JULIA HOLTER @ AB, BRUSSEL - 18/11/15

Artiest info
website  
facebook  

AB, BRUSSEL - 18/11/15

 

Het voorprogramma werd verzorgd door Jessica Moss. Dit omschrijven is moeilijk maar het was instrumentaal, experimenteel, avant garde en vol elektronische effecten.  Af en toe was er een soort sirene gezang. Het was een lange performance die in de jaren 60, bij de hippies met genoeg middelen in t lichaam en in hogere sferen zou scoren. Maar in de AB club niet. Vooral het er regelmatig naast zitten was er teveel aan. Gelukkig stopte ze op tijd. Wat mij betreft ga ik deze dame in de toekomst skippen.

De hoofd act deed het dan veel beter. Julia Holter kwam naar België om haar nieuwe plaat ”Have You In My Wilderness” voor te stellen. Ze was vergezeld van haar band bestaande uit staande bas, drum en viool. Ze bracht haar droompop met een avant garde twist. Referenties die ik tijdens het concert kreeg waren: Aimee Mann, Laurie Anderson, Nico en Bjork.  De twee laatsten voor het avant gardistische kantjes. Julia begon de set met “This Is A True Heart” waarbij ze haar blauwdruk gaf: trage intro, tempowissel, viool die wat friemelt en freakt en dan een uitdeinend einde. Haar nummers hebben een heel beeldend karakter. Geen wonder dat Hollywood haar al vroeg om filmmuziek te maken. Vandaar de vergelijking met Aimee Mann: dromerige pop die een beeldend karakter heeft.  Het was haar stemgeluid dat me sterk deed denken aan Nico.

Een voorstelling van de band, op het einde van het concert is natuurlijk niets onverwacht.  Wel onverwacht is het dat ze ook haar soundman voorstelt als lid van de groep. Dit onverwachte aspect kwam in meerdere nummers ook op muzikaal vlak voor.  Zo was “Vasquez”, het afsluitende nummer over een legendarische rover uit Californië een lang uitgerekt epos dat een experimenteel karakter kreeg.  Meermaals verloor ze de aandacht van het publiek door het te lang uitdeinen van de nummers. En vermits haar muziek dromerig is was het niet onlogisch dat het publiek geestelijk ergens anders vertoefde. Maar er waren zeker ook sterke momenten in het concert. Meestal was dit bij de iets snellere nummers. Bijvoorbeeld “Silhouette” had sterke samenzang. “Lucette Stranded On The Island” had een drum en viool die tegendraads klonken en hierdoor het gevoel van desoriëntatie perfect tot uiting brachten.

Julia bleek in de tussen stukjes zeer gevat en grappig.  Door de setting van de club was het dan ook een huiskamerconcert.  “In The Green Wild” over ontsnappen aan de stad had veel echo in de song.  Onthouden heb ik nog “Everything Boots” met een huppelend ritme. Het sterkste moment van de avond was het eerste bisnummer: een herwerkte Karen Dalton song “My Love, My Love” dat ze opdroeg aan de slachtoffers in Parijs. In deze folksong die ze voor een heel stuk bracht met enkel zang bleek hoe een goede zangeres ze wel is. Naarmate het nummer vorderde kwamen de instrumenten haar versterken. Topmoment van de avond, niet toevallig in een song met een iets klassiekere structuur.  Daarna volgde “Sea Calls Me Home” dat een soort klavecimbel geluid meekreeg, vrolijk gefluit en een lekker ritme. Kortom de bissen waren het beste van de avond.

Deze Julia Holter is zeker een jongedame (dertig jaar oud) met toekomst. Ze maakt intelligente, dromerige muziek. Ik zou hopen dat ze soms wat gebalder uit de hoek komt. Maar alles bij elkaar genomen is zij zeker een beloftevolle artieste om in het oog te houden die gelukkig wars van alle commercie haar ding doet. Houden zo.

(Lisael)