DVL feat. GUY FORSYTH + THE HOAX @ DE BOSUIL, WEERT (NL) - 09/11/16

Dit project vindt zijn oorsprong op het Bluesrockfestival in Tegelen editie 2013 en draait volledig rond Lester Butler, de legendarische en excentrieke zanger/smoelschuiver van de al even legendarische cultband The Red Devils. Guy Forsyth en The Hoax stonden toen samen op de affiche en besloten, na een korte oefenstonde in hun kleedkamer, een nummer van Lester live te brengen als apotheose van hun optreden. Dit werd door het publiek enorm gewaardeerd en ook bij de muzikanten, allen grote fans van Butler en zijn duivels, maakte het iets los. Het idee bleef sluimeren en dit jaar, aan de vooravond van de 25ste verjaardag van het ‘King King’ album uit 1992 van the Red Devils, was het dan zover.

Er werd een heuse tributeband in mekaar gestoken, nummers ingestudeerd en samen gingen ze de hort op. In september al kwamen ze langs een paar (vooral) Nederlandse podia en in november volgde het tweede luik van hun succesvolle toer. Muziekcentrum De Bosuil was er als de kippen bij om deze toch wel uitzonderlijke formatie vast te leggen. Het gezellige zaaltje stak afgeladen en dit op een doordeweekse woensdag met ook nog eens een ouderwetse slag der Lage Landen op de buis.

DVL ging meteen explosief van start met ‘So Low Down’ uit het Thirteen album. Guy Forsyth, zoals we hem kennen, in grote doen gaf zich volledig en deze Butler nummers zitten hem als gegoten. Natuurlijk had dit ook te maken met het feit dat hij met deze Hoax muzikanten, Jon Amor, Robin Davey en Mark Barrett aangevuld met Dave Doherty, vroeger nog bassist bij de Jon Amor Band, stuk voor stuk klasbakken in huis had gehaald. Robin Davey die de baslijnen uitzet bij the Hoax bleek hier vanavond over de perfecte ‘guitar skills’ te beschikken en perste de ene na de andere wervelende solo uit zijn instrument. Maar ook Jon Amor aan de andere kant deed meermaals van zich horen met gevatte solo. We kregen zowat het hele ‘King King’ album met pareltjes zoals ‘Highway Man’ en ‘Wish You Would’ van Billy Boy Arnold, tevens Lester Butlers lievelingsnummer. Via ‘Pray For Me’ uit de Thirteen periode kwamen we bij een zinderend ‘No Fightin’’ waarin beide gitaristen al hun duivels ontbonden en Guy als een wilde tekeer ging op zijn mondharmonica. Moddervette, rauwe, met een ranzig randje ‘punk’blues zoals enkel Butler en zijn Red Devils dit konden serveren.

Als notoir Lester Butler adept kan ik wel stellen dat geen enkele band ooit nog zal klinken zoals de Red Devils in hun beste periode maar DVL komt dicht, heel dicht zelfs, in de buurt. Forsyth is, heel zeker, een beter zanger dan Lester ooit is geweest, en hij interpreteert de nummers op zijn manier, legt andere nadrukken en ook zijn mondharmonicaspel is anders, maar daarom niet minder indrukwekkend. Vergelijkingen maken is eigenlijk overbodig. Het gaat er niet om wie en hoe de beste versie van het origineel kan neerzetten. Waar het om draait is dat ‘het’ gebeurd. Het gaat erom dat achttien jaren na zijn gewelddadige en helaas vermijdbare dood in mei 1998, de muziek van Lester Butler en zijn gedachtegoed nog levendig aanwezig is onder muzikanten en bluesaficionados over heel de wereld. Lester was en is een inspiratiebron voor velen. Ontelbaar zijn de muzikanten die hem vernoemen als grootste invloed of zelfs – zoals ook in mijn geval – aanzet tot het beginnen spelen van muziek. De live-cd ‘King King’ is voor heel wat mensen, muzikanten en fans, een soort van Bijbel, een leidraad, een cultalbum.

Van Guy krijgen we nog eens het tragische verhaal te horen hoe Lester aan z’n einde kwam – hij stierf aan een overdosis toegediend door zijn ‘vrienden’ die hem nadien dropten op de parking van het ziekenhuis en niet binnenbrachten op spoed – zich daarbij hardop afvragend of iedereen wel degelijk beseft dat diegenen die hij of zij zijn ‘vrienden’ noemt ook echt en daadwerkelijk vrienden zijn in geval van levensgevaar? Na deze wijze woorden droeg hij het nummer ‘Devil Woman’ op aan Lester Butler hemzelf. ‘Cross Your Heart’ van Sonny Boy Williamson II, tevens terug te vinden op ‘King King’ was een rustpunt in de set. We mochten ons stillaan opmaken voor de finale. Die werd ingezet met een stomende, op een Muddy Waters riff steunende, ‘She’s Dangerous’ waarin we worden gewaarschuwd voor wulpse doch niet zo’n onschuldige vrouwen die elke man z’n hoofd op hol kunnen doen slaan. Ze beschikken over een arsenaal trucs die ook voor hen fataal kunnen aflopen. ‘Time To Cry’ de vibrerend schroeiende en trance-verwekkende boogie uit ‘Allright’ een populaire bootleg, was het sein voor Guy om alle registers open te trekken. Hij blies, zoog en rochelde doorheen zijn smoelschuif, zweepte het publiek dat in extase raakte, op, aangevuurd door het hels ritme dat Mark Barrett aanhield. Want het dient gezegd te worden. Deze ritmesectie, de ruggengraat, stond als een huis. Naar hartenlust konden om beurt Guy, Robin en Jon loos gaan en er op los soleren.

Het overbekende ‘Automatic’ zat op het einde van de set en werd luidkeels meegebruld door de aanwezigen. In ‘I Was Wrong’ – het nummer dat we ook terugvinden op de Pinkpop 1993 compilatie – mag Robin Davey nog eens zijn duivels ontbinden en helemaal loos gaan en dan is het over. Maar dat is buiten het verhitte publiek gerekend. Massaal worden de heren terug op het Bosuil podium geschreeuwd. We krijgen het rustigere aan Tampa Red schatplichtige ‘It’s Hurt Me Too’ gevolgd door ‘Going To The Church’, het nummer waarmee het in 2013 in de backstage van het Bluesrockfestival Tegelen allemaal begon. Na afloop namen de muzikanten uitgebreid hun tijd om de fans te woord te staan en gingen ze graag mee op de foto’s. Ook hun, tijdens hun voorgaande tour opgenomen live registratie van hun passage bij Blues Moose Café in Groesbeek, album ‘Dablo’ ging als zoete broodjes over de merchandise toog. Iedereen was zichtbaar tevreden en ook Muziekcentrum de Bosuil mag terugblikken op een geslaagde avond. En daar schuilt dan, mijn inziens, het enige minpuntje in heel dit verhaal. Deze superband die op zulk gepaste wijze een eerbetoon brengt aan een legende als Lester Butler was, zowel tijdens hun vorige als recente tour, nergens te bespeuren op een Belgisch podium. Nochtans waren deze tours uitgebreid voorgesteld en aangekondigd. Akkoord, de muziek van Lester Butler en bij uitbreiding the Red Devils is altijd al veel populairder geweest in Nederland dan in België, dat is een algemeen feit. Maar de aanwezigheid van de vele Belgische muziekliefhebbers op Nederlandse bodem is toch wel het bewijs dat de Belgische organisatoren zich schromelijk hebben vergist in hun programmatie. Gezien het succes van dit project krijgen ze wellicht hun herkansing volgend jaar want ik ben ervan overtuigd dat we DVL in de nabije toekomst nog zeker gaan terugzien in onze contreien. Wij zullen er zeker terug bij zijn dan.

Wim ‘Huibbe’ Huybrechts

Foto © Eric Schuurmans

meer foto © Eric Schuurmans

Setlist:
So Low Down / Mr Highway Man / I Wish You Would / Pray For Me / No Fightin’ / Devil Woman / Tail Dragger /Cross Your Heart / Instrumental / She’s Dangerous / Time To Cry / Automatic / I Was Wrong / It Hurts Me Too / Going To The Church.


 


Meer video's : I Wish You Would - Devil Woman - Taildragger - Time To Cry - Automatic

                          


 

 

 

 


 

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
GUY FORSYTH  
THE HOAX  

DE BOSUIL, WEERT (NL) - 09/11/16