INA FORSMAN BAND & LAURENCE JONES @ DE WAAI, GEEL – 27/11/15

Geel werd de voorbije jaren een beetje op de kaart gezet wat blues betreft, nu Mol een beetje de rol moest lossen. We kunnen alleen maar mijmeren over die gedenkwaardige bluesavonden in De Meulenberg (Millegem) en ’t Gompelhof (Gompel). Dat Geel zich momenteel wat profileert om dit genre te promoten kunnen we alleen maar toejuichen met Bluesnight nummer drie op de teller. Bluesprogrammator Roel en zijn medewerkers van De Werft hadden na de twee voorbije edities met King King/Hydeway en Danny Bryant/Lightnin’Guy al een mooi dubbelprogramma op hun palmares. Het was dus benieuwd uitkijken naar deze jaargang.

Er werd andermaal gekozen voor een dubbel programma want in deze formule mochten Ina Forsman en Laurence Jones - twee jonge talenten uit respectievelijk Finland en Engeland - hun ding doen in de fuifzaal ‘De Waai’, een zaal die ons erg beviel en ook qua geluid zat het vrij goed.

Ina Forsman toert momenteel met haar Nederlands/Belgische band onder de bezielende leiding van Guy Verlinde en was het voorbije jaar al te zien op menig festival. Dat deze 20-jarige Finse deerne een krachtige intense stem heeft, bewees ze in de zomermaanden al, onder meer op het Goezotfestival, maar ook in Geel. Ze weet goed hoe ze zich ondanks haar jonge leeftijd moet gedragen op een podium. Dat was duidelijk te zien en te horen in de meeslepende jazzy-opener ‘I Don’t Know’, mooi ondersteunt door harpspeler Steven Troch, bassist René Stock en drummer Erick Heirman.

In Geel werd de groep nog uitgebreid met de Nederlander Richard Van Bergen, een extra gitarist. Nieuwe en oude nummers in een origineel kleedje werden dan ook met verve gebracht. We denken onder meer aan Amy Winehouse met ‘Me and Mister Jones’ of aan Etta James, één van haar favorieten met het prachtige ‘Good Lookin’. Dat ze vele genres aankan bewees ze met ‘Farewell, een nieuw reggeagetint nummer, dat weldra verschijnt op haar nieuw album.

Een psychedelische intro hoorden we dan weer in ‘Devil May Dance’, dat overging in jazzygetinte klanken. Je merkt het: deze dame kan veel aan en mixt graag hedendaagse bluessongs met fifties-klassiekers, gehuld in een speciaal jasje. ‘Hit The Road Jack’ was daar een treffend voorbeeld van. Een pauzemoment voor de band, maar niet voor gitarist en de dame zelf, die onder hun beiden het nummer ‘I Don’t Get Around Much’ brengen. Leuk moment. Afsluiten doet de dame in stijl met het ritmische ‘Getting Hip’, maar jammer genoeg krijgen we ze niet terug te zien voor een toegift.

Laurence Jones, eveneens een prille twintiger, die al drie album op zijn naam heeft staan. In Geel putte de sympathieke bluesrocker meermaals uit zijn recentste album ‘What’s It Gonna Be’ en hij begon met die titeltrack. Jones is geen vernieuwer, dat was meteen duidelijk, maar voor de liefhebbers zeker best te waarderen. Het showelement speelt ook mee want hij gaat (te) vaak het duel aan met zijn zes snarenbassist/producer Roger Inniss.

Dat deze kerel iets in zijn mars heeft, is wel duidelijk. Niet alleen als gitarist, maar ook als zanger staat de 23-jarige Brit meer dan zijn mannetje, getuige de Hendrixklassieker ‘All Along The Watchtower’, dat bol staat van bij momenten indrukwekkende solopartijen. Tussenin verweeft hij er een mix in van Led Zeppelin en van The Stones (‘Miss You’). Leuk moment. ‘Thunder in The Sky’ is van een hele andere orde, maar deze slowblues werd met veel enthousiasme onthaald. Overigens een eigen nummer van deze gitaarvirtuoos.

Met de traditional ‘Good Morning Blues’ brengt hij een eerbetoon aan Lead Belly (1940). Maar met het nummer ‘Foolin me’ gaat de jonge Brit echt uit de bol, alsook een eenzaam dansende dame, die bijzonder veel plezier beleeft aan dit optreden. Met ‘Whisper In The Wind’ volgde een ode aan zijn pas overleden nonkel, die tevens een goede vriend was, met ondersteuning van mooie speciale basseffecten. Slotnummer was a song for the ladies ‘Fall From The Sky’, maar het publiek liet hem niet gaan alvorens te buigen voor een aantal bisnummers. Pure rock & roll was er met ‘Stop Moving The House’. Echt afsluiten deed Laurence Jones met het overbekende ‘Honey Hush’ (cover van Big Joe Turner). Zo kwam een einde aan deze succesvolle derde editie.

Noteer ook alvast Monstermach op zaterdag 9 januari in de Waai, met niet minder dan zeven uiteenlopende bands, waaronder onder meer Boogie Beasts, Nico Duportal & His Rhythm Dukes, alsook tal van buitenlandse rockabillybands. Rockers wees op post! Start op 17 uur.

Sis Van Hoof

Foto © Alain Broeckx

 

 

 

 

 

        

 

 

 

 

Artiest info
INA FORSMAN BAND  
LAURENCE JONES  

DE WAAI, GEEL – 27/11/15