ISBELLS @ C-MINE GENK - 13/11/15

Het voorprogramma werd verzorgd door de mij onbekende Puzzle Muteson, zijnde de singer-songwriter Terry Magson solo met zijn gitaar.  Hij klonk intimistisch met zijn fragiele, soms overslaande stem en zijn knappe gitaarpartijen.  Zeven liedjes zong hij, allen wel mooi maar ook nogal onderling inwisselbaar.   Misschien dat Water Rising en Out of Control er toch nog een beetje bovenuit staken. Een goeie stem gecombineerd met heel mooi gitaargetokkel blijft nog steeds een magische combinatie.

Een mooi concert van Isbells was het, vorige vrijdag in C-Mine.  Zacht, melancholisch en van een ongrijpbare schoonheid.  Verre referenties : Nick Drake (de melancholie) en Fleet Foxes (de mooie harmonieën).  Doch vooral veel Isbells.   De derde cd Billy van Isbells is weer een schot in de roos, want even sterk, zoniet zelfs sterker dan de vorige twee.  Op deze plaat zingt Gaëtan Vandewoude zijn innerlijke demonen van zich af, als een loutering zowaar, na zich verdiept te hebben in zijn verleden met de nodige kwetsuren in zijn jeugd.  Het heeft alvast mooie nummers opgeleverd, en die kwam de band vorige vrijdag in Genk voorstellen.  Doordat Gaëtans broer niet mee kon doen wegens gezondheidsproblemen, stonden ze uitzonderlijk met slechts 4 muzikanten op het podium en dat was soms even improviseren.  Er werd redelijk veel van instrument gewisseld (allemaal goeie muzikanten blijkbaar), doch alles viel wonderwel op zijn plaats en het werd een heel mooi concert.

De opener, het welbekende I Don't Need Any Colour  klonk prachtig met een hoofdrol voor die zachte trompet (bugel). Het tegenwoordig nogal veel op de radio te horen Billy ("Billy was a sad boy - He didn't even know...") was een mooi en breekbaar nummer, en het vergt enige moed om als tekstschrijver zodanig je diepste zieleroerselen bloot te leggen.  Falling In And Out werd prachtig gekleurd door de slidegitaar van Gianni Marzo (Marble Sounds) die soms ook wat twangy klonk.  Fijne samenzang ook met zijn drieën, de Fleet Foxes waren een beetje in de buurt.  Reunite verraste ons met wat 'Mark Knopfler- gitaarpartijen', en op de achtergrond werden de letters ISBELLS sfeervol opgelicht in het halfdonker. 

Isbells heeft eigenlijk een machtig grote 'kleine' sound (qué?) en Fleet Foxes waren hier nog meer prominent aanwezig met de mooie a capella zangpartijen die voor kippevel zorgden.  When We Were Young, een traag en kort nummer, met Chantal Acda op melodica, was nogal minimalistisch.van opbouw en eigenlijk een beetje "on-Isbells mooi" (kan dat eigenlijk wel?).  Stoalin' (het titelnummer van hun tweede album) had een 'bredere' sound, met nogmaals die mooie bugel en magische triozang.  Naar het einde toe een hardere en intensere sound met zelfs wat rook erbij.  Dit klonk niet minder dan glorieus.  Hand on the Chest met elektrische banjo van Marzo was bloedmooi, en verwerd in het tweede deel tot een vrij hard en noisy muziekstuk met veel feedback.

Voorafgaand aan Calling verwees Gaëtan Vandewoude naar Art Blakey en hij vroeg of iemand in het publiek deze muzikant kende.  "Een jazzdrummer..., het nummer Moanin",  riep een of andere onverlaat in het publiek, doch daarmee was Blakey natuurlijk goed getypeerd.  Een beetje mysterieuze zang in dit nummer, bezwerend zelfs en de gitaar van Marzo kwam soms snijdend door de sound (en dat deed ze bijna de hele concert).  Afsluiter The Night Is Yours (acoustic)  was een zacht slaapliedje, werd helemaal akoestisch (zonder versterking) vooraan op het podium gebracht.  Wonderbaarlijk mooi.  In de toegiften blonk vooral het nummer Nothing Goes Away uit, echt een typisch Isbells nummer  ook (signature sound : samenzang &  slide).  The Sound of a Broken Man werd ingeleid als een persoonlijk en depressief nummer, een song over angsten en angstaanvallen, over totaal geen kracht meer hebben, met als enig pluspunt het feit dat daar soms een goed liedje als dit uit voorkomt...

Isbells behoort tot het beste van de Belgische (rock)muziekscene, zonder er echt bij te horen want ze hebben toch wel een volstrekt unieke sound, die ondertussen wel al een beetje vertrouwd in de oren klinkt, maar gelukkig af en toe nog heel erg verrast.

Marc Vos

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

C-MINE GENK - 13/11/15