ERJA LYYTINEN @ SPIRIT 0F 66, VERVIERS - 16/11/16

Sympathiek en vrolijk, een ervaren Finse slidehand, zwarte high heel wahwah boots, je kan er niet naast kijken, dat is Erja, geen kleintje in de muziekwereld. Ook dit jaar kaapte ze, in het hoge noorden, de titel “artiest van het jaar”, naast vele andere nominaties kennen we haar uit de Bluescaravan van Thomas Ruf (2006 en 2009) en als een singer-songwriter die de teugels al lang stevig in de hand heeft. Muziek heeft ze van thuis uit, beide ouders muzikant. Zo ken ik een andere Finse die op haar twee jaar al kon lezen, Erja kon op die leeftijd al zingen. Je bekomt niet zomaar de titel van “Master Of Music” in de hoogstaande “Sibelius Academy van Helsinki”, dat was 2003, sindsdien gaat het almaar bergop.

Een half uurtje voor aanvang, zien we Erja met band, gehaast maar wel vriendelijk en zelfs bedankend, de Spirit binnen stappen. Later vertelde zij ons vanop het podium dat ze pas rond 18h geland waren in Dusseldorf, waarna een Keulse blues liefhebber hen hierheen had gereden met busje. Gelukkig stonden hun instrumenten gereed en gesoundcheckt met knipoog naar geluidstechnicus Mikko Kiviniemi. Live muziek, berust op veel inzet, al of niet met vrijwilligers. Rootstime zou ook zo niet noemen, zonder die laatsten.

Startschot zonder sheriff. “Spoonful” kennen we vooral van Clapton, niet ? Sommigen zullen eerder naar Willie Dixon wijzen, of Howlin' Wolf, ook Etta James, maar voor mij ligt “The Cream” erop. Zoals Erja dit brengt is het de hedendaagse vertolking op haar letterlijk schitterende blauwe G&L (naar de initialen van George Fullerton en Leo Fender). Geen massaproductie van deze Asat Z3, die slechts voor enkele customers met eigen opties worden gemaakt. Met design als een telecaster, maar met semi- holow body, drie pickups,...zoals Leo Fender zelf schreef in hun magazine “the GL line were the best instruments I ever made”. Ook dat geeft het summum aan dit optreden.

Erja nam haar derde album op in Oxford Mississippi, maakte daar ook verder studiewerk en ervaring. “ Mississippi Calling ” heeft ze dan ook letterlijk meegemaakt. Nummer staat ook op haar uitmuntende Live DVD “ Songs From The Road ”, opgenomen in het Savoy Theatre in Helsinki. Hier nu in deze muziektempel waar iedereen ondertussen duidelijk onder de indruk is. Een drukke Engelse tour in oktober achter de rug, nu halverwege en voor de eerste keer in de Spirit, wat zij net als wij fantastisch vindt, om verder Duitsland te veroveren. Op haar groene Fender geeft ze voor ons het beste van haarzelf met “Revolution”, waar de grens tussen blues- en psychedelische rock wordt weggenomen in een sublieme meeslepend solowerk.

Zijn ook aan hun nieuwe album aan het werken in Londen, met producer Chris Kinsey. Melden we toch even zijn naam ook op het werk van Led Zeppelin, Rolling Stones, BB King, Duran Duran, Marillion,... werkt zomaar niet met iedereen, Erja is hier dan ook trots op. Een primeur hieruit wordt “ Black Ocean ”. Deze nieuwe album verschijnt op 3 februari 2017 en wordt een volledige vernieuwend wending, meer analoog vindt zijzelf, minder digitale bijsturing, rauw voorgeschoteld, de ware aard van de blues onder het mes. Ook de kwaliteit van haar stem valt zeer goed op, hogere noten in een opbouw samen met snel solerend vingerwerk. Of we hier van houden ? Jawel en ook van jou Erja, roept één in onzer naam.

Een ouder nummer uit 2004 in een Spirit waar je als het ware een speld kan horen vallen. Komt nog meer vooraan op het podium en zingt zonder versterking “ You Make Me So Sad “, laat dan de gitaar voor haar spreken als een buikspreker, het gevoel dat ze in Los Angeles had, wordt heel duidelijk. Bassist Juha Verona en keyboardman Antti Ikola soms in koor. Ook drummer Kai Jokiaho blijft zeker niet op de achtergrond, de band heeft er duidelijk evenveel zin in. Optredens in kleine clubs zijn ook voor de band altijd intenser. Ik zag Erja in september ook in Iisalmi, een CC zaal in Midden-Finland, samen met Heikki Silvennoinen de Finse Eric Clapton. Optredens in Finland zijn dan meermaals in zalen met dan wel meer mogelijkheden voor mindervaliden, zonder leeftijdsbeperking jong en oud dooréén, iets meer oplettend en typisch Fins beleefd zittend. De hetere sfeer zit 'm dan weer in de jukejoints. Maar beide ervaar je niet voor je beeldscherm. Een favoriet van Erja is Elmore James, waarvoor zij twee jaar geleden een tribuut album maakte “The Sky Is Crying”. Hieruit kiest ze “Hand In Hand”. Je kan al voorstellen hoe de bottleneck de ziel van de gitaar laat spreken, jawel met meeslepende stem haar titel “ the Finnish Slide Goddesss “ nog maar eens duidelijk makend. Elmore staat hier weer achter onze rug goedkeurend mee te knikken.

Na een klein kwartier pauze maakt Antti Ikola duidelijk dat ook piano de ware aard van de blues kan openbaren. “Change Of Season” de natuur als muziek in al zijn kleuren, met een stem die de schoonheid ervan weerspiegelt. Gitaarspel blijft troef, Juha Verona, de grote koele basman, opent daar één van zijn schuiven, applaus alom.Mogen we graag de volgende song mee inzingen wat Erja als beautiful jureert. “ Stolen Hearts ”, een nieuwe video ook reeds te bekijken op haar site als eerste single release van haar toekomstige album. Veelbelovend en grandioze solo's van de Goddess haar zelve. De blauwe schitterende G&L, die de ziel van Robert Johnson en de duivel op de crossroads verhaalt, kan evenwel een “ lullaby “ aan. Erja vertelt ons dat ze ook de trotse moeder is van een tweeling, twee jongens die ze de blues brothers noemt. Al slidend start ze een teder slaapliedje dat ineens wordt omgetoverd door een schreeuwende wolk, inderdaad “The Sky Is Crying “.

Ook wil Erja haar meer jazzy kant laten zien. Volledig instrumentaal deel van de show. Stapt van het podium en “When The Saints” ook nog “Tequila” drinken is het hek helemaal van de dam, meezingende Walen, Vlamingen, Nederlanders, Duitsers en ja ook Russen onder ons, vernam ik later tijdens de signeersessie. Alle wegen leidden naar de Spirit vanavond. Kai Jokiaho sluit dit nummer af met een geweldige drumsolo in een happy sfeer. Ons applaus hiervoor resulteert in meeklappende intro van “Steamy Windows” en even herinner ik me dat Tony Joe White hier overmorgen op de affiche staat. Deze uitvoering is gewoon subliem, juist “Like a Virgin”, getuig jezelf op bijgevoegde clip.

Als bisnummer krijgen we “People Get Ready” met solo van een overtuigde Antti Ikola op de keys. Met daarbij kers op de taart nogmaals Elmore vererend “ Dust My Broom “. Achteraf vroeg ik stout aan één der muzikanten of Erja misschien een bijnaam had...jawel, heeft er enkele Finse, weliswaar niet vertaalbare. Ik zou haar James noemen...Erja James ...om diezelfde initialen als haar favoriet. Onzer favoriet is ze alvast, samen met deze hele band !

Guy Cuypers

Foto © Eric Schuurmans

meer foto © Eric Schuurmans


 

 


 

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

SPIRIT 0F 66, VERVIERS - 16/11/16