OKKERVIL RIVER @ BOTANIQUE, BRUSSEL - 08/11/16

De Rotonde van de Botanique is nagenoeg volgelopen voor het optreden van Okkervil River. Okkervil River is meer dan ooit de groep van Will Sheff want hij heeft, op drummer Cully Simington na, geen vroegere kompanen meegebracht. De groep bestaat nu voorts uit gitarist Will Graefe, bassist Benjamin Lazer Davis (binnenkort in de AB met Joan As Police Woman) en de knappe toetseniste Sarah Pedinotti (leadzangeres van de groep Railbird). Dit jaar verscheen het goed onthaalde “Away” dat toch wel een (lichte) stijlbreuk met het verleden brengt, doordat het meer intimistisch is en grotendeels met sessiemuzikanten uit de New Yorkse jazzscene werd opgenomen. Het is opgedragen aan zijn overleden grootvader, die een grote invloed op Will heeft gehad.

Voor Okkervil River aan de beurt is mag de zwarte Londenaar L.A. Salami het publiek in stemming brengen. Hij heeft deze zomer zijn eerste volwaardige album “Dancing With Bad Grammar” uitgebracht. Hij is een innemende persoon met charisma, zijn looks met het korte rastakapsel mogen er ook zijn. Hij brengt vijf nummers op akoestische gitaar met af een toe een streepje mondharmonica. Het zijn lange songs met behoorlijke lappen tekst, die je onvermijdelijk aan Bob Dylan doen denken. Niet zo vreemd als blijkt dat deze ook een grote invloed op hem heeft gehad. Zijn gitaarspel is sprankelend, in fingerpicking stijl en hij heeft een zachte, aangename zangstem. Hij zingt over de vele beslommeringen in zijn leven (over “a bad week”, “a bad year”, enz.). Enkele songtitels die ik genoteerd heb en zeker de moeite waard zijn : “Day To Day (For 6 Days A Week)” en afsluiter “My Thoughts, They Too Will Tire”. Het zou me ten zeerste verbazen als we binnenkort niet veel meer over deze jonge artiest zullen horen. (Foto's)

Okkervil River opent met “Okkervil River R.I.P.”, het openingsnummer uit hun laatste plaat. Het begint met spaarzame begeleiding - Will speelt op een 12-snarige gitaar - maar het barst geleidelijk aan open. Het is één van de prijsbeesten van “Away” en ook vanavond is het een begin dat kan tellen. “Call Yourself Renee” klinkt zeer bevreemdend, niet in het minst doordat bassist Benjamin Lazer Davis zijn staande bas met een strijkstok te lijf gaat. De klaaglijke zang van Will tijdens de lange coupletten geeft het nummer nog extra pigment. Het tempo gaat de hoogte in met het lekker rockende “Plus Ones” (The Stage Names - 2007). Het melodieuze, met driestemmige zang opgeleukte “The Industry” gaat over de vreemde, krankzinnige muziekbusiness. Er wordt verder geput uit “The Stage Names” met het eerst gitaarloze “Unless It's Kicks”, maar later valt Will Graefe alsnog in. Deze gitarist zorgt met zijn gitaarriffs voor het zout en peper in de set. Zo vult hij op een geweldige wijze de 12-snarige gitaar bij “Mary On A Wave” aan met snedige tussenkomsten. Sarah Pedinotti voorziet het nummer van een streepje mondharmonica. De ballade “A Girl In Port” wordt heel breekbaar gezongen, “Down Down The Deep River” (“The Silver Gymnasium” - 2013) heeft een repetitief motief en zoals wel meer nummers een onderhuidse, opbouwende spanning. Er zit veel echo op Wills stem, er is een heel heftig tussenstuk en eindigt heel vreemd. De afsluiter van het reguliere deel “For Real” (“Black Sheep Boy” - 2005) heeft een jazzy feel.

We krijgen nog drie bisnummers met het oude “The War Criminal Rises And Speaks” (“Down The River Of Golden Dreams” - 2003) waarbij we totaal verrast worden wanneer Will Sheff achteraan de Rotonde aan de mixtafel het nummer solo begint te zingen met enkel gitaarbegeleiding. Tweede verrassing is wanneer de groep geruisloos terug op het podium is gekomen en mee invalt. Voor “Days Spent Floating (In The Halfbetween)” uit “Away” heeft Will een maand lang alle zinnen, die als eerste door zijn hoofd schoten, genoteerd, een bizarre manier van songschrijven. Uiteindelijk slot is “So Come Back, I Am Waiting” dat het concert op een mooie wijze afsluit. Will Sheff en zijn groep hebben de aanwezigen een uitermate boeiende muziekavond bezorgd. Het was een tijdje geleden dat ik hem nog gezien had, maar het was een blij weerzien.

Lou van Bergen

Foto © JiVe

meer foto's © JiVe

 

 


 

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

BOTANIQUE, BRUSSEL - 08/11/16