PAUL SIMON @ VORST NATIONAAL - 01/11/16

De recent 75-jaar geworden Paul Frederic Simon (° 13/10/1941, Newark - New Jersey) is zonder twijfel één van de belangrijkste songschrijvers van de tweede helft van de twintigste eeuw. Hij begon zijn carrière al in de jaren '50 samen met Art Garfunkel als duo Tom and Jerry. Ze scoorden reeds een bescheiden hit in 1957 met “Hey Schoolgirl”. Later werden ze megagroot als Simon & Garfunkel met als hoogtepunt de klassieker uit 1970 “Bridge Over Troubled Water”. Na dit album ging Paul solo en bracht in 1972 zijn titelloze solodebuut uit, waarop hits staan zoals “Mother And Child Reunion” en “Me And Julio Down By The Schoolyard”. Daarna bracht hij nog enkele behoorlijk succesvolle albums uit, maar het in 1986 verschenen “Graceland” werd uiteindelijk de absolute mijlpaal in zijn carrière. Hij bleef met regelmatige tussenperiodes albums uitbrengen en dit jaar in juni bracht hij het goed onthaalde “Stranger To Stranger” uit.

Vorst Nationaal is redelijk gevuld maar bijlange niet uitverkocht. De negenkoppige begeleidingsgroep (twee drummers, twee gitaristen, een bassist, een toetsenist en drie blazers - maar het zijn bijna allemaal multi-instrumentalisten, zodoende spelen ze ook nog een resem andere instrumenten) speelt alvast een instrumental voor hun baas het podium opkomt. Het publiek begroet hem met een warm welkomstapplaus. Hij opent met een swingend “The Boy In The Bubble” dat drijft op uitbundige drums. Het door twee gitaren ingeleide “50 Ways To Leave Your Lover” wordt voorgestuwd door de drie blazers, de sfeer zit er van meet af aan goed in. De instrumentatie is heel gevarieerd, zo wordt “Dazzling Blue” opgefleurd met o.a. een accordeon en godbetert een koebel. Paul heeft een bijzondere band met Vorst, want hij heeft goede herinneringen aan het moment dat Edie Brickell in 1989 het voorprogramma van zijn vriend Bob Dylan verzorgde. Het optreden van Dylan was vooral een voorwendsel om zijn toekomstige vrouw in te palmen. Paul is goed geluimd en nog vitaal voor zijn gevorderde leeftijd, tijdens het uptempo “That Was Your Mother” maakt hij een frivool dansje. Het is dan ook een heel aanstekelijk zydeconummer met accordeonklanken en een pittige saxsolo erbovenop. Tijdens “Rewrite” blijkt Paul nog prima te kunnen fluiten, dat is weinigen van zijn leeftijd gegeven.

De instrumentatie verschilt bijna van nummer tot nummer, er wordt uitzonderlijk veel aandacht besteed aan de arrangementen. “Slip Sliding Away” wordt met een lange instrumentale intro ingeleid, Paul zingt nog heel behoorlijk, maar hij geeft de zanglijnen regelmatig een andere frasering mee dan op plaat. Aan het breekbaar gezongen, reggaegetinte “Mother And Child Reunion” breit hij naadloos een fantastisch “Me & Julio Down By The Schoolyard”. Het nummer kent een pittig slot met toeters en een prachtige saxsolo. Het publiek is extatisch. Paul Simon was zijn tijd ver vooruit en bracht reeds vroeg in zijn carrière wereldmuziekinvloeden in zijn muziek. “Spirit Voices” en “The Obvious Child” uit “The Rhythm Of The Saints” (1990) hebben de typische Braziliaanse invloeden. Het slot van “The Obvious Child” is heel percussie gericht en de groep zet de toeschouwers een paar keer op het verkeerde been met starts en stops.

Het titelnummer van zijn laatste plaat “Stranger To Stranger” is redelijk monotoon maar de instrumentatie maakt veel goed. Hij gaat heel ver terug in de tijd met met een spaarzaam begeleide “Homeward Bound”, waarop zijn stem wel heel wankel is. Het publiek smult er echter van. Zuid-Amerikaanse invloeden komen dan weer aan bod in “El Condor Pasa”. “Duncan” is een absoluut hoogtepunt met knappe zang en prachtige instrumentatie. Voor “The Werewolf” gebruikt Paul een gekregen gopichand (een éénsnarig Indisch instrument), het nummer is heel bevreemdend en toepasselijk in deze Halloweenperiode. Zo gaan we stilaan naar het einde van het concert met een met Afrikaanse gitaarklanken aangekleed “Cool Cool River”, de pianist geeft het nummer een heftig en spetterend slot mee. Het dak gaat bijna van Vorst Nationaal met “Diamonds On The Soles Of Her Shoes” - met knappe, deels a capella samenzang - en “You Can Call Me Al”. Het publiek is rechtgeveerd en weet met zijn enthousiasme haast geen blijf. De bassist krijgt een verdiend open doekje. Dit is het einde van de reguliere set maar iedereen weet uiteraard dat dit nog niet het definitieve slot is. Paul en zijn muzikanten komen nog terug voor twee bisrondes. Nu komen nog o.a. het nieuwe “Wristband”, “Graceland”, het van een knappe saxsolo voorziene “Still Crazy After All These Years” en het oude “The Boxer” aan bod. Ultiem sluit Paul Simon af met een solo gebracht “The Sound Of Silence” waarop hij toont dat hij nog steeds een prima gitarist is.

Het concert heeft de verwachtingen meer dan ingelost. Hij mag de pensioengerechtigde leeftijd dan ruim voorbij zijn, zijn muziek heeft nog niets van haar vitaliteit verloren. Hij geeft zijn muziek andere, dikwijls verrassende arrangementen mee, zonder dat deze storen of de nummers onrecht aandoen. Zo blijft het heel fris klinken. Een avond om in te kaderen.

Lou van Bergen                                                             

Foto © JiVe

meer foto's © JiVe


 

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

VORST NATIONAAL - 01/11/16