetten met Sufjan Stevens, Bon Iver,… Zijn band bestond uit 4 man: op bas, drum (althans een 22 eeuws model), keys en vooral een cello. Ben die zelf op de akoestische gitaar speelt is een goede entertainer. Hij is spits en grappig met zijn bindteksten. Zo opende hij het concert met “Hello, we’re from America, very sorry?”. Openen deden ze met wat hij het enige vrolijke nummer van de avond noemde. “Summer Skeleton” was een opwarmer waarbij nog wat naar de muzikale balans werd gezocht. Het desolate “Ghost Towns” kreeg een filmische instrumentale intro. Ondertussen waren een deel van de bandleden (dronken,high?) storend omdat ze tussen de nummers door kwajongensstreken uithaalden die de sfeer, gezien de nummers ingetogen zijn, brak en daardoor de spanning uit het concert haalden. Jammer want vanaf “Rivers In The Dust” zat de balans goed. De nummers worden lang uitgesponnen om de nodige sfeer te zetten. De nummers wijzigen tijdens de song meestal van tempo. “The Ship In The Port” was zo’n song die van ingetogen naar weids evolueerde met de cello die voor een mooie inkleuring van het nummer zorgt. “Mute” over een doofstomme jongen en “Sisters” werden op dezelfde wijze opgebouwd. Om echt pakkend te zijn ontbrak het in deze nummers aan een goede (liefst wat rauwe) zangstem. Het zou de nummers enorm veel goed doen. “Black Eyes” was een van de knapste nummers van de avond. Bij het knappe “Always Gold” verloor de song aan spankracht door de spielerei van de gitarist en drummer. Afsluiter was “Welcome Home” hun gekendste nummer, door heel de zaal meegezongen bij de singalong vraag.

Ze speelden nog 2 bisnummers maar die heb ik van achteraan in de zaal gevolgd. Deze band maakt knappe nummers maar op het podium ontbreken ze een sterke stem. Op hun platen is dat euvel weggewerkt. Maar live, samen met de puberale bandleden die de opgebouwde spanning ondermijnen, kwam het er niet helemaal uit.

(Lisael)

 

 


 

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

AB, BRUSSEL - 21/11/16