SAMANTHA FISH & LAURENCE JONES @ SPIRIT OF 66 , VERVIERS - 09/11/15

Eén van de kruispunten waar “dusty” blueswegen mekaar snijden, waar de gitaarsnaren de drijfveren van ons bestaan uit het stof trekken, is zeker de Spirit Of 66, waar we vanavond een muzikale kruisbestuiving mogen bewonderen op hun Double Trouble Tour. Samantha Fish, podiumbeest en zeer geliefd in haar rockblues, is samen met de nog jongere Brit Laurence Jones, net nogmaals genomineerd voor Blues Awards. Op tour met haar stadsgenoot uit Kansas, Missouri, de meesterlijke drummer GoGo Ray. Missen we nog een basman en wie niet beter dan de veelzijdige Roger Inniss, op zijn beurt op tour met Laurence, maakt het viertal compleet, zo niet... perfect !

Laurence betreedt samen met basman Roger en drummer Ray het podium. Zij zijn er klaar voor, wij altijd. Titeltrack uit zijn nieuwe album “What it's Gonna Be”, nieuwe en eigen bluesrock uit de bovenste schuif, knikkende gezichten bevestigen that it's gonna be... great this eve'. Hier is geen rook- of stoom machine nodig, er waait eerder een wolk van vrolijk optimisme vanaf het podium in  “Touch Your Moonlight”. Laurence verwisselt van Stratocaster, herinnert zich dat hij hier in de spirit of 66 al op zeventien jarige leeftijd wou spelen. Onder ons wordt lachend opgeworpen, “last year”, maar laat ons dan horen hoe je op drieëntwintig jarige leeftijd met zwarte Fender de blues  op de juiste manier speelt in “Don't Need No Reason” en “Southern Breeze”. Zware solo's en licht baswerk, en andersom, met Roger maakt hij er een snaren spielerei van, wel op zo'n niveau waar we niet genoeg van krijgen, met voetwerk erbij, net als in de lichtgewicht klasse. Roger Inniss is op zijn zes snarige bas de perfecte sparring partner. Power genoeg, we zweven mee door de jaren tot Jimi's “All Along The Watchtower”, waarin we nog andere riffs herkennen  van Led Zep's “Stairway To Heaven” en “Miss You” van de Stones, waarna we terug rond de watchtower lopen. Wanneer hij zijn eerste tour in de UK maakte, ontmoette hij backstage Johnny Winter, die voor hem het raadsel van de juiste gitaar oploste: “a guitar is like a woman, you have to find  the right one”. Laurence vertelt ons dan verder dat hijzelf nog naar beiden op zoek is. “Have You Ever Loved A Woman”, de cover van Freddie King, zonder micro met niet versterkte stem (video).

Laurence ondertussen terug op zijn eerste gehavende appelblauw zeegroene Fender, duidelijk de diepte ingaand van de blues oceaan in “Evil”.Wil bijna het podium verlaten maar denkt er nog aan ons te willen zien dansen. Stevige rock in “Evil” maar gebruikt ook  een gepast tegengewicht door even samen met Inniss het volume uit te schakelen (video). Toegave start met “Did You Ever ? “ Jawel, Rory's “Bullfrog Blues” leent zich perfect om mee te zingen, weerom geweldig vette solo's waar alleen gitaarhelden de boter mee kunnen smeren. Het feest eindigt hier even … of misschien toch niet, signeren al of niet aan de toog met Laurence.

Dankzij Ruf Records is de mogelijkheid ontstaan om meerdere muzikanten samen op het podium te brengen, denken we ook  aan Blues Caravan. Zo speelde Samantha Fish samen met Dani Wilde en Cassie Taylor, getiteld “Girls With Guitar”. Ook ooit samen met Buddy Guy, wiens woorden: “When this kind of shit happens, I play all night”. Zij ontving in 2012 een Blues Music Award in bluestown Memphis. Speelde op vele podia in de US en Europa en zoals ze zelf zingt in haar eerste song, is ze daar heel fier op. “Road Runner”, kort gerokt of in leder, altijd stevig gerockt op haar zeer herkenbare Delaney gitaar. Even stevig drumwerk voor GoGo Ray, die het duidelijk op prijs stelt met basman Roger Inness, alles te laten zien en nemen “Show Me” heel letterlijk. Stem en gitaar samen, al lang duidelijk dat Samantha daar  in uitstraalt. “Wild Heart” titeltrack uit haar laatste CD, waar er ondertussen een zevental op haar naam staan. Een andere nieuwe song “Blame It On The Moon”, wat ze dikwijls doet, verklapt ze.

Net zoals bij Laurence, geen seconde verveling, haar expressieve hoge stem duidelijk in  topvorm in” Highway 's Holding Me Now”. Even unpluggend een oud, een heel oud nummer van Charley Patton, “Jim Lee Blues Part 1”, Delta Blues uit de jaren dertig. Even een song niet voor jullie kerels en we horen  weerom een nieuw prachtig akoestisch nummer “Go Home”. Let's do it, roept ze de band en we krijgen een aaneenschakeling van “Black Wind Howlin' “  met uitgekiende intro en solo drumwerk van GoGo Ray, zo ook basmeester Inness (video). Het wordt dan helemaal fantastisch als haar uitvoering van “I Put A Spell On You” het publiek middendoor spiest (video). Ray vraagt applaus voor collega op bas Dokter Roger en voor Samantha, hijzelf beweert lachend enkel “some noice” te maken op de achtergrond. Art of Noice ooit ook band met vernieuwende sound, net zoals Mr GoGo.

Samantha had ons al gesust dat we Laurence niet lang zouden moeten missen en haalt hem erbij.  Ruf records moge geprezen zijn zo'n duo samen te brengen. Net als op het einde van een vuurwerk spektakel, kijken we hier naar de bloemekee. Beide knallen ze, meermaals tegen elkaar op, zij aan zij, oog in oog, met “Bitch On The Run”. Laurence zingt “My Eyes Keep Me In Trouble” maar samen brengen ze een rollercoaster aangedreven door Roger en Ray, die op hun beurten eigen solo's brengen. Bekende riffs o.a. van Tony Lommi en Peter Green sidderen tussendoor. Ook houden zij met z'n drieën een speelse chat op gitaar  (video). De Fish Delaney wordt vervangen door een sigaar doos en Samantha speelt met slide hand hun laatste nummer “Turn It Up”, terwijl Laurence mee vooraan zijn Stratocaster de hel in stuurt. Je ziet niet dikwijls zo'n samenspel, alleen voor dit einde had ik al die honderd twintig km. willen rijden.

Guy Cuypers

Foto © Guy Cuypers

 

 

 

 

 

 

 

 

Artiest info
SAMANTHA FISH  
LAURENCE JONES  

SPIRIT OF 66, VERVIERS - 09/11/15