JOHN GRANT @ BOTANIQUE, BRUSSEL - 17/11/15

Had je mij 2 jaar geleden verteld dat ik John Grant lachend en dansend op een podium zou zien, dan had ik je voor gek verklaard. Want tijdens vorige optredens van deze Amerikaanse gigant, zag ik iemand die zich vastklampte aan zijn microfoonstatief, als kon hij ieder moment omvallen.

Wat een verschil kunnen 24 maand toch maken. De Amerikaan, die ondertussen al 4 jaar in IJsland woont, en daar ook de liefde teruggevonden heeft, oogt ronder en gezonder dan ooit. De grijns om zijn lippen en de twinkel in zijn ogen verraden dat hij hier is om zich te amuseren. En hij hoopt van ons hetzelfde.

Maar eerst was het de beurt aan Fufanu, jong IJslands geweld dat best de moeite is. In hun muziek zitten echo's van Joy Division, de donkere new wave van eind jaren 70 overspoelde heel even de zaal. De groep speelt waarschijnlijk regelmatig in kleine, groezelige clubs, en ze hebben er absoluut geen probleem mee om op het grotere Orangerie-podium dezelfde sfeer op te roepen. Weliswaar geholpen door een quasi onbestaande lichtshow, de vettige drumbeat en de krachtige stem van zanger Kaktus Einarsson doen de rest. Die Einarsson is trouwens een vat vol tomeloze energie, hij smijt zijn smalle lijf volledig in de strijd. Een groep om in 2016 in de gaten te houden.

Maar natuurlijk, de man waarvoor iedereen gekomen was, was John Grant. Een maand geleden kwam zijn derde solo album uit, getiteld “Grey Tickles, Black Pressure”. Het staat vol typische John Grant songs: hij is een meester in het brengen van poepeerlijke teksten doordrengt met zwarte humor, en overgoten met bijpassende drumbeat of rocktempo. En dat alles gezongen met die diepe bariton. Want Grants stem, dat is waar de mensen voor komen, en terugkomen. Hij heeft een groot bereik, en slaagt erin je tegelijktijd warm en koud te doen krijgen. Grant is zeer goed bij stem, het statische/angstige van een paar jaar geleden lijkt definitief achter de rug. Hij voelt zich perfect op zijn gemak op het podium, praat tussendoor regelmatig met het publiek, en er kan al eens een danspasje vanaf.

Net zoals op de plaat begint het optreden met een quote uit de bijbel (1 Korinthiërs 13). Daarna trekt de band alle registers open, en kan het feest beginnen. De belangrijkste  sterkhouders uit de groep zijn drummer Budgie (vroeger van Siouxsie & The Banshees) en gitarist Petur Hallgrimsson. Zij drukken hun stempel op de muzikale omlijsting van Grants stem.

Hoogtepunten waren er genoeg: denk maar aan “Marz”, loepzuiver en emotievol gezongen, en het met drumbeats omgeven “Pale Green Ghosts”. Het midden van het optreden was dan weer gereserveerd voor enkele van Grants favoriete nummers, nl “Snug Slacks” en “You and Him”, waarin hij het absurde van haat aanklaagt. Ondertussen gaat hij helemaal loos, en beweegt als een losgeslagen marionet over het podium. En het publiek kan er geen genoeg van krijgen.

Er zijn weinig rustpuntjes in het optreden, maar “Glacier” is er zeker één van. Dit nummer is zowat het lijflied van John Grant, die jaren worstelde met zijn geaardheid, en met “Glacier” verklaarde dat iedereen eigenlijk gewoon de pot op kan, dat hij gewoon is wie hij is.

Natuurlijk kon ook Grant niet nalaten om iets te vertellen over de gebeurtenissen in Parijs. Want op dat moment stond hij nietsvermoedend op het podium in Brighton. “Queen of Denmark” werd dan ook opgedragen aan de slachtoffers (met het toepasselijk refrein “Why dont you take it out on somebody else, Why on't you bore the shit out of somebody else, Why don't you tell somebody else that they're selfish, A weakling, coward, a pathetic fraud?”). En “GMF” werd dan weer opgedragen aan ons, het publiek, omdat wij allemaal fantastische “motherfuckers” zijn.

Grant had al tijdens het optreden aangegeven dat er misschien plaats was voor verzoekjes, en tijdens de bisronde was het zover: songtitels vlogen in het rond, en Grant koos voor “Sigourney Weaver” uit zijn eerste solo album. Tijdens “Drug” en “Caramel” toont de muzikant dan weer aan dat ook de piano weinig geheimen heeft voor hem. En met de “Outro” vanop “Grey Tickles, Black Pressure” kwam er een einde aan het feestje.

Kathy Van Peteghem

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

BOTANIQUE, BRUSSEL - 17/11/15